Osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę na czas oznaczony jest pracownikiem w rozumieniu przepisów kodeksu pracy. Zasada ogólna mówi, że odprawa pracownicza przysługuje, jeżeli pracownik nie naruszył zasad kodeksu pracy, przepisów BHP w pracy, zasad współżycia społecznego w pracy, a jednocześnie pracodawca zatrudniania co najmniej 20 pracowników. Niestety z pytania nie wynika, czy oba warunki zostały spełnione.
Zwolnienia indywidualne reguluje art. 10 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz.U. z 2003 r. nr 90, poz. 844 z późn. zm.).
Art. 10 ustawy stanowi, że odprawa pieniężna przysługuje w wysokości:
- 1-miesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy krócej niż 2 lata,
- 2-miesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy od 2 do 8 lat,
- 3-miesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy ponad 8 lat.
W praktyce pracodawcy często, jako gest dobrej woli w stosunku do swojego pracownika lub też w wyniku niewiedzy, wypłacają zwalnianemu pracownikowi miesięczną odprawę w wysokości jego dotychczasowych zarobków, choć takiego obowiązku nie mają.
Podstawa prawna: Art. 10 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn nie dotyczących pracowników (Dz.U. z 2003 r. Nr 90, poz. 844 z późn. zm.)
Przemysław Gogojewicz, Kancelaria Usług Prawnych
Źródło:
