Jak sprawdzić pośrednika?
Zazwyczaj osoby szukające zatrudnienia za granicą korzystają z usług różnego rodzaju pośrednictw pracy. Niestety zdarzają się i takie pośrednictwa, które owszem znajdą nam pracę, ale jak to się okaże w najbliższym czasie, będzie to praca nielegalna i niewolnicza.Aby zabezpieczyć się przed nielegalnymi agencjami pośrednictwa pracy należy przede wszystkim sprawdzić, czy pośrednik posiada odpowiedni certyfikat. Wykaz takich agencji znajduje się na stronie internetowej www.kraz.praca.gov.p
Bezwzględnie należy żądać podania dokładnego adresu pośrednika, zwłaszcza w sytuacji, kiedy podał nam tylko numer telefonu komórkowego. Należy także sprawdzić w rejestrze ewidencji działalności gospodarczej lub Krajowym Rejestrze Sądowym, czy dany pośrednik ma zgłoszoną działalność gospodarczą, jaki i to, od jak dawna posiada własne biuro. Warto również zorientować się, czy dany pośrednik posiada umowę zawartą z pracodawcą zagranicznym, czy wysłał już kiedykolwiek ludzi do pracy za granicę. Podczas wizyty w siedzibie agencji, warto zwrócić uwagę czy biuro nie jest urządzone "tymczasowo", w jakim miejscu się znajduje.
Od kłopotów może nas uchronić umowa z daną agencją, warto więc domagać się, aby taka została podpisana. W niej powinny znaleźć się warunki pracy, płacy, należne świadczenia oraz warunki ewentualnego odszkodowania, gdyby praca nie była zgodną z umową itp. Nigdy też nie należy płacić przed wyjazdem za mieszkanie za granicą, oferowane przez pośrednika. Może się bowiem zdarzyć, że kontrakt z agencją zakończy się po pobraniu opłat za lokal. Pamiętajmy, że polski pośrednik pracy nie ma prawa skierować pracownika do pośrednika zagranicznego.
Polski pośrednik nie ma prawa żądać od nas opłat za załatwienie pracy. Jedynie co jest dopuszczalne, to pobranie opłaty za wizę, do kraju w którym jest ona potrzebna. Pamiętajmy, aby upomnieć się o pokwitowanie pobrania takiej opłaty. Watro wiedzieć, że dowód wpłaty na konto pośrednika (czasem oszusta) nie stanowi dowodu przed sądem. Nie daje wobec tego prawie żadnych szans na odzyskanie wpłaconej kwoty.
Bezpieczne pośrednictwo pracy - EURES
Pracę za granicą można poszukiwać nie tylko przez pośredników, lecz także poprzez system sieci europejskich służb zatrudnienia EURES.Sieć EURES (European Employment Service - Europejskie Służby Zatrudnienia) jest siecią współpracy publicznych służb zatrudnienia krajów należących do Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) z organizacjami regionalnymi, krajowymi i międzynarodowymi, działającymi w obszarach tych krajów. Głównym celem EURES jest wyszukiwanie osobom zainteresowanym ofert pracy na terenie EOG. http://www.europa.eu.int/eures/home.jsp?lang=pl to najważniejszy portal Unii Europejskiej dotyczący mobilności na rynku pracy, oferujący dostęp do ofert pracy w krajach Unii.
Doradcy EURES pochodzą ze służb zatrudnienia i ich podstawowym zadaniem jest międzynarodowe pośrednictwo pracy, doradztwo i dostarczanie informacji ułatwiających osobom poszukującym pracy i pracodawcom poruszanie się na rynkach pracy krajów EOG. Informacje jakie możemy otrzymać poprzez system EURES dotyczą przede wszystkim istniejących nadwyżek i niedoborów na rynku pracy w poszczególnych zawodach, warunków życia i pracy oraz barier w mobilności. Cała sieć EURES liczy ponad 600 wyspecjalizowanych doradców. Ważnym jest fakt że świadczenie usług odbywa się przy poszanowaniu fundamentalnej zasady równego traktowania wszystkich klientów, w oparciu o układy zbiorowe pracy, przepisy BHP pracy, przy zachowaniu należytej staranności w doborze pracy dla osoby zamieszkałej na terenie EOG.
Zasady ochrony pracowniczej na terenie UE
Zatrudnianie pracowników w krajach Unii Europejskiej jest regulowane przepisami wewnętrznymi danego państwa Wspólnoty, lub umowami dwustronnymi pomiędzy zainteresowanymi krajami. Taką umowę dwustronną Rzeczpospolita Polska zawarła z Niemcami, Belgią, Francją, Hiszpanią. Z Włochami mamy podpisaną tylko umowę o współpracy.Podejmując zatrudnienie w ramach umów międzynarodowych powinniśmy być traktowani na równi z pracownikami miejscowymi zarówno w zakresie bezpieczeństwa pracy, warunków pracy, wynagradzania, jak i ochrony praw pracowniczych. Jeżeli pracujemy w kraju, z którym Polska zawarła umowę o zabezpieczeniu społecznym takim np. jak Holandia , to wówczas okres tego zatrudnienia jest uwzględniany przy ustalaniu prawa do polskich świadczeń emerytalno-rentowych.
Wyjazd do kraju, z którym Polska podpisała umowę dwustronną, może odbyć się w dwojaki sposób. Pierwszy z nich to wysłanie do potencjalnego pracownika oferty imiennej, w której to przyszły pracodawca występuje w swoim kraju z wnioskiem do właściwego urzędu pracy o zatrudnienie konkretnej osoby z Polski. Po wydaniu pozytywnej decyzji, dokumenty o zatrudnieniu danej osoby, czyli umowa o pracę, przekazywane są do Ministerstwa Gospodarki i Pracy, gdzie następnie przesyłane są do właściwego osobie zatrudnionej wojewódzkiego urzędu pracy, który dopiero przekazuje umowę zainteresowanej osobie. Z umową tą należy następnie udać się do urzędu konsularnego danego państwa i wówczas dopiero będzie możliwe uzyskanie wizy z prawem pracy. Drugą formą nawiązania stosunku pracy jest tzw. oferta otwarta (anonimowa). Dotyczy ona potencjalnych pracowników którym pracodawca zagraniczny przedstawi ofertę pracy za pośrednictwem Urzędu Pracy w Polsce. To właśnie polski urząd pracy typuje pracowników do pracy na rzecz zagranicznego pracodawcy. Oferty takie przekazywane są przeważnie do dyspozycji wojewódzkich urzędów pracy w rejonach o największym bezrobociu.
Należy pamiętać, że praca w każdym kraju UE liczy się do stażu pracy tak potrzebnego do uzyskania emerytury, jak i renty. Jeśli ktoś krótko pracował w Polsce, a następnie wyjechał za pracą do innego kraju unijnego, ZUS ma obowiązek doliczyć mu okresy opłacania składek na ubezpieczenie za granicą. Jeśli ktoś krótko pracował za granicą, to wówczas zagraniczny odpowiednik ZUS dolicza takiemu pracownikowi okresy ubezpieczenia w Polsce.
Jeżeli płatnik pracował w kilku krajach Unii Europejskiej, każde z tych państw uwzględni okresy zatrudnienia na ich terytorium i proporcjonalnie do nich ustali część emerytury. Sumowaniu podlegają okresy opłacania składek, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek lub okresy nieskładkowe, które są uznawane przez kraje, w których dana osoba pracowała, a także okresy zamieszkania, jeśli są uznawane w tych krajach. Osoba, która uzyskała w Polsce prawo do emerytury lub renty, nie traci go, wyjeżdżając do innego kraju. Emerytura i renta inwalidzka jest przyznawana i obliczana według przepisów każdego kraju, w którym dana osoba pracowała. Natomiast renta z tytułu wypadku przy pracy i choroby zawodowej przyznawana jest na podstawie przepisów prawa tego państwa, w momencie, w którym osoba ta uległa wypadkowi lub zachorowała.
O prawo do przyznania emerytury lub renty możemy ubiegać się w krajach członkowskich wtedy, jeżeli w którymś z nich byliśmy ubezpieczeni przez co najmniej rok. Wniosek o przyznanie emerytury lub renty należy składać w kraju zamieszkania (w Polsce do ZUS, za granicą - do jego odpowiednika. Przy załatwianiu spraw związanych z emeryturą lub rentą stosuje się formularze unijne z serii E 200.
Jak bronić się przed nieuczciwym pracodawcą?
Jako, że najwięcej sygnałów o niewolniczej pracy dotarło do Polski z Włoch, zająłem się omówieniem praw pracowników w tamtym regionie.Wyjeżdżając do pracy do Włoch powinniśmy mieć na uwadze fakt, że rząd tego kraju nie zdecydował się na otwarcie swojego rynku pracy dla Polaków. Chociaż wprowadzone zostały pewne ułatwienia to jednak podejmowanie pracy we Włoszech wciąż wiąże się z obostrzeniami w stosunku do pracowników z Polski. A zatem ubiegając się o pracę we Włoszech, polski pracownik musi mieć zagwarantowane zatrudnienie przez pracodawcę włoskiego lub zagranicznego znajdującego się na terenie Włoch z prawem stałego pobytu.
Pracodawca włoski, który zamierza zatrudnić pracownika z Polski na czas określony lub nieokreślony, musi złożyć w powiatowej dyrekcji pracy (Direzione Provinciale del Lavoro) podanie o zezwolenie na pracę dla tego pracownika. Jeżeli pracodawca takiego zezwolenia nie otrzyma i nam go nie pokaże powinniśmy się takiego pracodawcy wystrzegać, gdyż z pewnością będziemy u niego pracować nielegalnie. Poza tym o naszej pracy nikt tak na prawdę na terenie Włoch nie będzie wiedział.
Pracodawca zatrudniając pracownika powinien dostarczyć do powiatowej dyrekcji pracy (Direzione Provinciale del Lavoro) dokumencie w którym muszą się znaleźć:
- dane personalne pracodawcy wraz z jego fotokopią dokumentu tożsamości. W przypadku pracodawcy niebędącego obywatelem UE również fotokopia ważnej karty pobytu na terenie Włoch;
- dane personalne pracownika wraz z fotokopią ważnego paszportu;
- oferowane warunki pracy czyli o mowa o pracę , a w niej przewidziane stanowisko, wysokość brutto wynagrodzenia, czas pracy, miejsce zatrudnienia oraz wyszczególniony okres zatrudnienia ( czas określony, nieokreślony, sezonowy).
Do podania jakie pracodawca składa musi być dołączona karta pobytu (carta di soggiorno). Powiatowa Dyrekcja Pracy dopiero na podstawie złożonych dokumentów przez pracodawcę wydaje zezwolenie na pracę, które przekazuje pracodawcy, jak również instytutowi zabezpieczeń społecznych (INPS), instytutowi ubezpieczeń od nieszczęśliwych wypadków (INAIL) oraz kwesturze (tamtejszy organ MSW). Pracownik osobiście przed podjęciem pracy u pracodawcy włoskiego powinien starać się o kartę pobytowej pracy (carta di soggiorno per lavoro).
Pracownicy, którzy są w stanie udowodnić nieprzerwane, legalne zatrudnienie we Włoszech przez okres 1 roku mogą wystąpić do Komendy Głównej Policji (Questura) o wspólnotowe zezwolenie na pobyt. Zezwolenia na pracę przyznawane są według kolejności rejestrowania wniosków. Liczba wydawanych pozwoleń ustalany jest corocznie. Warto wiedzieć, że maksymalny tygodniowy czas pracy we Włoszech wynosi 48 godzin. Dzienny wymiar to 12 godzin Wymiar corocznego płatnego urlopu wynosi 20 dni. Ustalane jest to w zbiorowych układach pracy dla poszczególnych branż.
Ważne kontakty! |
| Wydział Konsularny Ambasady RP w Rzymie - tel. (0-03906) 322-3990, (0-03906) 362-04300 www.consolatopolacco.it Konsulat Generalny RP w Mediolanie - tel. 0039/02/4801-8978, 4801-9084, 4801-9312 |
Zobacz także
Ubezpieczenie
Pracownik wyjeżdżający do pracy poza terytorium RP powinien zawsze pamiętać o polisie gwarantującej pokrycie kosztów leczenia. Warto też wykupić opcję dodatkową, obejmującą szkody wynikające z pracy zarobkowej. W przypadku sporu z pracodawcą czy zagranicznym urzędem niezbędne może okazać się ubezpieczenie ochrony prawnej.Wyjeżdżając do pracy za granicę warto zabrać ze sobą dwa dokumenty: Europejską Kartę Ubezpieczenia Zdrowotnego oraz polisę ubezpieczeniową. Dzięki nim pracownik będzie mógł z pewnością, że w razie problemów otrzymać niezbędną pomoc lekarską. Europejska Karta Ubezpieczenia Zdrowotnego wydawana jest przez oddziały Narodowego Funduszu Zdrowia i gwarantuje osobie świadczenia zdrowotne w ramach publicznej służby zdrowia. Minusem tej kary jest to, że w razie choroby musimy sami zadbać o organizację leczenia. Polisa ubezpieczeniowa gwarantuje pracownikowi pomoc ze strony przedstawiciela ubezpieczyciela w razie problemów ze zdrowiem. Towarzystwo Ubezpieczeniowe dzięki polisie ubezpieczeniowej organizuje cały proces leczenia, ale tylko do czasu, gdy pracownik poczuje się na tyle dobrze, aby możliwy był transport do Polski. Europejska Karta Ubezpieczenia Zdrowotnego traci ważność w momencie podjęcia legalnej pracy za granicą, gdyż wówczas pracownik zostaje objęty tamtejszym ubezpieczeniem zdrowotnym.
Wyjeżdżając do pracy powinniśmy w ciągu 8 dni od daty przyjazdu zgłosić się w najbliższym komisariacie policji i złożyć wniosek o wydanie karty pobytu obywatela UE, jeśli nasz pobyt trwa ponad 90 dni. Potrzebne są w tym celu: aktualny paszport lub dowód osobisty, 2 zdjęcia paszportowe, wypełniony formularz, zaświadczenie o celu pobytu. Wymagane jest także zezwolenie na pracę, o które występuje pracodawca do rejonowego urzędu Ministerstwa Pracy i Polityki Socjalnej.
Podstawa prawna:
- Dyrektywa nr 91/383/EWG z dnia 25 czerwca 1991 r. w sprawie uzupełniania środków mających wspierać poprawę bezpieczeństwa i zdrowia w pracy pracowników pozostających w stosunku pracy na czas określony lub w czasowym stosunku pracy;
- Dyrektywa nr 99/70/EWG z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca porozumienia ramowego w sprawie umów na czas określony.
Źródło:
