Pracuje już dwóch na trzech Polaków, ale to wciąż gorzej niż w UE

Im więcej ludzi pracuje, tym lepiej dla polskiej gospodarki. W Polsce ok. 16,2 mln pracujących utrzymuje pozostałe 15 mln obywateli, którzy nie pracują. Emeryci dostają emerytury, renciści - renty, a niepracujący - zasiłki. Wzrost liczby pracujących o każde 100 tys. osób powoduje wzrost dochodów do budżetu, ZUS-u i NFZ-u o ok. 2 mld zł. Najnowsze dane Eurostatu pokazują, że w Polsce wzrost wskaźnika zatrudnienia jest jeszcze możliwy.

Eurostat podał wskaźniki zatrudnienia wśród osób w wieku od 20 do 64 lat dla poszczególnych państw. Wynika z niego, że średnia UE w 2015 roku wynosiła 70,1%. Najwyższy wskaźnik odnotowano w Szwecji, gdzie pracuje 80% osób w tym przedziale wiekowym. Z kolei najniższy występuje w Grecji, gdzie wynosi on tylko 54%!

A jak wypada Polska?

Nie jest aż tak źle jak w Grecji, ale wciąż jesteśmy poniżej średniej – nasz wskaźnik zatrudnienia w 2015 roku wynosił 67,8%. Jeszcze w 2014 roku wynosił on 66,5%. Wzrost zawdzięczamy spadkowi bezrobocia, które wg Eurostatu spadło z 9% w 2014 roku do 7,5% w 2015 roku.

Do średniej mamy niedaleko, ale niestety wypadamy gorzej od 17 państw UE (na 28). Wskaźnik mocno zaniżają dosyć ludne kraje UE, w których wskaźnik zatrudnienia jest w zasadzie katastrofalnie niski – mowa o Włochach i Hiszpanii, gdzie wynosi on odpowiednio 60,5% i 62%.

Kobiety na traktory

Niemniej jednak, jeśli przyjrzymy się wskaźnikowi zatrudnienia wśród mężczyzn, to wypadamy już dużo lepiej. W całej UE pracuje średnio 75,9% mężczyzn w wieku od 20 lat do 64 lat. W Polsce – 74,7%. Największy odsetek panów pracuje w… Czechach – 83%. Na drugim miejscu z wynikiem 82,5% są ex aequo Szwecja i Wielka Brytania. Ostatnie miejsce na podium z wynikiem 82,3% zajmują Niemcy.

Najniższy odsetek panów pracuje – tu nie ma zaskoczenia – w Grecji (64%). Na drugim miejscu od końca są Chorwaci (65,3%), a na trzecim Hiszpanie (67,6%). Włosi wypadają już lepiej, bo w tym kraju pracuje 70,6% mężczyzn – wynik ogółem zaniżają Włoszki – w wieku od 20 lat do 64 lat pracuje tylko co druga (50,6%).

Unia Europejska zwraca uwagę, że wskaźnik zatrudnienia kobiet jest znacznie niższy od mężczyzn. Przeciętnie o 11,6%. W Polsce różnica wynosi 13,8%. Największa jest na Malcie, gdzie przekracza ona 27%. Najmniejsza w Finlandii – 2,1%. Teoretycznie mamy potencjał do tego, by tę różnicę zmniejszyć – przykładowo na sąsiadującej z nami Litwie pracuje 74,6% mężczyzn i 72,2% kobiet.

Przyczyn jest wiele, ale za główne podaje się fakt, że to kobiety najczęściej zajmują się wychowywaniem dzieci, co dla wielu z nich oznacza rezygnację z kariery zawodowej (przynajmniej na jakiś czas).

Cel dla Polski to 71%

Cel dla Polski do 2020 roku to podniesienie wskaźnika zatrudnienia do poziomu 71% (z 67,8%). Mamy na to jeszcze 4 lata i jeśli na rynku nie wydarzy się nic dramatycznego to bardzo możliwe, że go osiągniemy. Jednak ryzyko wystąpienia poważnego kryzysu finansowego w tym okresie jest bardzo duże i trzeba brać na to poprawkę.

Obecnie dużo mówi się o tym, że w Polsce powoli rozwija się rynek pracownika, tzn. to pracujący dyktują warunki pracodawcom, m.in. w zakresie wysokości płac, czasu i miejsca pracy. Naturalnie, ze względu na kwestie strukturalne, kulturowe i zróżnicowanie poziomu rozwoju gospodarczego w zależności od regionów kraju, zwiększanie podaży pracujących ma charakter niejednorodny - jest trudne do osiągnięcia, a czasem nawet niemożliwe. Za przykład mogą posłużyć gminy, gdzie pomimo wysokiego bezrobocia, przedsiębiorcy mają poważne problemy ze znalezieniem rąk do pracy (np. Nowa Sól).

Część ekonomistów twierdzi, że tę lukę powinniśmy wypełniać imigrantami – zwłaszcza Ukraińcami, którzy bardzo chętnie przyjeżdżają do nas do pracy (jest ich w naszym kraju ok. 1 mln i ponad 90% pracuje za ok. 2 tys. zł netto miesięcznie). W mojej opinii pośpiech jest niewskazany. W pierwszej kolejności powinniśmy pozwolić się w pełni rozwinąć rynkowi pracownika po to, by w możliwie jak największym stopniu zagospodarować potencjał Polaków do pracy.

Dopiero gdy pracodawcy naprawdę poczują poważne problemy ze znalezieniem rąk do pracy, presja płacowa faktycznie przełoży się na wzrost płac, nawet w przypadku prac prostych. Obecnie nawet NBP przyznaje, że pomimo tego, że presja płacowa jest odczuwalna, to niespecjalnie przekłada się ona na realny wzrost wynagrodzeń, który w pewnym stopniu amortyzuje deflacja. Innymi słowy, zamiast w pełni stawiać na politykę szeroko otwartych drzwi – uchylajmy je powoli.

Źródło: