Po piątkowej sesji S&P500 wyszedł na plus w skali roku, odrabiając styczniowe straty. Tyle że zwyżce cen akcji nie towarzyszy poprawa tzw. fundamentów. Jedyną siłą napędową wzrostów na giełdach są decyzje banków centralnych.
Indeks S&P500 dotarł w piątek na wysokość 2049,56 punktów, wieńcząc dzień zwyżką o 0,44% i powracając ponad poziom zamknięcia z ostatniej sesji grudnia 2015 roku (2043,94 pkt.). Od dołka z 11 lutego (1810,10 pkt.) S&P500 zyskał ponad 13%.
Oprócz spektakularnego wzrostu cen ropy naftowej (z 27 USD do 41 USD za baryłkę) nie pojawiły się żadne czynniki natury fundamentalnej, które uzasadniałyby tak silny wzrost cen amerykańskich akcji.
Oczekiwany przez analityków zysk przypadający na indeks S&P500 pozostał bez zmian, na poziomie ok. 133 USD rocznie. Implikuje to C/Z dla całego indeksu na 15,4.
Coś tu nie gra: akcje drożeją, oczekiwane zyski maleją pic.twitter.com/jKzqmpYHK7
— Krzysztof Kolany (@kkolany) 18 marca 2016
Pogorszeniu uległy dane napływające z gospodarki Stanów Zjednoczonych. Model Fedu z Atlanty szacuje annualizowaną dynamikę amerykańskiego PKB w pierwszym kwartale na 1,9% wobec 2,7% w połowie lutego. Tylko w ostatnich dniach na rynek trafiły dane spadku o sprzedaży detalicznej i produkcji przemysłowej oraz o pogorszeniu nastrojów konsumentów. Jedyną dobrą informacją był sensacyjnie silny wzrost zatrudnienia, ale akurat statystyki rynku pracy uważane są za wskaźniki opóźnione względem cyklu koniunkturalnego.
Tym, co się w ciągu ostatnich 5 tygodni napędzało odbicie na rynkach akcji, były decyzje banków centralnych. Mieliśmy szalone luzowanie w wykonaniu Europejskiego Banku Centralnego, ponad 100 mld USD gotówki wpompowanej przez Ludowy Bank Chin, cięcia stóp procentowych w Szwecji, Nowej Zelandii i Norwegii oraz bardzo „gołębi” komunikat z Rezerwy Federalnej.
Czas pokaże, jak długi okres wzrostów na rynkach akcji uda się za to kupić. Ale stawiałbym, ze raczej niewiele i że długość tego odreagowania będzie liczona w tygodniach, a nie w miesiącach.
