Po pandemii większość pracowników instytucji finansowych chciałaby pracować hybrydowo - tylko 12 proc. optuje za całkowitym powrotem do biur, a 16 proc. wolałaby pracować tylko zdalnie - wynika z badania "Przyszłość pracy w sektorze finansowym" przygotowanego dla PARP.
Raport, który powstał na podstawie ankiet i wywiadów z pracownikami sektora finansowego, potwierdza, że od wiosny 2020 r. w instytucjach finansowych nastąpiła zmiana organizacji pracy i masowe przejście na pracę zdalną.
Badania pokazują, że przed wybuchem pandemii 67 proc. badanych pracowało wyłącznie z biura, a 23 proc. sporadycznie korzystało z opcji home office. Po wprowadzeniu obostrzeń związanych z pandemią COVID-19, prawie 90 proc. pracowników doświadczyło zmiany w sposobie wykonywania obowiązków zawodowych, z czego co trzeci całkowicie przeszedł na pracę zdalną. Tylko 9 proc. zatrudnionych w finansach (a więc prawie dokładnie tylu, ilu pracowało przed pandemią zdalnie) pozostało na stałe w biurze.
"Innymi słowy – nowe rozwiązania organizacyjne, będące odpowiedzią na pandemię odwróciły strukturę pracy w sektorze finansowym o 180 stopni" - zauważają autorzy raportu.
Zapytali oni również pracowników instytucji finansowych, czy po pandemii chcieliby nadal pracować zdalnie. Z odpowiedzi wynika, że wyłącznie zdalnie chciałoby na stałe pracować 16 proc. badanych, a wyłącznie w biurze - 12 proc. badanych. Większość opowiedziała się natomiast za pracą hybrydową: 42 proc. chciałoby pracować zdalnie w wybrane dni tygodnia, a 31 proc. w większości zdalnie, ale z możliwością sporadycznego przychodzenia do biura.
Jako największe zalety pracy zdalnej badani wymieniali oszczędność czasu - 83 proc., większe bezpieczeństwo w czasie pandemii - 72 proc., możliwość pracy także w przypadku niewielkich kłopotów zdrowotnych - 66 proc., elastyczny czas pracy - 57 proc., oszczędność pieniędzy - 53 proc. oraz możliwość spędzania większej ilości czasu z rodziną - 43 proc.
Według raportu pracownicy zwłaszcza początkowo reagowali entuzjastycznie na pracę z domu, jednak wraz z upływem czasu zaczęło im brakować "codziennych small talków przy kawie i nie zapośredniczonej przez media rozmowy twarzą w twarz". Choć menedżerowie próbowali zaradzić takiej sytuacji wprowadzając różnego typu „substytuty” relacji społecznych w postaci np. towarzyskich zebrań online, lub rozmów telefonicznych, ale "sytuacja nie była jednak łatwa dla nikogo".
Poza tym, "początkowy entuzjazm wynikający z możliwości zostania z dziećmi w domu szybko stał się dla niektórych pracowników sektora finansowego istnym koszmarem".
36 proc. pytanych pracowników instytucji finansowych deklarowało trudności związane z godzeniem pracy z domu z opieką nad dziećmi (w tym nadzorowaniem ich lekcji online), ale - jak wynika z deklaracji – nadprogramowe obowiązki domowe w równym stopniu obciążyły i kobiety, i mężczyzn pracujących zdalnie.
Generalnie, wśród największych wad pracy zdalnej wymieniono: rozluźnienie więzi i utratę kontaktu z innymi członkami zespołu - 53 proc., brak jasnej granicy między pracą a życiem prywatnym - 47 proc., poczucie izolacji, samotność - 42 proc., konieczność godzenia pracy z opieką nad dziećmi i ich zdalnym nauczaniem - 36 proc., problemy komunikacyjne - 27 proc. oraz brak przestrzeni do pracy - 18 proc.
Autorzy raportu zauważają, że to wszystko doprowadziło do odczuwalnych kłopotów zdrowotnych – częstego bólu kręgosłupa i silnych migren, na które skarżyło się aż 38 proc. ankietowanych. "Zamiast entuzjazmu i swobody zarządzania swoim czasem, mamy więc obraz nierównej walki pracowników, toczonej w samotności, za kulisami, z dala od oczu przełożonych" - zauważają.
Raport „Przyszłość pracy w sektorze finansowym” powstał na podstawie badań ankietowych wzbogaconych wywiadami przeprowadzonymi z pracownikami różnych szczebli sektora finansowego. Przygotował go zespół DELab UW na zlecenie i we współpracy z Sektorową Radą ds. Kompetencji Sektora Finansowego. Badanie zostało przeprowadzone w październiku i listopadzie 2020 r. Działalność Rady jest koordynowana przez PARP i Radę Programową ds. Kompetencji, a powstanie raportu zostało sfinansowane ze środków unijnych, Programu Wiedza Edukacja Rozwój. (PAP)
autorka: Małgorzata Werner-Woś
mww/ mmu/
