W myśl art. 29 wspólnotowego kodeksu celnego (w.k.c.) cena faktyczna zawiera w sobie wszelkie płatności poniesione w związku ze sprowadzeniem danego towaru. Należą do nich także koszty prowizji i pośrednictwa.
Transakcje wymagają czasami obecności maklera, reprezentującego stronę umowy. Za asystę otrzymuje on gratyfikację w postaci prowizji, ustalonej jako procent od wartości sprzedanego towaru.
Następny wydatek do uwzględnienia to koszty składowania, ale o tym decyduje ich rodzaj. Jeśli dotyczą one tzw. okoliczności transportu, należy je wówczas wliczyć, ale gdy poniesiono je po przywiezieniu towaru, nie ma takiej konieczności. Wartość celna to także koszt pojemników związanych z towarami i koszty pakowania. Uwzględnieniu podlega w tym wypadku cena materiału oraz robocizna.
Kolejna kwestia to honoraria oraz opłaty autorskie i pochodne. Gdy stanowią one część ceny sprowadzanego towaru, nie należy ich brać pod uwagę. W przypadku zaś osobnego obliczenia konieczne jest ich wliczenie do wartości celnej.
Najważniejszym spośród wszystkich kosztów jest z pewnością transport. Obejmuje on usługi główne i towarzyszące, których koszt poniesiono przy imporcie. Uwzględnia się tutaj również tzw. traktowanie towaru, czyli nakłady poniesione w celu dostarczenia towarów w nienaruszonym stanie.
(na podst.: Jan Jacek Olszewski/Rzeczpospolita)
Źródło:
