Inwestycyjna publika zdążyła już zapomnieć, że to właśnie srebro było największą gwiazdą roku 2011 na rynkach surowcowych. Od lokalnego dołka z końcówki stycznia do końca kwietnia kurs białego metalu wzrósł z niespełna 27 USD do niemal 50 USD, osiągając najwyższą nominalną cenę od marca 1980 roku.
Źródło: Bankier.pl
Spektakularny rajd srebra zaczął się jednak znacznie wcześniej, bo w sierpniu 2010 roku. Osiem miesięcy wystarczyło, aby kurs tego szlachetnego metalu wzrósł niemal trzykrotnie, startując z poziomu 17 USD za uncję. Po Wielkanocy srebrna bańka pękła, zostawiając pechowych inwestorów z 35-procentową stratą wygenerowaną w zaledwie kilka sesji. Sytuacja powtórzyła się we wrześniu, gdy srebro błyskawicznie oddało ponad 35%.
Mimo dwóch regularnych krachów w trakcie pięciu miesięcy biały metal jest obecnie notowany o 21% wyżej niż na początku roku. Co więcej, zapomniane przez szeroki inwestoriat srebro ponownie zaczęło wyglądać atrakcyjnie na tle coraz bardziej popularnego złota.
Źródło: http://goldprice.org/gold-silver-ratio.html#5_year_gold_price
Parytet złoto-srebro, który w kwietniu wyznaczył swe 27-letnie minimum, podniósł się z niespełna 32 do 53,3, wspinając się nawet do 54,5 na początku października. W ciągu 12 miesięcy rynek wykonał pełną pętlę: jedna uncja złota kupuje obecnie tyle samo srebra co rok wcześniej.
Bieżąca wartość parytetu cen złota i srebra jest zbliżona do średniej z ostatniej dekady, ale zarazem jest ekstremalnie wysoka w relacji do swych historycznych wartości. Aż do początku XX wieku uncja złota kupowała od 10 do 20 uncji srebra, co mniej więcej odpowiadało relacji rzadkości występowania obu tych metali w przyrodzie.
Teraz wydobycie srebra jest tylko ośmiokrotnie większe niż złota, a cena jest niższa 55-krotnie. Moim zdaniem to raczej srebro jest wyraźnie niedowartościowane niż złoto przewartościowane, ale każdy inwestor sam podejmuje ryzyko i ma prawo wierzyć w opinie o „bańce na złocie”.
Krzysztof Kolany
Główny analityk Bankier.pl
Źródło:
