PKB Chin wzrósł w II kwartale w najwolniejszym tempie od co najmniej 27 lat - wynika z oficjalnych szacunków tamtejszych statystyków. Odczyt tego wskaźnika od lat wyznacza jednak linijka centralnego planisty, więc absolutnie nie jest to żadna sensacja. Na to miano zasługują inne opublikowane dziś dane, sygnalizujące ożywienie gospodarcze w Państwie Środka.
To, że oficjalnymi chińskimi danymi nt. tempa wzrostu produktu krajowego brutto nie warto się specjalnie przejmować, pisaliśmy już wielokrotnie. Wzrost PKB jest z góry znany - wyznacza go centrala, ale pozostałe podmioty (statystycy są ostatnim ogniwem w tym łańcuchu) muszą go zrealizować. Jest przyczyną, nie konsekwencją, aktywności gospodarczej. W wielu przypadkach nie ma znaczenia, czy dana inwestycja (czyli wydatek "budujący" PKB) ma ekonomiczny sens, czyli istnieje realna szansa, że przyniesie w przyszłości określoną korzyść albo chociaż pozwoli na spłatę zaciągniętego na jej realizację długu. Wzrost PKB jest miarą ilościową, a nie jakościową, szczególnie za Murem. Więcej na ten temat przeczytasz w tekście "Chiny oddają cześć bożkowi PKB. My nie musimy".
Gwoli kronikarskiej dokładności odnotujmy jednak, że w okresie kwiecień-czerwiec PKB Chin wzrósł realnie o 6,2 proc., najwolniej od co najmniej 1992 r., odkąd istnieją porównywalne dane. Równocześnie jest to odczyt o zaledwie 0,2 p.proc. niższy niż kwartał wcześniej i raptem 0,8 p.proc. niższy niż 4 lata temu. Wynik jest zgodny z oczekiwaniami analityków i władz w Pekinie, które na 2019 r. wyznaczyły cel na poziomie 6-6,5 proc..
O ile odczyt realnego tempa wzrostu PKB może niektórych nie napawać optymizmem, to inne opublikowane dziś dane wskazują na ożywienie gospodarcze w Państwie Środka.
Po raz pierwszy od ponad 2 lat wyraźnie odbiło nominalne tempo wzrostu PKB. Choć w krajach rozwiniętych mało kto zwraca uwagę na ten wskaźnik, to w przypadku Chin jest on bardziej istotny (ale niepozbawiony sporych wad) - w zestawieniu z wielkością zadłużenia władz, przedsiębiorstw i gospodarstw domowych ilustruje "stan zdrowia" mocno zakredytowanej chińskiej gospodarki. Szybszy wzrost nominalnych dochodów umożliwia zadłużonym podmiotom łatwiejszą obsługę zadłużenia.
Naprawdę pozytywne dane przyniosła jednak nie cokwartalna publikacja danych o produkcie krajowym brutto, ale comiesięczna informacja o wielkości sprzedaży detalicznej, produkcji przemysłowej oraz inwestycjach w aglomeracjach miejskich. Wszystkie w czerwcu zaskoczyły bardzo na plus, wszystkie dość znacząco odbiły po poprzednich kiepskich miesiącach.
Sprzedaż detaliczna wzrosła w porównaniu do ubiegło roku aż o 9,8 proc., o 1,5 p.proc. szybciej niż oczekiwali analitycy oraz najszybciej od marca ubiegłego roku. Produkcja przemysłowa zwiększyła się o 6,3 proc. wobec oczekiwań na poziomie 5,2 proc. i 5 proc. miesiąc wcześniej. Po wyraźnym spadku w maju odbiły również inwestycje, rosnąc w pierwszym półroczu o 5,8 proc. rdr wobec 5,6 proc. w okresie styczeń-maj.
Jak tłumaczyć czerwcowe ożywienie w obliczu eskalacji konfliktu między Waszyngtonem a Pekinem? Czyżby producenci i konsumenci nie obawiali się skutków kolejnych sankcji?
Przede wszystkim to tylko jeden odczyt - nie wiadomo, czy nie został w jakiś sposób zaburzony, nie ma też mieć pewności, czy powtórzy się w kolejnych miesiącach. Na wielkość sprzedaży detalicznej istotny wpływ miało "czyszczenie magazynów" przez sprzedawców aut przed wprowadzeniem nowych norm emisyjnych.
W przypadku sprzedaży detalicznej istotne mogą być również obawy przed wzrostem cen, a w produkcji przemysłowej - dalszym zaostrzeniem relacji z USA - być może konsumenci i producenci po prostu "ścigają się z czasem" i przyspieszają przed zmaterializowaniem się spodziewanych niekorzystnych wydarzeń.
Ponadto, inne wskaźniki sygnalizują, że za ożywieniem stoi odrodzenie "bankowości cienia", z którą Pekin podjął przed kilkoma laty walkę, ale w obliczu wojny z Donaldem Trumpem musiał ją częściowo odpuścić, oraz szerzej patrząc - wzrost zadłużenia w warunkach spadających kosztów obsługi.
Maciej Kalwasiński
