Na co może liczyć bezrobotny w pośredniaku?

Wizyty w Powiatowym Urzędzie Pracy nie muszą ograniczać się tylko do spełnienia przez bezrobotnego obowiązku comiesięcznego potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia zatrudnienia. W "pośredniaku" można czasami otrzymać coś więcej - finansową pomoc mającą na celu zdobycie, zmianę czy podniesienie kwalifikacji zawodowych (co przekłada się najczęściej na możliwość znalezienia pracy), utrzymanie już zdobytego zatrudnienia, czy wreszcie samodzielnego stworzenia miejsca pracy. Dzisiaj zajmiemy się niektórymi propozycjami pomocy, jakie bezrobotnemu mogą zostać przedstawione przez pracownika urzędu pracy.

Na naukę

Starosta może skierować bezrobotnego na szkolenie. Szczególnie osoby bez kwalifikacji zawodowych, te które utraciły zdolność do wykonywania pracy w dotychczasowym zawodzie czy stojące przed koniecznością przekwalifikowania, mogą liczyć na tego rodzaju pomoc. Propozycja odbycia szkolenia nie musi być zawężona tylko do osób bezrobotnych. Jej adresatami mogą być także pobierający rentę szkoleniową czy żołnierze rezerwy. Co ważne, pomoc nie kończy się tylko na umożliwieniu bezrobotnym i innym wskazanym wyżej osobom nabycia nowych umiejętności i kwalifikacji. Dodatek szkoleniowy albo stypendium - to świadczenia na jakie mogą liczyć skierowani do odbycia szkolenia przez starostę, przy czym stypendium zarezerwowane jest dla bezrobotnych do 25 roku życia. Trzeba tu od razu dodać, że świadczeń tych nie można otrzymywać w zbiegu, tak więc jeżeli dodatek szkoleniowy, to nie stypendium i na odwrót. Taka sama zasada obowiązuje w przypadku otrzymywania przez skierowanego na szkolenie diety lub innego rodzaju świadczenia pieniężnego w wysokości równej lub wyższej niż wysokość dodatku szkoleniowego. Przejdźmy teraz do najbardziej chyba interesującej informacji, tj. do wysokości omawianych świadczeń. Dodatek szkoleniowy to suma równa 20% zasiłku dla bezrobotnych, natomiast stypendium kształtuje się w wysokości odpowiednio:

• 40% zasiłku w okresie odbywania szkolenia lub kontynuowania nauki albo

• 100% zasiłku w przypadku odbywania stażu lub przygotowania do wykonywania zawodu u pracodawcy.

A co z osobami, które na szkolenie nie zostały skierowane przez starostę? W takim wypadku mogą one wnioskować o częściowe sfinansowanie z Funduszu Pracy kosztów szkolenia, jeżeli skierowanie na to szkolenie nastąpiło na prośbę bezrobotnego lub organizacji czy instytucji pokrywającej część jego kosztów.

Jeżeli szkolący nie przykładając się do nauki z własnej winy nie ukończy szkolenia, może się liczyć z koniecznością zwrotu jego kosztów, chyba że przerwanie szkolenia podyktowane było podjęciem pracy lub innej działalności zarobkowej. Szkolenia czy kursy różnią się stopniem specjalizacji, niektóre z nich dotyczą wiedzy i umiejętności o charakterze szczególnym. W razie konieczności odbycia takiego kursu, starosta może przyznać pożyczkę na sfinansowanie jego kosztów do wysokości 400% przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego w dniu podpisania pożyczki. Suma pożyczki jest nieoprocentowana. Bezrobotny albo żołnierz rezerwy (wnioskodawcy w sprawie udzielenia pożyczki), ma na jej spłatę 18 miesięcy od dnia, który w umowie wskazany został jako dzień zakończenia szkolenia.

Na dojazd i kąt do spania

Koszty dojazdu do miejsca pracy często w praktyce przekreślają możliwość podjęcia zatrudnienia przez bezrobotnego. Wiele osób pozostających bez pracy po prostu nie stać na zakupienie drogich dla nich biletów przejazdu. W takich sytuacjach w sukurs może przyjść starosta, który władny jest zastosować jeden z instrumentów rynku pracy jakim jest zwrot kosztów dojazdu do: miejsca zatrudnienia lub wykonywania innej pracy zarobkowej, odbywania stażu lub przygotowania zawodowego w miejscu pracy, szkolenia lub odbywania zajęć z zakresu poradnictwa zawodowego. Jednak ta możliwość nie jest zagwarantowana dla każdego, a jedynie dla osób, które:

• na podstawie skierowania Powiatowego Urzędu Pracy podjęły zatrudnienie, inną pracę zarobkową, staż, przygotowanie zawodowe w miejscu pracy, szkolenie albo zajęcia z zakresu poradnictwa zawodowego - poza miejscem zamieszkania,

• uzyskują wynagrodzenie w wysokości nieprzekraczającej 200% minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Refundacja kosztów przejazdu (w obie strony) może trwać przez okres maksymalnie 12 miesięcy.

Podobnie jak refundacja dojazdu do pracy, również refundacja kosztów zakwaterowania może zostać udzielona na okres do 12 miesięcy. Warunki niezbędne do jej otrzymania to:

• podjęcie przez osobę bezrobotną zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy lub szkolenia poza miejscem zamieszkania - w miejscowości, do której czas dojazdu i powrotu do miejsca stałego zamieszkania wynosi łącznie ponad 3 godziny dziennie,

• osoba bezrobotna podejmująca ww. działalność mieszka w hotelu lub w wynajętym mieszkaniu, w miejscowości w której pracuje, prowadzi inną działalność zarobkową, odbywa staż lub przygotowanie zawodowe w miejscu pracy w pobliżu tej miejscowości,

• uzyskuje wynagrodzenie w wysokości nieprzekraczającej 200% minimalnego wynagrodzenia za pracę (849 zł w 2005 r.), obowiązującego w miesiącu, za który dokonywany jest zwrot kosztów zakwaterowania.

Wymienione powyżej warunki otrzymania refundacji to nie wszystko. Koszty zakwaterowania i wyżywienia osoby skierowanej na szkolenie poza miejscem zamieszkania mogą być sfinansowane ze środków Funduszu Pracy, jeżeli starosta podpisze umowę dotyczącą refundacji z instytucją szkoleniową. Natomiast przejazd bezrobotnego do pracodawcy i z powrotem do miejsca zamieszkania (spotkanie w związku z ofertą pracy) może odbyć się na koszt Funduszu Pracy, jeżeli skierowanie do pracodawcy, który zgłosił ofertę zatrudnienia nastąpiło przez PUP, a siedziba tego pracodawcy znajduje się poza miejscem zamieszkania bezrobotnego.

Na rozkręcenie działalności

Osoba bezrobotna może planować założenie własnej firmy. Trudno jednak zrealizować taki zamiar bez niezbędnego minimum kapitału własnego. Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przewiduje w takich sytuacjach możliwość udzielenia przyszłemu przedsiębiorcy pomocy w formie przyznania bezrobotnemu jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej. Wysokość takiej pomocy ustalana jest indywidualnie w umowie, którą podpisuje bezrobotny i starosta, jednak w każdym wypadku nie może ona przekroczyć 500% przeciętnego wynagrodzenia. Jeżeli planowana działalność gospodarcza ma być prowadzona w postaci spółdzielni socjalnych, wysokość przyznanych środków nie może przekroczyć 300% przeciętnego wynagrodzenia na jednego członka założyciela spółdzielni oraz 200% przeciętnego wynagrodzenia na jednego członka spółdzielni przystępującego do niej już po jej założeniu. Wysokość przeciętnego wynagrodzenia przyjmowana jest w kwocie obowiązującej na dzień podpisania umowy.

Wymienione powyżej formy pomocy bezrobotnemu bądź innej uprawnionej do takiej pomocy osobie nie są jedynymi, jakie przewiduje ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Adresatem pomocy jest nie tylko bezrobotny, ale także pracodawca. O tym jakiego jeszcze wsparcia od instytucji państwowych może spodziewać się bezrobotny oraz na co liczyć może pracodawca zajmiemy się w następnych artykułach.

Podstawa prawna: ustawa z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99, poz. 1001 ze zm.).

Źródło: