Z zasady tylko ten przedsiębiorca, który dodatkowo pracuje na umowę o pracę u innego pracodawcy, ma prawo do naliczenia diet zagranicznych i wrzucenia ich do kosztów podatkowych. Jeżeli osoba wyłącznie prowadzi działalność gospodarczą wówczas nie może korzystać z przywilejów pracowniczych, a zatem i z prawa do diety.
Czas pobytu pracownika poza granicami kraju liczy się przy podróży odbywanej środkami komunikacji:
- lądowej - od chwili przekroczenia granicy polskiej w drodze za granicę do chwili przekroczenia granicy polskiej w drodze powrotnej do kraju;
- lotniczej - od chwili startu samolotu w drodze za granicę z ostatniego lotniska w kraju do chwili lądowania samolotu w drodze powrotnej na pierwszym lotnisku w kraju;
- morskiej - od chwili wyjścia statku (promu) z portu polskiego do chwili wejścia statku (promu) w drodze powrotnej do portu polskiego.
Dieta jest przeznaczona na pokrycie kosztów wyżywienia i inne drobne wydatki. Wysokość diety za dobę podróży w poszczególnych państwach jest określona w załączniku do rozporządzenia. Dieta przysługuje w wysokości obowiązującej dla docelowego państwa podróży. Dietę oblicza się w następujący sposób:
- za każdą dobę podróży przysługuje dieta w pełnej wysokości;
- za niepełną dobę podróży:
a) do 8 godzin - przysługuje 1/3 diety,
b) ponad 8 do 12 godzin - przysługuje 1/2 diety,
c) ponad 12 godzin - przysługuje dieta w pełnej wysokości.
Podstawa prawna: Ustawa - Kodeks pracy (Dz.U. z 1998 r. Nr 21, poz.94 ze zm.).
Przemysław Gogojewicz, Kancelaria Usług Prawnych
