Donald Tusk zapowiedział, że w środę ogłosi zmiany w składzie swojego gabinetu. Podobno o decyzjach premiera wie również Janusz Piechociński, ale nie chce ujawnić, o których ministrów chodzi.
Źródło: PAP/Leszek Szymański
Z pewnością rząd opuści Tomasz Arabski, który udaje się na placówkę do Hiszpanii. A my przyjrzyjmy się potencjalnym roszadom personalnym w podziale na trzy stopnie zagrożenia.
Zagrożeni
 |
Jarosław Gowin (PO)- przez media przedstawiany jako główny kandydat do odejścia. Jednak wiele wskazuje na to, że minister sprawiedliwości trzyma premiera w szachu. Jego dymisja grozi poważnym rozłamem w klubie parlamentarnym, a to stawiałoby pod znakiem zapytania stabilność koalicji. Jedyny minister chwalony przez opozycję z pewnością mógłby przebierać w ofertach, gdyby w Platformie poczuł się nieswojo. Donald Tusk raczej nie podejmie takiego ryzyka.
 |
Mikołaj Budzanowski (PO) - grunt pod stopami ministra Skarbu Państwa osuwa się. Brak sensownych działań w kwestii restrukturyzacji PLL LOT i niejasna sprawa osadzenia nowo-starego prezesa na stanowisku sprawiają, że w ostatnich tygodniach jest jednym z najbardziej krytykowanych członków rządu. Negatywnie o jego polityce pod koniec stycznia wypowiadał się nawet premier. Wiele wskazuje na to, że wkrótce spółkami państwowymi zaopiekuje się ktoś inny.
 |
Joanna Mucha (PO), minister sportu i turystyki -jeden z młodszych ministrów w rządzie Donalda Tuska. Przed Euro 2012 dostała trudną misję ukrywania nieudolności rządu swoją miłą aparycją. Opozycja i media wytykały jej niekompetencje oraz brak wiedzy o sporcie. Najsłynniejsze wpadki dotyczą premii dla osób zaangażowanych w budowę Stadionu Narodowego, awansu na szefa Narodowego Centrum Sportu właściciela salonów fryzjerskich, a także problemów z dachem na "Narodowym". Obecnie kontrowersje wzbudza pomysł podziału dyscyplin sportowych na "perspektywiczne" i "nieperspektywiczne". Media nigdy nie zapomną jej słynnej "III ligi hokeja w Polsce" oraz "zasad doboru drużyn do udziału w meczu" o Superpuchar Polski w piłce nożnej.
 |
Władysław Kosiniak-Kamysz (PSL), minister pracy i polityki społecznej - najmłodszy członek rządu PO-PSL. Lekarz z wykształcenia, który zastąpił na stanowisku Jolantę Fedak. Krytycy zarzucają mu uległość wobec ministerstwa finansów. Niestety dla ministra pracy, bezrobocie w Polsce rośnie, co było do przewidzenia co najmniej rok temu. Do tego czasu wiele mówiło się o uruchomieniu nowych programów do "walki z bezrobociem" oraz reformie urzędów pracy. Programy są wdrażane, ale na realne powstrzymanie wzrostu liczby ludzi bez pracy jest już trochę za późno. Ponadto Władysław Kosiniak-Kamysz jest ministrem jeszcze z nadania Waldemara Pawlaka. Niewykluczone, że wicepremier Piechociński będzie chciał zmienić współpracowników z własnego klubu na nieco bardziej "doświadczonych".
 |
Barbara Kudrycka (PO) - minister nauki i szkolnictwa wyższego. Na polu szkolnictwa wyższego rząd nie odnotowuje żadnych sukcesów. Nie ma również pomysłu na reformę państwowych uczelni, które od lat znajdują się daleko w światowych rankingach. Kosztują budżet krocie, statystycznie mamy najwięcej studentów w całej Europie, ale równocześnie większość z nich nie może znaleźć żadnej pracy. Teoretycznie Barbara Kudrycka koordynuje reformę szkolnictwa wyższego, której najgłośniejszy punkt dotyczył zmian w sposobie przyznawania stypendiów studentom i doktorantom, a także szeroko rozumianą walkę z nepotyzmem. Bardzo możliwe, że premier oczekuje bardziej zdecydowanych działań niż kosmetyczne.
Niezagrożeni
 |
Bartosz Arłukowicz, minister zdrowia (PO) - paradoksalnie jeden z pewniaków do zachowania stanowiska. Skórę uratowało mu prawdopodobnie votum nieufności zgłoszone przez polityków Prawa i Sprawiedliwości. Skoro kilka tygodni temu Donald Tusk stał murem za swoim ministrem, jutrzejsza dymisja Arłukowicza byłaby dowodem niekonsekwencji i dała opozycji mocne argumenty przeciw polityce premiera.
 |
Elżbieta Bieńkowska, minister rozwoju regionalnego (PO) - nie powinna bać się o stanowisko. Świetnie oceniana minister, a dzięki jej interwencji mamy realną szansę odzyskać 3,5 mld na budowę dróg, które zablokowała Komisja Europejskiej po podejrzeniu o zmowę cenową wykonawców. Nowy budżet stawia przed nią nowe wyzwania, ale wręcz niemożliwe wydaje się, by premier powierzył rozdzielenie funduszy strukturalnych komukolwiek innemu.
 |
Sławomir Nowak (PO) - ministra transportu, budownictwa i gospodarki morskiej, podobnie jak Bartosza Arłukowicza, ratują niedawne głosowania nad wotum nieufności dla niego. Odwołanie Sławomira Nowaka oznaczałoby, że premier zgadza się z opozycją. Powodów do odwołania jednak jest sporo, m.in. sprawa z ustawianymi przetargami na budowę autostrad. Wprawdzie bardziej dotyczy to GDDKiA, jednak urząd ten leży przecież w centrum zainteresowania resortu transportu, budownictwa i gospodarki morskiej.
 |
Janusz Piechociński (PSL), minister gospodarki - nie ma takiej opcji, aby Donald Tusk usunął szefa partii koalicyjnej.
 |
Jan Vincent Rostowski (PO) - minister finansów , najbardziej zaufany człowiek Donalda Tuska, główny architekt budżetu państwa. Podatnicy zapewne już dawno odebraliby mu stanowisko m.in. za podwyżki VAT-u oraz zmiany metodologii liczenia długu publicznego. Jednak bez jego działań budżet by się nie dopinał, a to byłby koniec rządu PO-PSL. Na zachodzie Jan Rostowski jest ceniony za utrzymanie w Polsce wzrostu gospodarczego, za co m.in. został wyróżniony prestiżową nagrodą Finance Minister of the Year przyznawaną przez znany ekonomiczny portal Emerging Markets. Rostowski w 2012 roku otrzymał ją po raz drugi, poprzednio było to w 2009 roku.
 |
Bogdan Zdrojewski, minister kultury i dziedzictwa narodoweg (PO) - należy raczej do grona ludzi niezagrożonych. Nikt go nie obarcza winą za ACTA ani PIPA. Dobry PR poprawiają mu konferencje prasowe, podczas których chwali się odzyskanymi przez rząd dziełami sztuki zrabowanymi z Polski w trakcie II Wojny Światowej. Nie bryluje w mediach, co w przypadku szefa resortu zawsze świadczy o małej liczbie skandali, które mogłyby wzburzyć opinię publiczną.
 |
Stanisław Kalemba (PSL) - minister rolnictwa i rozwoju wsi -jest (krótko) ministrem, który teoretycznie miał uspokoić sytuację po aferze z "taśmami Serafina". Na razie mu się to udaje.
 |
Tomasz Siemoniak, minister obrony narodowe (PO) -człowiek, przed którym stoi odpowiedzialne zadanie wymiany uzbrojenia w polskiej armii. Polski sektor zbrojeniowy właśnie zaczyna "zbroić" się na potęgę. Do 2020 roku mamy wydać ponad 100 mld zł. Prawdopodobnie Donald Tusk nie zmieni szefa MON do czasu, kiedy zostaną rozpisane pierwsze przetargi.
 |
Jacek Cichocki, minister spraw wewnętrznych - zaufany człowiek premiera. Podobno Donald Tusk powierzył mu nadzór i koordynację wszystkich tajnych służb wojskowych i cywilnych. W dodatku w ostatnim czasie służby wewnętrzne, w tym policja, nie zaliczyły żadnych poważnych wpadek, dzięki czemu krytyka omija Cichockiego.
 |
Marcin Korolec (PO), minister środowiska - jeden z lepiej wykształconych polityków w rządzie. Ministrem środowiska jest od listopada 2011 roku. Ustawa śmieciowa na szczęście nie jest jego dziełem. Nic nie wskazuje na to, aby miał opuścić resort.
Trudno powiedzieć
 |
Krystyna Szumilas (PO) - minister edukacji narodowej nie ma łatwo. Niż demograficzny powoli daje o sobie znać. Coraz więcej nauczycieli traci zatrudnienie wraz z likwidowanymi placówkami. Ponadto od lat nie może dojść do porozumienia pomiędzy Związkiem Nauczycielstwa Polskiego a MEN-em w sprawie zmian w Karcie Nauczyciela. W dalszym ciągu nie wprowadzono elektronicznych podręczników, nauczyciele od dawna skarżą się na nieefektywność kuratoriów oświaty, trwa debata publiczna o likwidacji gimnazjów.O ogromie problemów w świecie edukacji narodowej przekonamy się już najprawdopodobniej pod koniec roku szkolnego, kiedy padną decyzje o likwidacji kolejnych szkół. Czy Szumilas będzie do tego czasu szefem MEN-u? Trudno powiedzieć.
 |
Michał Boni (PO), minister administracji i cyfryzacji -szef nowego resortu nie miał łatwo. Na samym początku funkcjonowania wybuchła afera z ACTA. Ministrowi udało się zażegnać kryzys. Niewykluczone, że sprawa sprzed roku znajdzie swój finał w środę. Michał Boni nie jest wymieniany na giełdzie nazwisk. Jednak nowo powołany resort miał za zadanie m.in. zrobić porządek w administracji, co na razie się nie udaje. "Z dużej chmury mały deszcz" i niewykluczone, że właśnie za to Donald Tusk pociągnie Michała Boniego do odpowiedzialności.
 |
Radosław Sikorski (PO) - minister spraw zagranicznych wydaje się nie do ruszenia. Jednak na polu polityki zagranicznej sprawy wcale nie mają się tak dobrze, jak codziennie na swoim Twitterze donosi o tym Sikorski. Wrak Tu-154 wciąż nie wrócił do Polski. W polityce zagranicznej od dawna nie odnotowaliśmy żadnego sukcesu. W ramach oszczędności zlikwidowano niektóre ważne placówki, m.in. w Tanzanii. Na pierwszy rzut oka wydawało się to posunięcie właściwe, ale kraj ten wyrasta na lokalne mocarstwo w Afryce. Za ten afront kraje z tego regionu nigdy nie poprą kandydatury żadnego Polaka na ważne funkcje w organizacjach międzynarodowych. Radosław Sikorski ma mocną pozycję w PO, ponadto jest bardzo ambitny. Niemniej jeżeli Donald Tusk chciałby odrobinę ułożyć sobie życie z opozycją, to szef MSZ wydaje się niezłym kandydatem do dymisji.
Mateusz Szymański, Bankier.pl
