W 2005 roku przeciętny dochód w Polsce wynosił 761 zł na głowę. Dzisiaj wynosi on 1340 zł. Średniorocznie rósł on o ok. 57 zł. Największy przyrost odnotowaliśmy w latach 2007/2008 - ponad 117 zł. Ale czy realnie jesteśmy bogatsi? Dochody rosły - przeciętna płaca w sektorze przedsiębiorstw zwiększyła się z 1727 zł netto do 2813 zł obecnie, czyli prawie 1 tys. zł (62%).
Ceny też rosły - zwiększyły się o 28%. Inflacja była wyraźnie mniejsza od dynamiki wzrostu płac, a to oznacza, że wzrost cen nie powinien być silnie odczuwalny przez przeciętnego Polaka. W praktyce było odwrotnie. Przykładowo w 2005 roku za 761 zł mogliśmy kupić 205 litrów paliwa PB95. Dzisiaj za 1340 zł kupimy jedynie 70 litrów paliwa więcej niż 10 lat temu. Paliwo ewidentnie drożało szybciej niż wynagrodzenia.
Chociaż od 2005 roku przeciętna płaca w Polsce wzrosła o 62%, a płaca minimalna o ponad 100% (z 849 zł brutto w 2005 roku do 1750 zł brutto w 2015 roku), to jednak zachowałbym umiarkowany optymizm. Biorąc pod uwagę niski poziom płac w relacji do PKB (46% wg AMECO), który w ciągu ostatniej dekady obniżył się z ok. 50% przy jednocześnie nieprzerwanie rosnącej wydajności pracy, nasze wynagrodzenia są zwyczajnie śmiesznie niskie. Zwłaszcza, że średnia relacja płac do PKB w UE wynosi ok. 60%.
Przeciętny Polak na nowe auto średniej klasy musi odłożyć blisko 20 pełnych pensji, a Francuz tylko 6. Pod tym względem praktycznie nie ma poprawy. Gdyby płace w Polsce były mocniej powiązane z wydajnością, to średnia krajowa wynosiłaby nie 2,8 tys. zł netto tylko ok. 5 tys. zł netto miesięcznie.
Pensje w Polsce powinny wzrosnąć, ale nie da się tego wymusić ustawą. W pierwszej kolejności należy stawiać na dalszy wzrost potencjału gospodarczego m.in., poprzez zwiększenie nacisku i aktywne wykorzystanie innowacji. Nie zaszkodzi też dalsze uszczelnianie systemu podatkowego przy jednoczesnym zmniejszaniu liczby obowiązków administracyjnych. Niestety, by zwiększyć dynamikę wzrostu płac konieczne będzie też odmrożenie podwyżek w administracji publicznej.
