Wartość początkowa zakupionych towarów i materiałów może być ustalana trzema różnymi metodami - podaje "Rzeczpospolita".
Zgodnie z przepisami do ustalania wartości początkowej towarów i materiałów można zastosować trzy rodzaje cen. Jeżeli podstawą wyceny jest cena zakupu, wówczas ewidencja księgowa jest zadaniem łatwym. Na konto towarów i materiałów przenosi się składniki w wartości netto, która widnieje na fakturze. Inne koszty związane z zakupem przenosi się bezpośrednio w koszty.
Przy zastosowaniu ceny nabycia obowiązuje podobny sposób postępowania. Inaczej ujmuje się jedynie dodatkowe koszty wskazane w art. 28 ust. 2 ustawy o rachunkowości. Wartością początkową jest tu cena zakupu powiększona o koszty transportu, załadunku, wyładunku, składowania oraz wprowadzenia do obrotu.
Ostatnia metoda - cen ewidencyjnych jest najtrudniejsza do zastosowania. Kolejne dostawy tych samych towarów przyjmujemy do magazynu w tej samej cenie ewidencyjnej. Rzeczywista cena figurująca na fakturze nie odgrywa tu żadnej roli. Cenę ewidencyjną ustala się na podstawie pierwszej dostawy w danym okresie. Można ją wyznaczyć na podstawie ceny zakupu, nabycia lub jeszcze w inny sposób. Na koniec okresu ustala się różnice między ceną ewidencyjną a faktyczną ceną zakupu (nabycia).
Dokładne unormowania zasad ustalania wartości początkowej towarów i materiałów zawiera rozdział 4 ustawy o rachunkowości (art. 28 ust. 1 pkt 6, art. 28 ust. 2, art. 34 ust. 1 oraz art. 34 ust. 2.). Decyzja o stosowaniu konkretnej metody powinna się znajdować w opisie zasad rachunkowości.
AR
Na podstawie: "Rzeczpospolita"
Piotr Rybicki, "Jak ustalić wartość początkową towarów i materiałów"
