W komunikowaniu się ze światem przywódca Korei Północnej - Kim Dzong Un - stosuje metodę prowokacyjnych oświadczeń i działań, co stosowali już jego ojciec i dziadek. Nie wiadomo jednak, jak daleko gotów jest się posunąć, by osiągnąć swoje cele - pisze Reuters.
Od kiedy przejął władzę w grudniu 2011 roku, nowy przywódca Korei Północnej wciąż pozostaje wielką niewiadomą, a dane amerykańskiego wywiadu o władzach tego kraju pozostają skąpe. Nie wiadomo więc, do czego jest zdolny Kim Dzong Un, by udowodnić swojemu narodowi, armii, Korei Południowej i wreszcie światu, że ma prawo do władzy.
"Można tylko zgadywać, czy (Kim) zdaje sobie sprawę z tego, gdzie są granice. Wiemy o nim zbyt mało" - ocenia wysoki rangą przedstawiciel amerykańskiej administracji, cytowany przez Reutera.
 | » Korea Północna zamknęła strefę bo czci Wiecznego Prezydenta |
Kim nagina zasady gry
Na razie wydaje się, że północnokoreański przywódca próbuje naginać zasady gry stworzone przez jego poprzedników, ojca Kim Dzong Ila i dziadka Kim Ir Sena. "Istnieją wyraźne różnice w stylu i tonie. (Kim Dzong Un) osobiście staje na pierwszej linii konfliktu, a jego groźby są bardziej konkretne i bezpośrednio skierowane pod adresem Stanów Zjednoczonych" - podkreśla inny przedstawiciel władz USA.
Jego zdaniem ta wzmożona wojownicza retoryka nie skłoni Waszyngtonu do "opłacenia się" Phenianowi pomocą humanitarną, paliwem itp. w zamian za obietnicę pokoju. W ubiegłym roku prezydent Barack Obama zaproponował Korei Płn. wznowienie dostaw żywności w zamian za moratorium na próby jądrowe i z użyciem rakiet dalekiego zasięgu. Umowa ta nie doszła do skutku. USA wycofały się z propozycji już kilka tygodni później, gdy Korea Płn. ogłosiła plany wystrzelenia satelity; Zachód jest przekonany, że była to próba rakiety dalekiego zasięgu.
Zdaniem części amerykańskich polityków i ekspertów najnowsze prowokacje Phenianu przeprowadzane są na użytek wewnętrzny.
| »MSZ: nie ma potrzeby ewakuacji polskiej ambasady z Korei Północnej |
Dowódcy amii naciskają na Kima
Joseph DiTrani, swego czasu najbardziej ceniony ekspert amerykańskiego wywiadu ds. Korei Płn., uważa, że nieustępliwy ton i prowokacyjne gesty Kim Dzong Una świadczą o naciskach ze strony dowódców północnokoreańskiej armii. "Wobec nich musi prezentować siłę" - podkreśla DiTrani.Choć od objęcia władzy Kim zwolnił lub zdegradował niektórych wpływowych generałów, wojskowi pozostają w kraju liczącą się siłą polityczną. Aby ich sobie zjednać, Kim złożył hołd rozwiniętej przez swego ojca doktrynie politycznej Songun, która stawia armię na pierwszym miejscu. To właśnie ta filozofia uzasadnia, dlaczego skąpe zasoby kraju idą na utrzymanie ogromnych sił zbrojnych i programu atomowego, a nie na wyżywienie zwykłych obywateli.
Niebezpieczny brak doświadczenia doprowadzi do konfliktu?
Kim liczy na to, że antyamerykańska propaganda utrzyma w karności 1,2 mln żołnierzy, a w oczach narodu przedstawi go jako nieustraszonego obrońcę kraju przed wrogami zewnętrznymi.
Rosną jednak obawy, że niedoświadczenie Kima oraz chęć zdobycia uznania w oczach własnych rodaków może doprowadzić do ataku na wysunięty południowokoreański cel - statek lub posterunek graniczny - lub nawet do otwartej konfrontacji zbrojnej.
"Większym zagrożeniem jest błędna kalkulacja, ryzyko, że (Korea Płn.) zrobi coś, co doprowadzi do nagłej eskalacji konfliktu" - mówił w poniedziałek były minister obrony USA Leon Panetta. (PAP)
| Komentuje Łukasz Piechowiak, analityk Bankier.pl | |
Korea Północna to głodująca wyspa w otoczeniu morza dobrobytu. Graniczące z nią od północy Chiny to druga gospodarka świata, w której ludziom żyje się coraz lepiej. Korea Południowa od dawna jest zaliczana do krajów wysoko rozwiniętych, gdzie przeciętna pensja to 30 tys. dolarów rocznie. Można za to kupić prawie osiem ton ryżu – towaru deficytowego u ich północnego sąsiada. Gospodarka Korei Północnej opiera się na niewolniczej pracy swoich obywateli, której owoce praktycznie w całości idą na utrzymanie armii i aparatu partyjnego. Władcy komunistycznej Korei pławią się w luksusach, podczas gdy przeciętny obywatel może mówić o dobrobycie tylko wtedy, gdy nie chodzi głodny. Niestety, to bardzo niekorzystna sytuacja gospodarcza dla całego regionu. W Korei Północnej marnuje się życie 28 mln ludzi, którzy jeszcze kilkadziesiąt lat temu nie różnili się w poziomie rozwoju od sąsiadów z północy lub południa. Kwestia marnotrawstwa zasobów jest oczywista. Kolejny kłopot to żebraczy stosunek Korei Płn. wobec sąsiadów. Trzymają region w poczuciu ciągłego zagrożenia, jednocześnie wyzyskując swoich obywateli za miskę ryżu. Szkodzi to wszystkim sąsiadom tego kraju. Martwi trochę postawa Koreańczyków z Południa, którzy za wszelką cenę powinni dążyć do obalenia reżimu na północ od 38. równoleżnika. Powoływanie się na argumenty, że ponowne zjednoczenie jest zbyt kosztowne, to brak rozsądku. Po co stawiać wysokie na kilkaset metrów drapacze chmur, skoro jeden szaleniec oddalony o kilkadziesiąt kilometrów może zdmuchnąć z powierzchni ziemi całe miasto? Kto jest większym głupcem? Możliwych jest kilka scenariuszy. Być może decydenci w Korei Północnej właśnie są przekupywani przez chińskie i amerykańskie władze i niebawem reżim Kima odejdzie w zapomnienie. Potem nastąpi spokojne rozprężenie i powrót Korei do światowego systemu gospodarczego. Inny scenariusz to szybka chińska interwencja i sprowadzenie tego państwa do statusu niepodległej prowincji. To również byłoby korzystne dla Koreańczyków i regionu, bo Chińczycy staraliby się jak najszybciej wyrównać poziom rozwoju pomiędzy północą a południem. Byłaby to kwestia prestiżu, a dla Chin wzbogacenie 28 mln ludzi jest stosunkowo prostą operacją. Najgorsze rozwiązanie to otwarta wojna pomiędzy Koreą Północną a Południową i USA. Jednak nawet taki konflikt zakończyłby się szybko. | |
akl/ ap/
