Związek „Sierpień 80” żąda głowy wiceministra energii Wojciecha Kowalczyka. Powód? Nie informuje o rezultatach rozmów z Komisją Europejską. Ale przynajmniej niektórzy działacze powinni dobrze wiedzieć, co jest w papierach przesłanych do Brukseli.
Odpowiedzialni za restrukturyzację górnictwa wiceministrowie podzielili się rolami „dobrego” i „złego” policjanta. Wywodzący się ze Śląska Grzegorz Tobiszowski jest tym dobrym – wysłucha związkowców, ponarzeka razem z nimi na poprzedników, tu dołoży trochę kasy, gdzie indziej zgodzi się na ustępstwa w drobniejszych sprawach, np. personalnych.
A Kowalczyk to ten zły, który „idzie na pasku banków”, wymusza zamykanie kopalń i jeszcze na domiar złego nie umie rozmawiać po związkowemu. W liście wysłanym do ministra energii Krzysztofa Tchórzewskiego związkowcy z „Sierpnia 80” wysunęli pod adresem Kowalczyka mnóstwo pretensji. Zarzucają mu „działanie na szkodę polskiego górnictwa”, a w szczególności „brak informacji o efektach działań w/w urzędnika w sprawie zatwierdzenia przez Komisję Europejską udzielonej przez Polskę pomocy publicznej dla polskiego górnictwa węglowego”. Według działaczy związku wiceminister „nie posiada zdolności komunikacyjnych ze związkami zawodowymi”. Pod listem podpisało się trzech szefów „Sierpnia 80” w spółkach górniczych – JSW, KHW i PGG.
Kowalczyk jest jednym z niewielu wiceministrów przejętych przez rząd PiS od poprzedniej ekipy. Ten bankowiec z zawodu, rzucony na „odcinek górnictwa” przez Ewę Kopacz, był potrzebny Krzysztofowi Tchórzewskiemu do dokończenia negocjacji pomocy publicznej dla górnictwa z Brukselą.
Przypomnijmy, że Polska notyfikowała pomoc dla zamykanych kopalń, do czego rząd zgodnie z Decyzją Rady UE nr 787 z 2010 r. ma prawo. Notyfikacja była kilkakrotnie poprawiana. Bruksela zażyczyła sobie też biznesplanu PGG, w którą dokapitalizowały państwowe spółki energetyczne, choć formalnie nie jest to przez polski rząd traktowane jak pomoc publiczna, ale jako rynkowa inwestycja.
I na razie Kowalczykowi udaje się utrzymać Komisję z daleka, mimo, że rząd przynajmniej dwukrotnie „pojechał po bandzie”. Pierwszy raz zgłaszając do zamknięcia kopalnię „Brzeszcze”, a potem cofając ten wniosek, gdy kupił ją za złotówkę Tauron, oddając przy tym 100 mln zł pomocy publicznej, którą „Brzeszcze” dostały. Komisja nie zgłosiła zastrzeżeń.
Drugi raz, gdy 31 grudnia 2015 Agencja Rezerw Materiałowych kupiła węgiel za ok. co najmniej 100 mln zł węgiel ze zwałów, choć nie miało to żadnego sensu z punktu widzenia bezpieczeństwa państwa, bo elektrownie miały (i mają nadal) olbrzymie zapasy węgla. Było to zwykłe marnotrawienie pieniędzy podatników, bo Agencja dostała na wykup tego węgla dotację z budżetu, ale Komisja znowu nie zareagowała. Prawdopodobnie proceder ten trwa i w tym roku, choć jest przez rząd skutecznie utajniany.
Dlaczego
więc Kowalczyk „nie informuje o rezultatach” skoro teoretycznie miałby się czym
pochwalić?
Związkowcy, podobnie jak i dziennikarze, bardzo chcieliby się dowiedzieć, jakie
kopalnie są wymienione w przesłanym Komisji wniosku notyfikującym pomoc
publiczną jako przeznaczone do zamknięcia. W tej chwili działacze próbują
jeszcze uratować kilka nierentownych jednostek, a rząd przeciąga rozmowy,
zmiękcza i „masuje” związki.
Wiadomo, że gra idzie o kopalnię „Sośnica” w PGG, kopalnię „Wujek” w Katowickim Holdingu Węglowym i kopalnię „Krupiński” w Jastrzębskiej Spółce Węglowej. "Dziennik Gazeta Prawna" pisał jeszcze o kopalni "Halemba -Wirek", być może o przetrwanie walczą jeszcze "Rydułtowy". Na rynku jest o ok. 10 mln ton węgla energetycznego rocznie za dużo i nie da się rozwiązać tego problemu, nie zamykając najsłabszych kopalń.
Jeśli wymienione tu kopalnie są na liście „do zamknięcia” przesłanej Brukseli, to walka związkowców jest z góry przegrana. Rząd nie zaryzykuje kolejnej zmiany wniosku notyfikacyjnego. Taka sztuka udała się wprawdzie z kopalnią „Brzeszcze”, ale jest to numer raczej nie powtórzenia. Żonglując kopalniami jak kulkami rząd utraciłby wiarygodność jako autor odpowiedzialnego programu.
Rafał Zasuń
