[...] Trudno było o pozytywne opinie na temat tego budżetu, ale na przykład profesor Stanisław Gomułka potrafił znaleźć plusy. Analityk powinien być zawsze bardzo krytyczny i szukać dziury w całym. Ja się tego trzymam, ale w tym przypadku też potrafiłbym takie pozytywny znaleźć.Minister Rostowski podczas debaty twierdził, że rząd prowadzi Polskę jak Odyseusz między Scyllą a Charybdą. Mógłby się nawet z tym zgodzić, chociaż inaczej bym definiował te potwory. Jednym z nich są rynki finansowe, a drugim elektorat. Problem do rozwiązanie jest zdefiniowany w sposób dość oczywisty: jak nie denerwując rynków finansowych doprowadzić do wygrania wyborów parlamentarnych w 2011 roku?
Cokolwiek by nie mówili krytycy to powinni przyznać, że problem jest rozwiązywany dosyć zgrabnie, chociaż dyskutanci w Fundacji Batorego byli zdecydowanie innego zdania. Były jednak obszary, na których mieli rację. Interesujące było to, że w dyskusji pojawiały się pomysły (celował w tym profesor Krzysztof Rybiński), które można by było wprowadzić w życie zmniejszając deficyty budżetowe i nie antagonizując wyborców.
Poza tym, na co szczególnie mocno zwróciła uwagę Maria Wiśniewska (była prezes Pekao SA), Polacy często wybaczają politykom nawet dokuczliwe rozwiązania, jeśli są one właściwie przedstawione. Sama tego doświadczyła startując w wyborach samorządowych na stanowisko prezydenta Poznania. Mówiła tylko to, w co naprawdę wierzyła, a nie wszystko było miłe dla wyborców. Przegrała, ale dostała 40 procent głosów, co nie jest złym wynikiem. Problem tylko w tym, że nie wszyscy Polacy to poznaniacy.
Źródło:
