Na emerytury górnicze już wydajemy ok. 10 mld zł rocznie. Górnicy, chociaż mają bardzo ciężką pracę, to trudno powiedzieć, czy przypadkiem nie dokładamy do niej więcej niż jest warta. Kopalnie trzeba restrukturyzować, bo są nierentowne m.in. z uwagi na przerost zatrudnienia.
Rząd powinien również pamiętać o tym, że resturkturyzację zaczyna się od menedżerów, którzy doprowadzili do konieczności udzielania kopalniom pomocy publicznej. Niestety, to właśnie pomoc publiczna jest kluczem do tego, dlaczego to ZUS musi ratować sektor górniczy. Państwo w teorii nie może tak po prostu wyłożyć pieniędzy na pomoc finansową dla zagrożonych bankructwem przedsiębiorstw, bo zabrania tego Unia Europejska.
Przepis ten często jest pomijany przez kraje członkowskie na różne sprytne sposoby, bo nie ma państwa w Europie, które zgodziłoby się na to, by zbankrutowały w nim ważne dla bezpieczeństwa i niezależności energetycznej kraju przedsiębiorstwa.
Kłopot w tym, że po raz kolejny za przyszłe kłopoty finansowe FUS-u obwiniany będzie ZUS, który jest narzędziem w rękach polityków. Traktują oni Zakład Ubezpieczeń Społecznych jak worek bez dna, z którego można wyciągać przywileje emerytalne dla tych grup zawodowych, które potrafią się zmobilizować i walczyć w obronie swoich nabytych praw. Gdy jednak trzeba dokapitalizować ZUS to większość polityków wiesza psy na systemie repartycyjnym twierdząc, że należy go jak najszybciej zreformować. Zapominają przy tym, że większość kłopotów polskiego systemu emerytalnego wynika właśnie z nadmiernego rozdawnictwa.
