„Dwa nasze główne banki, które już wcześniej miały trudności z uzyskaniem finansowania, mogły pozyskać pieniądze najpierw tylko na tydzień, potem tylko na jeden dzień i w końcu w tamten poniedziałek i wtorek nie było pewności, czy przetrwają do końca dnia” – opowiada w wywiadzie dla BBC Mervyn King.
Skądinąd wiadomo, że chodzi o Royal Bank of Scotland oraz HBOS. Ten pierwszy został znacjonalizowany przez rząd Wielkiej Brytanii, który objął w sumie przeszło 70% udziałów. Z kolei HBOS został przejęty przez Lloydsa, który z powodu tej transakcji również popadł w tarapaty, ratując się poprzez częściową nacjonalizację.
„To była zapewne najcięższa sytuacja, z jaką przyszło się nam zmierzyć w czasach pokoju” – dodaje brytyjski minister finansów Alistair Darling. „Klienci indywidualni nie mieliby dostępu do pieniędzy ulokowanych w banku. Depozyty zostałyby zamrożone. Z rachunków bankowych nie można by było wypłacić pensji, więc wielu ludzi nie dostałoby wypłaty. W efekcie nie zapłaciliby swoich rachunków, a przedsiębiorstwa nie mogłyby uregulować swoich zobowiązań, co sparaliżowałoby przepływy płatności” – takiej wizji kryzysu bankowego obawiał się King.
Te słowa jednego z głównych aktorów wydarzeń z pamiętnej jesieni 2008 roku potwierdzają opinie, że równo rok temu los światowego systemu finansowego zawisł na włosku. Po znacjonalizowaniu amerykańskich agencji Fannie Mae i Freddie Mac oraz uratowaniu przez Fed potężnej grupy ubezpieczeniowej AIG upadek banku inwestycyjnego Lehman Brothers wstrząsnął światem finansów. Na Wall Street i w londyńskim City w końcu uświadomiono sobie, że zbankrutować może każdy. Nawet nowojorski bank o 150-letniej historii. Wizja globalnego domina pociągającego za sobą kolejne międzynarodowe banki oraz niefinansowe korporacje była chyba bardziej prawdopodobna niż się wszystkim zdawało.
Rządy i banki centralne opanowały ten kryzys kosztem setek miliardów dolarów spłacając zobowiązania chylących się ku upadłości banków. Za wszystko zapłacili oczywiście amerykańscy, brytyjscy, irlandzcy, francuscy czy belgijscy podatnicy. Dodatkowo największe banki centralne zalały system bankowy bilionami dolarów, euro i funtów, co w przeciągu najbliższych lat przełoży się na niemały zapewne wzrost inflacji.
Źródło: Bloomberg/Bankier.pl
Komentarz Głównego Ekonomisty Bankier.pl, dr. Bogusława Półtoraka:Kryzys płynności jaki dotknął sektor bankowy na przełomie 2008 i 2009 roku był dużo groźniejszy od problemów związanych z niespłacanymi kredytami hipotecznymi typu subprime, które w powszechnej opinii były zarzewiem kryzysu. Banki, które wzajemnie utraciły do siebie zaufania ograniczyły skokowo aktywność na rynku międzybankowym, co zachwiało całym systemem zasileń finansowych w ramach sektora bankowego. Działania banków centralnych w postaci instrumentów gwarantujących utrzymanie płynności pozwoliły w krótkiej perspektywie uratować banki, ale odbyło się to kosztem wykorzystania środków publicznych, a z drugiej strony w ogóle nie rozwiązało problemów będących przyczyną kryzysu. Nadmiernej ekspansji pieniężnej w globalnej gospodarce.
Źródło:
