Faktoring i leasing - jak wybrać najlepsze źródło finansowania

Przedsiębiorcy szukający źródła finansowania swojej działalności często stają przed dylematem, co wybrać. Ofertami kuszą zarówno banki, firmy leasingowe, jak i firmy faktoringowe. Wybór nie jest prosty, a wszystko zależy od finansowych potrzeb przedsiębiorcy, jego kondycji finansowej oraz celu, który zamierza osiągnąć.

Poszczególnych źródeł finansowania nie należy postrzegać w kategoriach rozłącznych. Istnieje przecież możliwość równoczesnego korzystania z kredytu, leasingu oraz faktoringu, a tym samym zaspokajania różnych potrzeb tego samego przedsiębiorcy.

Faktoring wykorzystywany jest do finansowania bieżącej działalności gospodarczej. W tym zakresie może też konkurować z kredytem w rachunku bieżącym, kredytem obrotowym oraz kredytem odnawialnym. Jako usługa finansowa nie ogranicza się wyłącznie do funkcji finansowania dostawcy; zgodnie z postanowieniami konwencji ottawskiej z 1988 r. o faktoringu można mówić wtedy, gdy usługa finansowa spełnia co najmniej dwa z czterech zadań: finansowanie, przejęcie ryzyka wypłacalności odbiorcy, prowadzenie kont rozliczeniowych i egzekwowanie należności.

Rozróżniamy dwa podstawowe rodzaje faktoringu: właściwy (pełny) oraz niewłaściwy (niepełny). W przypadku faktoringu właściwego następuje przejęcie przez firmę faktoringową (faktora) ryzyka wypłacalności odbiorcy. Faktoring niewłaściwy (niepełny) nie realizuje tej funkcji. Przedsiębiorca, który korzysta z faktoringu, najczęściej może uzyskać zaliczkę w wysokości 80 proc. wartości należności. Pozostałą część należności faktor wypłaca dostawcy po zapłacie należności przez odbiorcę.

Co ważne, z faktoringu mogą korzystać również te firmy, które z uwagi na brak zdolności kredytowej nie otrzymają kredytu bankowego, a to dzięki temu, że faktor koncentruje się na zagadnieniu oceny wypłacalności odbiorcy, a nie na standingu finansowym dostawcy. Kwestia zabezpieczeń nie jest więc problemem podstawowym. Transakcja faktoringowa w porównaniu z procedurą udzielania standardowego kredytu bankowego zawierana jest szybko. Firma korzystająca z faktoringu poprawia swoje wskaźniki finansowe, w szczególności wskaźnik płynności. Inaczej niż w przypadku kredytu bankowego, przy którym dostawca jest związany terminami spłaty kredytu, firma sama decyduje o czasie, w którym przedstawi swoją wierzytelność do wykupu. Faktoring może być również traktowany jako forma outsourcingu w zakresie obsługi należności dostawcy. Ma zatem wpływ na obniżenie kosztów dostawcy związanych z obsługą tych należności. Jest wreszcie szansą na zachowanie wyłącznie pozytywnych kontaktów z odbiorcą – całe „odium” związane z windykacją obciąża bowiem faktora. Ponieważ faktor przy zawieraniu transakcji faktoringowej bada wiarygodność odbiorcy – faktoring pozwala ograniczyć ryzyko dostawcy. Korzyści w porównaniu z kredytem bankowym jest więc sporo.

Istnieje również kilka istotnych wad. Faktoring jest droższym źródłem finansowania od kredytu (na wynagrodzenie firmy faktoringowej składają się prowizja za usługi faktoringowe, odsetki pobierane od wypłaconej zaliczki oraz ewentualnie prowizja za przyjęcie ryzyka wypłacalności odbiorcy). Firmy faktoringowe często odmawiają przyjmowania do faktoringu należności od dostawców prowadzących działalność w zakresie usług budowlanych, transportu czy też sprzedaży surowców naturalnych. Faktorzy zainteresowani są z reguły należnościami od stałych odbiorców. Właściwie wykluczone jest przyjmowanie do faktoringu pojedynczych należności od incydentalnych odbiorców – w zakresie dowolnej branży. Leasing jest wykorzystywany jako forma finansowania inwestycji poprzez uzyskiwanie środków trwałych bez konieczności ich zakupu. Stanowi ciekawą alternatywę dla kredytu inwestycyjnego. Istotą umowy leasingu jest oddanie przez finansującego (leasingodawcę) korzystającemu do odpłatnego używania albo do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony przedmiotu leasingu podlegającego amortyzacji. Finansujący pozostaje przy tym – przez cały okres umowy – właścicielem oddanego w leasing przedmiotu.

Rozróżnia się dwa podstawowe rodzaje leasingu: operacyjny oraz finansowy. Sama umowa leasingu operacyjnego to umowa, która: została zawarta na czas oznaczony, na okres stanowiący co najmniej 40 proc. normatywnego okresu amortyzacji przedmiotu leasingu, a suma ustalonych w niej opłat netto odpowiada co najmniej wartości początkowej przedmiotu leasingu. W przypadku leasingu operacyjnego opłaty ustalone w umowie stanowią po stronie finansującego przychód, natomiast u korzystającego są w całości zaliczane do kosztów uzyskania przychodu, przedmiot leasingu wykazywany jest jako składnik aktywów finansującego i przez niego amortyzowany.

Umowa leasingu finansowego z kolei zostaje zawarta na czas oznaczony, suma ustalonych w niej opłat netto odpowiada co najmniej wartości początkowej przedmiotu leasingu, a poza tym zawiera postanowienie o prawie dokonywania odpisów amortyzacyjnych przez korzystającego.

W przypadku leasingu finansowego do kosztów uzyskania przychodu u korzystającego oraz do przychodu u finansującego zalicza się jedynie odsetkową część rat leasingowych, a przedmiot leasingu wykazywany jest jako składnik aktywów korzystającego i przez niego amortyzowany.

Korzyści płynące z leasingu polegają na możliwości zwiększenia płynności finansowej firmy wskutek korzystania ze środków obcych (co łączy się z możliwością wykorzystania środków własnych na inne cele). Nie następuje również pogorszenie zdolności kredytowej przedsiębiorstwa, ponieważ transakcje leasingowe nie są traktowane jako zobowiązania korzystających i jako takie nie są wykazywane w ich bilansach jako pasywa. Pozostający przy finansującym tytuł własności przedmiotu leasingu stanowi, wraz z ubezpieczeniem tego przedmiotu, najlepsze zabezpieczenie transakcji leasingowej. Inną istotną zaletą leasingu jest możliwość obniżenia wysokości zobowiązań podatkowych korzystającego, zwłaszcza przy zastosowaniu leasingu operacyjnego (w przypadku tego rodzaju leasingu, w zakresie podatku dochodowego, korzystający może w koszty uzyskania przychodu wliczyć zarówno opłatę wstępną, jak i raty leasingowe).

W przypadku kredytu jako koszty uzyskania przychodu traktowane są wyłącznie odsetki od tego kredytu oraz odpisy amortyzacyjne od środka trwałego. Ponadto z reguły istnieje możliwość bardziej elastycznego – niż w przypadku kredytu inwestycyjnego – dopasowania opłat leasingowych do sytuacji finansowej korzystającego oraz założeń projektu inwestycyjnego. Poza tym procedura leasingowa jest szybsza i tańsza od procedury kredytowej (szczególnie w przypadku kredytu inwestycyjnego).

Wadą leasingu może być węższe – w stosunku do kredytu bankowego – spektrum przedmiotów podlegających finansowaniu w tej formie. Należy również pamiętać, że leasingowany przedmiot pozostaje własnością finansującego, a co za tym idzie, korzystający nie może nim rozporządzać, natomiast formy korzystania z przedmiotu leasingu określa umowa leasingu.

Krzysztof Gerlach
GAZETA FINANSOWA
Źródło:

Newsletter Bankier.pl

Dodałeś komentarz Twój komentarz został zapisany i pojawi się na stronie za kilka minut.

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Nowy komentarz

Anuluj
Polecane
Najnowsze
Popularne