Umowa poręczęnia to zobowiązanie spłacenia długu, jeśli dłużnik nie będzie w stanie tego dokonać. Nie należy ukrywać, że jest to posunięcie ryzykowne - pisze "Rzeczpospolita". Wszystko zaczyna się od zawarcia umowy między poręczycielem a wierzycielem danego dłużnika. Poręczyciel zabezpiecza spłatę długu własnym majątkiem, a więc zaciąga dodatkowe zobowiązanie, za które osobiście odpowiada.
Warto wiedzieć, że przywilej rygoru nieważności pisemnej umowy poręczenia leży wyłącznie po stronie poręczyciela (art. 876 § 2 kodeksu cywilnego). W tym celu powinien on złożyć pisemne oświadczenie woli. Jest to kwestia istotna przez pryzmat prawa, ponieważ w takiej sytuacji można uznać np. poręczenie długu złożone w deklaracji wekslowej, nawet gdy nie zawiera ona pisemnego oświadczenia wierzyciela o zgodzie na zawarcie umowy.
Należy podkreślić, że regulacje nie pozwalają przesadnie rozszerzać odpowiedzialności poręczyciela. W związku z tym dłużnik dokonujący kolejnej czynności wraz z wierzycielem (i po zdobyciu poręczenia) nie wpływa na zakres zobowiązań poręczyciela.
Poręczyciel ma prawo wejść we wszelkie prawa przysługujące dłużnikowi. Należy do nich np. potrącenie należności nie tylko względem dłużnika, ale także wierzytelności cudzej, będącej zobowiązaniem dłużnika wobec wierzyciela. Po spłaceniu długu poręczyciel staje się nowym wierzycielem dłużnika i może żądać zwrotu zapłaconej kwoty, ponieważ uiszczenie wierzytelności daje mu pierwszeństwo przed innymi wierzycielami.
PS
Na podstawie: "Rzeczpospolita"
Jarosław Chałas, Izabela Sokołowska-Kulas, "Jak przedsiębiorca przedsiębiorcy"
