Zakup komputera czy monitora „na firmę” i zaliczenie poniesionego wydatku do kosztów podatkowych nie budzi większych wątpliwości. W przypadku kupna telewizora sytuacja nie jest już tak jednoznaczna. Przedsiębiorca, który chce dokonać takiego zakupu i rozliczyć go w ramach działalności powinien dokładnie rozważyć, czy urzędnicy nie zakwestionują wydatku.
Telewizor musi mieć związek z działalnością
Osoby posiadające zarejestrowaną działalność gospodarczą kupując sprzęt elektroniczny często bez zastanowienia decydują się na zakup „na fakturę” i wrzucenie poniesionego wydatku w koszty podatkowe firmy. Trzeba jednak pamiętać, że kosztem mogą być tylko wydatki poniesione w celu osiągnięcia przychodu albo zabezpieczenia źródła przychodu.
A więc zakup telewizora musi zostać odpowiednio powiązany z prowadzoną działalnością. Jest to możliwe m.in. w przypadku:
l Agencji reklamowych i marketingowych (m.in. do prezentacji filmów i innych materiałów audiowizualnych klientom), firm PR (m.in. do śledzenia bieżących wydarzeń mogących mieć wpływ na działalność ich klientów), agencji przygotowujących analizy i raporty medialne.
- Placówek edukacyjnych np. szkół językowych, przedszkoli itp. prezentujących filmy i programy szkoleniowe i edukacyjne na odbiornikach telewizyjnych.
- Firm usługowych, w których rodzaj usługi wiąże się z ryzykiem dłuższego oczekiwania w poczekalni, np. gabinety lekarskie, salony kosmetyczne i fryzjerskie, ale także sklepy (np. dziecko ogląda bajkę podczas gdy rodzic mierzy ubrania czy obuwie).
- Firm, w których ze względu na swoją specyfikę klienci przebywają długo i chcą miło spędzić czas np. lokale gastronomiczne, kawiarnie, itp.
Drugą istotną kwestią jest przeznaczenie telewizora, który powinien służyć klientom, podnosić jakość usług firmy, mieć wpływ na wykonywane usługi i osiągane zyski. Odbiornik znajdujący się w salonie kosmetycznym, ale nie w poczekalni lecz na zapleczu, w miejscu dostępnym jedynie dla pracowników ciężko uznać za sprzęt przyczyniający się do podniesienia przychodów firmy.
Działalność w mieszkaniu a telewizor „na firmę”
Szczególną ostrożność przy zaliczaniu telewizora do majątku firmowego powinni zachować przedsiębiorcy, którzy prowadzą działalność w domu. W przypadku ewentualnej kontroli podatkowej będą musieli udowodnić, że sprzęt służy wyłącznie celom firmowym i nie jest używany przez przedsiębiorcę i innych domowników prywatnie.
Bezpiecznie jest taki odbiornik ustawić w pomieszczeniu wydzielonym bezpośrednio pod działalność. Trudno byłoby wytłumaczyć usytuowanie telewizora firmowego w prywatnym salonie czy sypialni przedsiębiorcy.
Telewizor w firmie – jak rozliczać?
Jeżeli przedsiębiorca zdecyduje się na zakup odbiornika telewizyjnego „na fakturę” musi oczywiście taką transakcję odpowiednio zewidencjonować. W zależności od wartości zakupu oraz przewidywanego okresu jego użytkowania, telewizor może zostać uznany za środek trwały lub element wyposażenia firmy. Jeżeli cena nabycia sprzętu przekroczyła 3500 zł przedsiębiorca musi wciągnąć telewizor do ewidencji środków trwałych i dokonywać comiesięcznych odpisów amortyzacyjnych.
W przypadku tańszego sprzętu istnieje pewne pole manewru. Telewizor można więc:
- uznać za środek trwały i amortyzować (możliwa jest amortyzacja metodą liniową lub degresywną albo dokonanie jednorazowego odpisu amortyzacyjnego), lub
- zaliczyć bezpośrednio do kosztów podatkowych (od razu po zakupie bez wciągania do ewidencji środków trwałych). Jeżeli sprzęt kosztował więcej niż 1500 zł trzeba wpisać go do ewidencji wyposażenia.
Kosztem uzyskania przychodu będą także wydatki związane z nabytym sprzętem np. koszty serwisu i napraw, zakupu dodatkowych kabli itp. Identycznie opłaty abonamentowe i licencyjne.
Co z abonamentem RTV?
Każdy przedsiębiorca posiadający w firmie telewizor musi zarejestrować go na poczcie i co miesiąc płacić abonament RTV. Na rejestrację właściciel firmy ma 14 dni od zakupu sprzętu, nie jest ponadto istotne czy odbiornik jest faktycznie używany - samo jego posiadanie zobowiązuje do ponoszenia opłaty. W 2014 r. opłata miesięczna wynosiła 19,30 zł, w skali roku przedsiębiorca płacił więc 231,60 zł. Cały wydatek można zaliczyć do kosztów podatkowych.
Obowiązku płacenia abonamentu nie warto lekceważyć. Specjalnie do tego oddelegowani pracownicy poczty mogą zawitać do każdej firmy w celu sprawdzenia czy znajduje się w niej telewizor (lub kilka odbiorników – płacić trzeba osobno za każdy). Kontroler ma prawo pojawić się bez uprzedzenia, a jego wizyta może skończyć się mandatem w wysokości 30-krotności miesięcznej opłaty abonamentowej. Przedsiębiorca ma natomiast prawo wylegitymowania kontrolera, który powinien posiadać dowód osobisty i stosowną legitymację służbową.
Abonament telewizji kablowej lub cyfrowej
Niezależnie od płaconego abonamentu RTV przedsiębiorca może zdecydować się na zakup dodatkowego pakietu telewizji cyfrowej lub kablowej. Z zaliczeniem takiego comiesięcznego wydatku do kosztów firmowych trzeba jednak bardzo uważać. Nie może budzić wątpliwości fakt, że szersza oferta kanałów telewizyjnych ma służyć tylko i wyłącznie klientom firmy. Przedsiębiorca prowadzący firmę w domu takiego kosztu podatkowego raczej nie wybroni, gdy zakwestionuje go fiskus.
Telewizor może oznaczać konieczność uiszczenia opłat licencyjnych
W niektórych przypadkach przedsiębiorca może spotkać się z problemem opłat licencyjnych na rzecz organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi. Ci przedsiębiorcy, którzy publicznie odtwarzają muzykę i puszczają klientom filmy mogą otrzymać wezwanie od którejś z organizacji (ZAIKS, STOART, itp.) do uiszczania comiesięcznej opłaty.
Niestety kwestia ta nie jest w Polsce jasno uregulowana, często nie wiadomo, której organizacji płacić (jednej, kilku?) i czy rzeczywiście dany rodzaj działalności do tego zobowiązuje. Przedsiębiorca, który ma wątpliwości w tej kwestii może poradzić się prawnika, który podpowie właściwy sposób postępowania.
