Polska droga do Unii Europejskiej

2004-05-01 00:00
publikacja
2004-05-01 00:00

Polityczny przełom w 1989 r. otworzył nowe szanse przed krajami Europy Środkowo-Wschodniej. Polska – lider demokratycznych przemian, najwcześniej uznała za swój priorytet przystąpienie do zachodnich instytucji. W 1990 r. rząd Tadeusza Mazowieckiego ogłosił, iż połączenie się z Europejską Wspólnotą Gospodarczą (EWG) jest najważniejszym celem polskiej polityki zagranicznej.

Na paryskim szczycie 7 najbardziej uprzemysłowionych państw świata zapadła decyzja o przyznaniu Polsce i Węgrom pomocy gospodarczej. Koordynacją tego zadania zająć się miała Komisja Wspólnoty Europejskiej, która zainicjowała ją w postaci programu PHARE (Poland, Hungary – Assistance for Restructuring of their Economies). Już w lipcu 1989 r. została utworzona Misja RP przy Wspólnocie Europejskiej w Brukseli, we wrześniu 1989 r. podpisana została umowa o handlu i współpracy handlowej i gospodarczej z EWG, a w październiku podjęte zostały nieoficjalne rozmowy w sprawie stowarzyszenia Polski ze Wspólnotą. 25 maja 1990 r. Polska złożyła w Brukseli oficjalny wniosek o rozpoczęcie negocjacji umowy o stowarzyszeniu ze Wspólnotą Europejską. Konsekwencją tych działań było powołanie w styczniu 1991 r. przez Radę Ministrów Urzędu pełnomocnika rządu ds. integracji europejskiej oraz pomocy zagranicznej (nominację na to stanowisko otrzymał Jacek Saryusz-Wolski).

Pomimo zaciekłej dyskusji, wszystkie rządy po 1989 r. - bez względu na swoją polityczną przeszłość - utrzymywały prozachodni kurs. Po 8 rundach negocjacji, polski rząd 19 grudnia 1991 r. podpisał układ o stowarzyszeniu Polski ze Wspólnotą Europejską. Zakładał on, że w ciągu 10 lat powstanie strefa wolnego handlu towarami przemysłowymi pomiędzy naszym krajem a Wspólnotą. Układ został ratyfikowany 20 października 1992 r. przez ówczesnego prezydenta - Lecha Wałęsę. Mając na uwadze założenia układu, w styczniu 1993 r. Rada Ministrów przyjęła program działań dostosowawczych systemu prawnego do wymagań UE (w 1992 r. Traktat z Maastricht przekształcił EWG w UE). W czerwcu tego samego roku przywódcy UE zebrani w Kopenhadze wyrazili wolę przyjęcia w przyszłości państw stowarzyszonych, jeśli spełnią one wyznaczone im kryteria polityczne i gospodarcze, a sama Unia będzie do tego odpowiednio przygotowana.

Pozytywna ocena realizowanego przez Polskę programu dostosowawczego umożliwiła wystąpienie z formalnym wnioskiem w sprawie akcesji do Wspólnot Europejskich. Z takim wnioskiem z upoważnienia Rady Ministrów wystąpił prezes Rady Ministrów RP Waldemar Pawlak, natomiast minister spraw zagranicznych RP Andrzej Olechowski złożył go 8 kwietnia 1994 r. w Atenach na ręce przewodniczącego Rady Unii Europejskiej Theodorosa Pangalosa. Od tego momentu wszelkie działania Polski na arenie międzynarodowej oraz transformacja wewnątrz kraju podporządkowane zostały bezpośrednio integracji.

16 lipca 1997 r. Komisja Europejska przedstawiła na forum Parlamentu Europejskiego swoją opinię na temat wniosku o członkostwo Polski w UE. Polska została oceniona jako kraj, w którym dokonały się głębokie zmiany ustrojowe mające na celu demokratyzację, reformy gospodarcze kształtujące wolny rynek, wzrost gospodarczy, postęp społeczny, a także zaawansowanie procesu zbliżenia się do standardów unijnych. Komisja Europejska zaleciła otwarcie negocjacji z Polską o przystąpienie do UE. 13 grudnia zebrani na szczycie europejskim w Luksemburgu przywódcy zaprosili do negocjacji członkowskich Polskę, Czechy, Słowenię, Estonię oraz Cypr. Zostało także ustalone miejsce i kalendarz rozmów. Datą, którą przyjmuje się jako rozpoczęcie negocjacji, jest 31 marca 1998 r. Pierwszy etap rozmów rozpoczął się 3 kwietnia 1998 r. i obejmował tzw. screening, czyli proces przeglądu i porównania prawa krajowego z prawem unijnym. Zakończył się w październiku 1999 r. Także do końca tego roku Polska złożyła w Brukseli wszystkie stanowiska negocjacyjne we wskazanych przez UE obszarach.

Dwa lata później na spotkaniu w Goeteborgu Rada Europejska potwierdziła nieodwracalność procesu poszerzenia UE i uznała za możliwe zakończenie negocjacji z krajami członkowskimi do końca 2002 r., tak aby kraje te mogły wziąć udział w wyborach Parlamentu Europejskiego w 2004 r. jako członkowie Unii Europejskiej. Rada Europejska na posiedzeniu w Laeken potwierdziła swoje zdecydowanie w kwestii zakończenia negocjacje z gotowymi do członkostwa krajami przed końcem 2002 r. Na tym samym posiedzeniu przyjęła deklarację dotyczącą przyszłości Unii Europejskiej. Na jej mocy powołany został Konwent Europejski, którego zadaniem było przeprowadzenie debaty nad przyszłością UE. Przewodniczącym konwentu został Valery Giscard d’Estaing.

Zamknięcie całego procesu negocjacji przedakcesyjnych nastąpiło 12-13 grudnia w Kopenhadze. Po 10 latach od złożenia wniosku o akcesję i po 6 od rozpoczęcia negocjacji Polska łączy się z UE 1 maja 2004 r.

Oprac. MW

Źródło:
Tematy
Tanie konto osobiste z kontem oszczędnościowym.

Tanie konto osobiste z kontem oszczędnościowym.

Advertisement

Komentarze (0)

dodaj komentarz

Powiązane

Polecane

Najnowsze

Popularne

Ważne linki