Obowiązek zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych obciąża solidarnie wszystkie strony umowy, bez względu na to, czy są przedsiębiorcami. Wartość pomocy powinna odpowiadać zatem 100% kwoty podatku, który strony obowiązane byłyby zapłacić, gdyby pomoc nie została udzielona. W przypadku gdy pożyczkodawca nie jest przedsiębiorcą – w zaświadczeniu o udzielonej pomocy wydawanym pożyczkobiorcy powinno się określić wartość pomocy w wysokości odpowiadającej połowie podatku.
Jeżeli po stronie biorącego pożyczkę występuje więcej niż jeden podmiot, np. dwóch przedsiębiorców tworzących spółkę cywilną – wartość pomocy otrzymanej przez każdego przedsiębiorcę należy określić proporcjonalnie, w wysokości 1/2 połowy podatku.
W przypadku gdy obie strony umowy pożyczki mają status przedsiębiorcy, każdej z nich wydaje się zaświadczenie o udzielonej pomocy de minimis, wykazując ją w wysokości 50% kwoty podatku, który strony zobowiązane byłyby zapłacić, gdyby pomoc nie została udzielona.
Analogiczną zasadę należy zastosować także w przypadku, gdy tylko pożyczkobiorca jest przedsiębiorcą. W sytuacji gdy po stronie przedsiębiorcy, dającego lub biorącego pożyczkę, wystąpi więcej niż jeden podmiot, wartość pomocy wykazanej w zaświadczeniu powinna być określona proporcjonalnie do liczby stron umowy pożyczki (np. jeżeli stroną biorącą pożyczkę jest dwóch przedsiębiorców tworzących spółkę cywilną – wartość pomocy otrzymanej przez każdego przedsiębiorcę odpowiada 1/2 połowy podatku.
Tak wynika z pisma Zastępcy Dyrektora Departamentu Podatków Lokalnych i Katastru do Departamentu Finansów z 31 marca 2005 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej na podstawie art. 9 pkt 10 lit. g ustawy z 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz.U. z 2005 r. nr 41, poz. 399) (nr LK-0680-63/MB/05/GN-145).
Tekst pochodzi z „Portalu Finansowo – Księgowego”.
www.portalfk.pl
Źródło:
