Procedura legalizacji zatrudnienia cudzoziemca składa się z zasadniczo dwóch aspektów - legalizacji pracy (w tym uzyskania zezwolenia na pracę) oraz legalizacji pobytu. W przypadku cudzoziemców będących obywatelami państw trzecich i nie zwolnionych z obowiązku uzyskania zezwolenia na pracę, oprócz dopełnienia obowiązku legalizacji pracy niezbędne jest zalegalizowanie pobytu na terytorium Polski.
 | » Cudzoziemcy chcą zostać w Polsce na dłużej |
Należy pamiętać, że o ile obywatele państw Unii Europejskiej czy Konfederacji Szwajcarskiej mogą podejmować pracę u polskich pracodawców bez zezwolenia na pracę, o tyle obowiązek legalizacji pobytu tyczy się wszystkich cudzoziemców decydujących się na pobyt na terytorium Polski. Zasadnicza różnica w kwestii pobytu obywateli państw unijnych i obywateli państw trzecich dotyczy okresu zwolnienia z obowiązku zalegalizowania swojego pobytu - o ile cudzoziemiec będący obywatelem państwa trzeciego nieobjętego ruchem bezwizowym musi w momencie przekraczania granic RP posiadać odpowiedni ważny dokument pobytowy, o tyle obywatel UE jest przez 3 miesiące zwolniony z obowiązku legalizacji pobytu. Po tym okresie obywatelom UE przysługuje prawo do pobytu tylko w sytuacji zatrudnienia, bądź prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.
Procedura legalizacji pobytu różni się w przypadku obywateli państw trzecich. W przypadku cudzoziemców zatrudnianych w Polsce na regularny okres czasu, nieubiegających się o zezwolenie na osiedlenie się, zasadniczo rozróżnia się dwie odmienne procedury legalizacji pobytu, oparte o uzyskanie wizy z prawem do pracy lub zezwolenie na pobyt czasowy. Szczególnym wyjątkiem wobec powyższych jest możliwość wjazdu do Polski obywateli określonych państw w ramach ruchu bezwizowego. Objęci tymi regulacjami są obywatele państw, z którymi Polska zawarła odpowiednie porozumienia dyplomatyczne (w tym m.in. Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej, Meksyku, Korei Południowej, Japonii, czy Kanady) i w ramach których obywatele tychże państw są zwolnieni z obowiązku wizowego na okres nie dłuższy niż 3 miesiące.
ReklamaZobacz także
 | » Bariery w dostępie cudzoziemców do rynku pracy nadal dotykają pracodawców |
Procedura wizowa stanowi uprawomocnienie wjazdu cudzoziemca na terytorium Polski. Aby obywatel innego państwa, z którym Polska nie ma podpisanej umowy o ruchu bezwizowym, mógł wjechać na terytorium RP musi posiadać wizę wjazdową. Wizy z prawem do pracy są zwykle wydawane na okres nie dłuższy niż 1 rok (w przypadku wiz w oparciu o oświadczenia o zamiarze wykonywania pracy nie dłuższy niż 6 miesięcy) przez odpowiednie placówki służb konsularnych, znajdujące się na terytorium państwa pracownika - cudzoziemca. Kluczowym aspektem procedury wizowej jest konieczność bezpośredniego składania wniosku wizowego przez cudzoziemca w danej placówce oraz za pośrednictwem platformy internetowej "e-Konsulat" (www.e-konsulat.gov.pl), dzięki której cudzoziemiec może określić wolne terminy złożenia aplikacji wizowej, wypełnić wniosek, wydrukować go a następnie udać się z nim do urzędu w wybranym podczas rejestracji terminie. Nie jest również możliwe zdalne przedłużenie wizy pracowniczej bez konieczności opuszczenia terytorium Polski, jedynie w wyjątkowych sytuacjach wiza może zostać wydana przez placówki Straży Granicznej.
Inaczej procedura przebiega w przypadku składania wniosku o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony i wydawanej w oparciu o niego karty pobytu czasowego. Karta pobytu jest dokumentem uprawniającym cudzoziemca do pobytu w Polsce na okres do 2 lat - w szczególnych przypadkach może on jednak zostać wydłużony, zaś nowelizacja ustawy o cudzoziemcach zakłada wydłużenie standardowego okresu ważności dokumentu do 3 lat. W odróżnieniu od wizy, karta umożliwia wielokrotne przekraczanie granic polskich przez cudzoziemca w okresie ważności dokumentu. Istotną różnicą w przebiegu procesu legalizacyjnego w oparciu o kartę pobytu jest ponadto większa elastyczność proceduralna. O karty pobytu mogą bowiem aplikować cudzoziemcy zarówno przebywający na terytorium Polski, jak i poza jej granicami. W praktyce jednak są one wydawane cudzoziemcom już w Polsce - organem wydającym jest w obydwu przypadkach właściwy dla miejsca pobytu cudzoziemca Urząd Wojewódzki
Agencja EWL (East West Link)
