Określenie terminu i miejsca dostarczenia towaru kontrahentowi to dwa żelazne punkty biznesowych negocjacji. Ich ustalenie decyduje o zadaniach stron kontraktu, jego wartości oraz cenie towaru - podaje "Rzeczpospolita".
Wyznacznikiem w tej ma terii są tzw. zasady Incoterms, stanowiące zbiór praw i obowiązków stron kontraktów w ramach dostawy towarów. Ich stosowanie jest oczywiście zależne od woli stron.
Kontrahenci mogą stworzyć własną wykładnię, która będzie miała pierwszeństwo przed Incoterms. Należy jednak podkreślić, że zasadniczo każdy konrakt handlowy ma swoje korzenie w omawianych regułach, zatem ich znajomość może znacznie uprościć relacje między stronami umowy.
Zawarcie kontraktu otwiera przed zainteresowanymi możliwość zastosowania 13 formuł handlowych, składających się na Incoterms 2000. Głównym kryterium jest tutaj przechodzenie ryzyka ze sprzedawcy na nabywcę, co skutkuje podziałem na cztery grupy: E, F, C i D. Każda z nich opatrzona jest dodatkowo trzyliterowym angielskim skrótem, oznaczającym stopień ryzyka sprzedawcy (EXW - DDP).
Wybór odpowiedniej formuły pozwala obu stronom na ustalenie kosztów dostarczenia towaru oraz ubezpieczenie załadunku i rozładunku. Warto jednak wiedzieć, że zasady Incoterms nie odnoszą się do relacji z przewoźnikami i spedytorami. Nie oznacza to jednak, że nie powinni oni zapoznać się z tymi regułami, które umożliwią lepszą organizację transportu bądź zabezpieczenie roszczeń.
PS
Na podstawie: "Rzeczpospolita"
Jan Jacek Olszewski "Jak negocjować warunki dostawy"
