Ministerstwo Finansów potwierdziło, że przedsiębiorca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wartość kaucji za opakowanie, którego nie odzyskał w systemie kaucyjnym. Nie oznacza to jednak automatycznego prawa do ujęcia takiego wydatku w kosztach. Resort wyraźnie wskazuje, że strata musi być definitywna, związana z działalnością gospodarczą i odpowiednio udokumentowana.
Od 1 października ubiegłego roku obowiązuje nowy system kaucyjny w gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi. Kaucja w tym systemie ma charakter zwrotny i wynosi 50 gr w przypadku butelek PET do 3 litrów i puszek aluminiowych do 1 litra oraz 1 zł dla szklanych butelek wielokrotnego użytku do 1,5 litra. Jak wskazuje Ministerstwo Finansów, oznacza to, że na gruncie podatku PIT oraz CIT, zapłacona kaucja jako świadczenie nieponiesione definitywnie, co do zasady, nie stanowi przychodu oraz kosztu uzyskania przychodów.
Klient zabrał butelkę ze sobą, co z kaucją?
Co jednak w sytuacji, gdy przedsiębiorca lub firma kupuje wodę w butelkach objętych systemem kaucyjnym, np. na spotkania biznesowe z klientami w siedzibie firmy, ale nie ma możliwości odzyskania kaucji, ponieważ opakowania zostały np. wyniesione po spotkaniu? Czy w takim przypadku wartość utraconej kaucji można zaliczyć do kosztów podatkowych, a jeśli tak, to w którym momencie? Z takim pytaniem do Ministerstwa Finansów zwrócił się dziennikarz „Gazety Podatkowej”.
ReklamaZobacz także
Co do zasady, kosztem uzyskania przychodów nie jest zatem kaucja zapłacona przez podatnika nabywającego opakowanie w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, której wartość podlega następnie zwrotowi w ramach funkcjonującego systemu kaucyjnego. Nie można jednak, w oderwaniu od konkretnego stanu faktycznego, jednoznacznie przesądzić, że uiszczona kaucja nigdy nie będzie spełniać kryteriów kosztu podatkowego. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy PIT oraz art. 15 ust. 1 ustawy CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych odpowiednio w art. 23 ustawy PIT oraz art. 16 ustawy CIT" - wskazuje resort w odpowiedzi na pytanie mediów.
Zgodnie z ustawami o podatkach dochodowych, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie albo zachowanie źródła przychodów danego podatnika. Jednocześnie wydatki te nie mogą występować w katalogu wydatków niestanowiących kosztów podatkowych, wymienionych w art. 23 ustawy PIT oraz art. 16 ustawy CIT. Stosowne wydatki muszą też być odpowiednio udokumentowane.
Kaucję można zaliczyć do KUP
Ministerstwo Finansów wskazało, że w przypadku gdy poniesiony przez przedsiębiorcę wydatek z tytułu zapłaconej kaucji, która z określonych powodów nie może zostać zwrócona podatnikowi, spełnia warunki dla uznania jej za koszt podatkowy w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy PIT (z zastrzeżeniem art. 23 tej ustawy) oraz art. 15 ust. 1 ustawy CIT (z zastrzeżeniem art. 16 tej ustawy), to może być uwzględniony w kosztach uzyskania przychodów.
Prawidłowa ocena możliwości zaliczenia tego typu wydatków do kosztów uzyskania przychodów jest możliwa wyłącznie po ustaleniu wszystkich okoliczności faktycznych towarzyszących indywidualnej sprawie. Dopiero po dokonaniu takiej oceny można również, w warunkach konkretnej sprawy, rozpatrywać ewentualną datę poniesienia omawianych wydatków" - podsumowuje ministerstwo.
Warto przy tym pamiętać, że odpowiedź nie ma rangi interpretacji ogólnej ani objaśnień podatkowych. Nie daje więc podatnikowi formalnej ochrony przewidzianej w Ordynacji podatkowej. Jest wskazówką co do podejścia Ministerstwa Finansów, ale w razie kontroli decydujące będą konkretne okoliczności i przedstawione dowody. To szczególnie ważne przy sytuacjach granicznych. Jeśli przedsiębiorca regularnie nie zwraca opakowań, mimo że punkty zbiórki są łatwo dostępne, organ może uznać, że nie doszło do straty, lecz do dobrowolnej rezygnacji z odzyskania należności. W takim przypadku prawo do kosztu byłoby znacznie trudniejsze do obrony.
