Ostatni miesiąc spędziłem podróżując po Stanach Zjednoczonych i przy okazji przyglądałem się przejawom recesji. Tak naprawdę, to przejawy te są trudno zauważalne, choć napotykałem na nie od czasu do czasu. Odniosłem wrażenie, że więcej się mówi o recesji, niż może dostrzec turysta.
W Nowym Jorku na Manhattanie widać było od czasu do czasu puste lokale sklepowe. Mój przyjaciel i kolega ze studiów na pobliskim uniwersytecie tłumaczył, że sklepikarze nie dali rady konkurencji na trudnym rynku. On sam, zajmujący się doradztwem strategicznym odnotował spadek zleceń. Wstrząsający obrazek dostrzegłem na ulicy na terenie kampusu New York University w Greenwich Village. Był wieczór, a na środku chodnika, na fotelu, otoczona kilkoma tobołkami siedziała nobliwie wyglądająca i schludnie ubrana starsza pani, rzecz jasna bezdomna. Bezdomni byli w Nowym Jorku zawsze i zawsze robili na mnie przygnębiające wrażenie, jednak wzrok tej kobiety będę długo pamiętał. Nie dowiem się nigdy, czy padła ona ofiarą recesji czy też inne wydarzenia sprowadziły na nią takie nieszczęście.
Recesja jest wątkiem wykorzystywanym w akcjach reklamowych różnych firm, dużo się o niej mówi. W programie telewizyjnym w ramach reklam słyszałem porady prawne, jak sobie radzić z indykatorami i informacje o stosowanych przez nich nieuprawnionych sztuczkach mających na calu zastraszanie dłużników (na przykład więzieniem). Innych jaskrawych przejawów recesji nie dostrzegłem. Samoloty latały punktualnie podobno z powodu mniejszego ruchu pasażerskiego. Znajomi znajomych przenieśli się do domu na kółkach, bowiem nie byli w stanie spłacać kredytu zaciągniętego na kupno domu.
Dostrzegłem natomiast to, że życie płynęło wartkim potokiem pomijając wątek recesji. Na lotnisku w Denver nie było w piątek rano ani jednego samochodu do wypożyczenia. Warto dodać, że samochody na tym lotnisku można wypożyczać w kilkunastu firmach, a każda firma ma place parkingowe mieszczące po kilkaset aut.
Ciąg dalszy tekstu na blogu Bohdana Wyżnikiewicza. Zapraszamy!
Źródło:
