Natomiast już w środę wiceprezydent Dick Cheney zapewnił premiera Kaczyńskiego, że użyje swych wpływów politycznych, aby wesprzeć ten projekt. Przede wszystkim należy zneutralizować naciski Rosjan, którzy obawiają się utraty monopolu, a właśnie na jego utracie najbardziej zależy Waszyngtonowi.
Planowany rurociąg ma przebiegać po dnie Morza Kaspijskiego, następnie przez terytorium Gruzji, pod dnem Morza Czarnego, aby w końcu połączyć się z już budowanym rurociągiem Odessa – Brody. Ropa docelowo ma trafiać do rafinerii płockiej oraz do portu naftowego w Gdańsku, który stałby się terminalem eksportującym surowiec do całej Europy Zachodniej. Odbiorcami bezpośrednimi mają zostać także rafinerie w Czechach, na Słowacji i Ukrainie.
Budową tego przedsięwzięcia ma zająć się szereg firm, m.in.: Chevron i Conoco ze Stanów Zjednoczonych, które współpracować będą z polskimi i ukraińskimi przedsiębiorstwami. Nie znana jest jeszcze przepustowość ani ile ostatecznie wyniesie koszt budowy. Nie jest także jasne, w jakim stopniu rurociąg sfinansują amerykanie. Zdaniem ekspertów potrzebne będzie co najmniej 5 mld dolarów. Jednak duża liczba odbiorców gwarantuje opłacalność projektu inwestorom zza Atlantyku.
Więcej czasu zajmie budowa nowego gazociągu z Azji Środkowej do Europy Środkowej. On także miałby biec przez terytorium Gruzji i Ukrainy, by w końcu trafić do Polski. Jednak zwiększenie wydobycia gazu w Kazachstanie oraz w krajach ościennych znajduje się dopiero we wstępnej fazie. Rosja stara się lansować konkurencyjny projekt Nabuko, który zakładałby pompowanie gazu rosyjskiego albo irańskiego. Ponieważ rurociąg przechodziłby przez ich terytorium, plan ten nie cieszy się poparciem Waszyngtonu.
A.W.
Na podstawie: „Rzeczpospolita”, J. Bielecki, „Za trzy lata ropa z Azji”
Źródło:
