Lubelskie - spichlerz Polski

Lubelszczyzna to ważna kraina historyczna Polski. W ostatnich latach wyraźnie poprawiła się sytuacja ekonomiczna tego regionu, m.in. na skutek napływu środków z Unii Europejskiej. Wiele wskazuje na to, że województwo lubelskie czeka okres silnego i szybkiego rozwoju.

Po okresie transformacji województwo lubelskie straciło na znaczeniu ekonomicznym. Prócz Lublina nie ma tam wielkich aglomeracji miejskich z silnymi ośrodkami przemysłowymi. Jest to typowy region rolniczy, którego dodatkowym atutem jest bliskość Ukrainy.

(fot. Tomasz Rytych / EastNews)

Do wykorzystania potencjału drzemiącego w tym województwie potrzebna jest wizja, która połączy tradycję z nowoczesnością i przede wszystkim nie zrezygnuje z rolniczego charakteru tego regionu.

Województwo lubelskie zamieszkuje 2,1 mln mieszkańców. Średnia pensja to 3,4 tys. zł brutto, czyli 2,4 tys. zł na rękę. Oficjalna stopa bezrobocia to 12,4%. Największe miasto i jednocześnie stolica regionu to Lublin (343 tys. mieszkańców, aglomeracja ok. 500 tys. mieszkańców), który cechuje stosunkowo niskie bezrobocie (ok. 9%) oraz wyższe zarobki (średnie wynagrodzenie to 3,7 tys. zł brutto – 2,6 tys. zł netto).

Tam gdzie węgiel tam i zarobki

Na najwyższe średnie zarobki można liczyć w powiecie łęczyńskim (4,9 tys. zł brutto – 3,5 tys. zł netto), gdzie znajduje się firma Lubelski Węgiel „Bogdanka” S.A. Lublin to klasyczna stolica regionu, która przyciąga ludzi z całego województwa, którzy przyjeżdżają tu nie tylko za pracą, ale także na studia – są tu aż cztery uczelnie publiczne, na których uczy się ponad 50 tys. studentów. Niestety, po otwarciu granic z UE wielu młodych z Lubelszczyzny zdecydowało się na emigracje. Przesyłane przez nich środki w bardzo dużym stopniu przyczyniły się do poprawy dobrobytu mieszkańców, ale równocześnie spowodowało wzrost cen nieadekwatny do średnich zarobków w regionie.

Historycznie jest to województwo typowo rolnicze. To sprzyja rozwojowi przemysłu spożywczego. W ostatnich latach władze postanowiły stawiać także na nowoczesne technologie, czego wyrazem jest powstanie Lubelskiego Parku Naukowo-Technologicznego. Dużym atutem jest zlokalizowanie na terenie województwa ważnych przedsiębiorstw m.in. „Bogdanki”, Zakładów Azotowych Puławy SA czy PZL Świdnik S.A.

Istotnym czynnikiem, który może definiować kierunek rozwoju gospodarczego regionu na najbliższe lata jest nie tylko wykorzystanie funduszy unijnych, ale przede wszystkim ściślejsza współpraca handlowa Polski z Ukrainą. Lubelszczyzna nie może być tylko regionem tranzytowym, ale powinna stawiać także na wytwórczość. Odnotowano duży progres w zakresie poprawy jakości infrastruktury, ale wciąż ogromnym problemem jest przemyt i szara strefa, która obniża konkurencyjność legalnych przedsiębiorstw – eliminacja niepożądanych zachowań powinna być jednym z głównych priorytetów władz lokalnych.

Lubelskie musi postawić na małych przedsiębiorców

Na razie region korzysta z napływu środków UE, m.in. do rolników. Jednak po 2020 roku fundusze ulegną zmniejszeniu i wcale nie ma pewności, że do tego czasu uda się osiągnąć przeciętną UE w PKB per capita, która obecnie wynosi nieco ponad 50%. Nowym (lub starym) władzom lokalnym powinno zależeć na zwiększeniu dochodów małych i średnich przedsiębiorców, którzy mają tu swój ośrodek interesów. Pomimo występowania tu dużych zakładów pracy, to właśnie małe firmy będą głównym motorem regionu w ciągu najbliższych 4 lat. Do tego konieczne są dalsze inwestycje w poprawę infrastruktury drogowej (zwłaszcza dróg lokalnych) oraz usprawnienie sieci transportowej, która niestety wciąż jest bardzo uboga.

W 2010 roku wybory samorządowe wygrało tutaj Prawo i Sprawiedliwość zdobywając 28,3% głosów. Na drugim miejscu z wynikiem 23% było Polskie Stronnictwo Ludowe. Platforma Obywatelska zdobyła 22,9% głosów, a Sojusz Lewicy Demokratycznej - 12,5%. Prezydentem Lublina został Krzysztof Żuk z Platformy Obywatelskiej.

Łukasz Piechowiak

Źródło: