Kabaret Zielony Balonik został założony w październiku 1905 roku w Cukierni Lwowskiej Jana Michalika na ulicy Floriańskiej w Krakowie, znanej powszechnie jako "Jama Michalikowa". Jego inicjatorami byli Tadeusz Boy Żeleński, Jan August Kisielewski i Stanisław Kuczborski.
Kabaret skupiał artystów stosujących żart, satryrę i karykaturę w reakcji na aktualne wydarzenia, a zwłaszcza na postawę konserwatywnych środowisk mieszczańskich. Początkowo Zielony Balonik działał w kameralnym gronie. Na jego występy początkowo można było się dostać tylko za specjalnym zaproszeniem, o które nie było łatwo.
Zdaniem kronikarza Zielonego Balonika, Tadeusza Boya-Żeleńskego, atmosfera kabaretu sprawiła, że "dewotki i matrony puściły języki w ruch", a Kraków obiegały plotki o orgiach w Cukierni Lwowskiej. Z czasem Zielony Balonik stał się ważnym krakowskim centrum intelektualnym, a osoby z nim związane cieszyły się wielkim autorytetem, zwłaszcza w kwestiach artystycznych.
Na wieczorach kabaretowych w Jamie Michalikowej spotykała się elita ówczesnego Krakowa, profesorowie Akademii Sztuk Pięknych, artyści i ich przyjaciele, profesorzy uniwersytetu, dziennikarze. Niektórzy goście przyjeżdżali z Warszawy, Lwowa, a nawet z Wiednia.
Kabaret Zielony Balonik istniał do 1912 roku, a sporadycznie występował do 1915 roku. Do obowiązkowego wyposażenia gości odwiedzających lokal na ulicy Floriańskiej należał zielony balonik, jak podkreślano w zaproszeniach "nad głową na wysokości 35 cm bujający".
Przedstawienia kabaretu były jednorazowe, w związku z czym każde z nich było premierą. Autorami tekstów byli między innymi Tadeusz Boy-Żeleński, Leon Schiller, Julisz Osterwa, Tadeusz Zakrzewski i Witold Noskowski. Oprawą plastyczną zajmowali się krakowscy malarze i rysownicy, wśród nich Witold Wojtkiewicz, Kazimierz Sichulski, Alfons Karpiński, Henryk Uziembło i Stefan Filipkiewicz.
Źródło:IAR
