Usługi poligraficzne w rozliczeniach podatkowych są objęte stawką 22 proc. Trudniej jednak sklasyfikować wykonywanie przez drukarnię gotowych książek czy czasopism - podaje "Rzeczpospolita".
W myśl art. 2 pkt 6 ustawy o VAT towary to rzeczy ruchome oraz energia, budynki (ich części) i grunty. Tak wąska definicja jest niezgodna z VI dyrektywą. Pomocne będą więc przepisy unijne, mające tu bezpośrednie zastosowanie (orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości C-103/88 i C-224/97).
Drukarnia wytwarza zatem rzeczy, a ich przekazanie wydawcy jest równoznaczne z dostawą. Rzeczami tymi można rozporządzać w sferze materialnej, przy czym drukarnia może przenieść prawa do rozporządzania nimi na inny podmiot, czyli nabywcę. Taka czynność jest dopełnieniem warunków dostawy.
Opisana powyżej sytuacja jest niezbędna dla określenia stawki VAT. Dla drukarni wykonujących książki z materiałów własnych możnaby stosować stawkę zerową lub preferencyjną, zaś stawka 7 proc. obowiązywałaby w transakcjach unijnych.
Fiskus jednak twardo trzyma się PKWiU i twierdzi, że drukarnie świadczą jedynie usługi poligraficzne opodatkowane 22-proc. stawką VAT. Takie podejście godzi w elementarną zasadę podatku VAT, dotyczącą równości konkurencji wszelkich podmiotów.
W związku z tym resort finanów ogłosił, że czynności drukarni będą uznane za dostawę, jeśli powstanie gotowy produkt z materiałów własnych, zaś rozporządzanie nim będzie przeniesione na wydawcę. Niestety, Ministerstwo zapomniało o kryteriach oceny tych czynności, co pozwoliłoby wszystkim drukarniom dochodzić swych praw przed fiskusem. W tej sytuacji najbezpieczniej mogą czuć się "rekiny" poligrafii, chronione przez największe kancelarie prawne.
(na podst.: Bronisława Jastrzębska, Jadwiga Zieleżny/Rzeczpospolita)
