|
Wernisaż w Królikarni przyciągnął liczne grono gości, wśród których nie zabrakło przedstawicieli domów aukcyjnych i galerzystów, którzy zajmują się klasyką sztuki współczesnej. Świadczy to o wejściu Bednarskiego do elitarnego grona klasyków polskiej nowoczesności, co potwierdził również fakt, że prezentowane prace pochodzą ze znanych prywatnych kolekcji sztuki aktualnej: Angeliki Bogdanowicz, Marty i Tomasza Czechów, Franza Mosera, Krzysztofa Musiała, Jerzego Wojciechowskiego i Robera Wolaka.
|
Odsłona ekspozycji w Królikarni została zaplanowana bardzo starannie. W przemyślnie zaaranżowanej przestrzeni znalazły się pełne światła sale, dające widzowi perspektywę patrzenia na dzieła Bednarskiego z dystansem; kameralne gabinety, gdzie w oprawie czarnych ścian niewielkie prace emanują magią klejnotów oraz przestrzeń z wygodnymi kanapami, w której prowadzona jest multimedialna projekcja, dynamicznie złożonych prac, przydająca im życia i podkreślająca ich ekspresję.
|
Cały cykl „Piekła” Bednarskiego, złożony jest z około setki pasteli, akwafort i rysunków. Najwcześniejsze prace pochodzą z 1993 r. W „Boskiej Komedii” odnalazł Bednarski literackie wsparcie dla dociekań nad kondycją człowieka współczesnego. Artysta ukazał jego grzeszną, ludzką naturę. Inspirowało go niemal wyłącznie „Piekło”, co wskazywać może zarówno na wizualną atrakcyjność dramatycznego tematu, ale także na to, że Bednarski nie widzi nadziei, postrzega człowieka wyłącznie z perspektywy cierpienia.
|
Wystawa czynna do 4 marca 2007.
Królikarnia
Muzeum Rzeźby im. Xawerego Dunikowskiego
Oddział Muzeum Narodowego w Warszawie
Warszawa
Nota biograficzna:
Grzegorz Bednarski (ur. 1954 r.) w latach 1975-1980 studiował na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni prof. Jana Szancenbacha, gdzie uzyskał dyplom w 1980 r. i rozpoczął pracę pedagogiczną. W 1995 r. objął pracownię rysunku na tymże Wydziale, by od 1998 r., jako profesor krakowskiej ASP, prowadzić pracownię malarstwa. W latach 1981-1989 brał aktywny udział w ruchu kultury niezależnej, zdobywając uznanie krytyki za swe prace malarskie, poruszające w ekspresyjnej, dramatycznej formie problematykę egzystencjalno-metafizyczną. Obok malarstwa uprawia rysunek i grafikę. Twórczość Bednarskiego w latach 1980-2004 koncentrowała się głównie wokół cykli: w malarstwie (Wielki metafizyk, 1981; Ni mas ni menos, 1984; Poruszenie z postacią ekstatyczną, 1987-1989; Martwa natura dla Dadleza, 1997; Hedonista maluje Ukrzyżowanie, 1998-2001; Personifikacje, 1998-2003; Popielec, 2001-2004); w rysunku (Dom misteriów, 1990; Bajka paryska - Śmiej się dziadku, 1994; Czy czyta pani Czycza czy Czycza pani zna, 1996-1999; Inferno, 1993-2000).
|
Od litografii po malastwo - prace wybitnego profesora warszawskiej ASP Janusza Przybylskiego
Źródło:
