Współczesna transformacja energetyczna w Europie ma fundamentalną lukę: plany masowej elektryfikacji ciężkiego transportu zderzają się ze ścianą fizyki i brakiem infrastruktury. O tym, skąd wziąć kapitał na zielone inwestycje i dlaczego przewoźnicy nie chcą słyszeć o bateryjnych ciągnikach siodłowych, rozmawiamy z prof. Wojciechem Paprockim z Katedry Biznesu w Transporcie SGH.


Partnerem publikacji jest SGH
Transformacja ekologiczna wymaga gigantycznych nakładów na wytwarzanie, dystrybucję i nowe metody wykorzystywania energii. W debacie o przyszłości zielonej infrastruktury, która odbyła się podczas Open Eyes Economy Summit w Krakowie, prof. Wojciech Paprocki wskazał na kluczowy paradoks polskiej gospodarki ostatnich 35 lat: społeczeństwo wyraźnie się wzbogaciło, ale państwu – które stało się liderem w pomnażaniu długu publicznego – brakuje kapitału.
Zdaniem eksperta SGH, finansowanie zielonych projektów stoi przed dylematem: albo podniesiemy podatki, by prowadzić inwestycje z budżetu, albo zbudujemy zaufanie do rynku kapitałowego i zmobilizujemy rozproszone oszczędności Polaków.
Największe wyzwania widać jednak w transporcie drogowym rzeczy, gdzie – jak ocenia naukowiec – „pewne rzeczy są postawione na głowie”. Wycofywanie się Europy z energetyki węglowej doprowadziło do strukturalnego niedoboru stabilnego zasilania w bazie. Tymczasem plany wprowadzenia na drogi dziesiątek tysięcy bateryjnych ciągników siodłowych wymagają stacji ładowania o gigantycznej mocy 1000 kW.
– Jeśli na parkingu przy autostradzie, położonym często w szczerym polu, mamy jednocześnie ładować trzy czy cztery ciężarówki, potrzebujemy dostępu do sieci o mocy odpowiadającej zapotrzebowaniu średniej wielkości miasta. Technicznie nie ma dziś takiej możliwości – tłumaczy prof. Paprocki.
Kolejną barierą jest rozbieżność horyzontów czasowych. Według przytoczonego przez profesora niemieckiego raportu, budowa odpowiedniej sieci ładowania wzdłuż autostrad zajmie co najmniej 10 lat. Profesjonalni przewoźnicy wymieniają tymczasem flotę co trzy lata, by uniknąć kosztownych awarii na trasie.
– Przewoźnicy mówią wprost: nasze decyzje są trzyletnie, nie obchodzi nas, co będzie za dekadę – podkreśla ekspert.
Zamiast utopijnych planów dotyczących dalekobieżnych TIR-ów, prof. Paprocki zaleca racjonalne gospodarowanie ograniczonymi zasobami i etapową transformację. W pierwszej kolejności elektryfikacja ma sens mikroekonomiczny w miejskiej kurierce oraz w transporcie powtarzalnym – takim jak autobusy miejskie czy pojazdy komunalne – gdzie tabor wraca do bazy po stałym cyklu pracy, a proces ładowania (lub wymiany baterii) można zoptymalizować za pomocą uczenia maszynowego. Ciężki transport dalekobieżny musi natomiast poczekać na stabilne źródła energii i przełom w jej magazynowaniu.
Partnerem publikacji jest SGH























































