Globalna aprecjacja dolara napędzana rosnącymi oczekiwania na podwyżki stóp procentowych w USA spowodowała wyraźne ochłodzenie nastrojów wokół metali szlachetnych. Notowania złota znów osunęły się poniżej psychologicznej bariery 4000 dolarów za uncję do najniższego poziomu od września 2025 r. W jeszcze gorszej sytuacji zdaje się być srebro tracące nie tylko psychologiczne, ale też techniczne wsparcie cenowe na poziomach poprzednich historycznych szczytów.


Kurs złota spadł w poniedziałek 16 listopada do poziomu 3 835,55 dolara za uncję, podczas gdy jeszcze tydzień wcześniej widziany był w pobliży 4158 dolarów. W zaledwie tydzień uncja złota potania na rynku o przeszło 322 dolary, czyli o 7,75 procent. Na obecnych poziomach, cena złota rozumiana jako kurs serii kontraktu o największej liczbie otwartych pozycji jest najniżej od końca września 2025 r., zatem od przeszło 13 miesięcy. Tylko w tym roku złoto potaniało o ponad 10 proc., ale od historycznego szczytu z 29 stycznia (5625,89 USD/oz.), przecena wynosi już blisko 32 proc.
Jeszcze gorzej wygląda sytuacja na srebrze, czyli na innym metalu szlachetnym, który znajduje się także szerokie zastosowanie w przemyśle. W trakcie poniedziałkowego handlu cena srebra spadła poniżej bariery 48 USD za uncję po raz pierwszy od roku.
Na razie przecena dotarła do 47,08 USD/oz., osiągając najniższy poziom od listopada 2025 roku. Co ważne na razie utracił poziom 50 USD/oz, który posiada fundamentalne znaczenie psychologiczne i techniczne, stanowiąc historyczny szczyt z pamiętnej manii braci Hunt w 1980 roku oraz szczyt hossy z 2011 roku. Dopiero jesienią 2025 roku rynkowi udało się definitywnie i trwale przełamać tę barierę. Z perspektywy klasycznej analizy technicznej dawny opór obecnie pełni funkcję kluczowego wsparcia.
Przed tygodniem kurs srebra był jeszcze w pobliżu 54 dolarów (53,85 USD/oz), do obecnych minimów oddał już ponad 12 proc. W tym roku srebro jest już na minusie o ponad 33 proc., a od szczytu wszech czasów (121,76 USD/oz) wyznaczonego tego samego dnia szczyt na złocie (29 stycznia), kurs tąpnął już o 61,3 procent.
Metale szlachetne pod presją przez dolara
Obserwowana fala wyprzedaży objęła obydwa kruszce. Choć dynamika i głębokość spadków różnią się pod względem skali, głównym czynnikiem stojącym za bieżącą falą przeceny jest ponowne umocnienie dolara amerykańskiego oraz utrzymujące się wysokie rentowności obligacji skarbowych USA. Indeks dolara (DXY) wspiął się w okolice najwyższych poziomów od kwietnia 2025 roku, co automatycznie podnosi koszt zakupu kruszców dla inwestorów posługujących się innymi walutami i hamuje globalny popyt.
W grę wchodzi tu odwrotna korelacja złota z dolarem i rentownościami amerykańskich obligacji skarbowymi, która oznacza, że gdy dolar drożeje, to cena złota spada. Zależność ta była doskonale widoczna, podczas gdy dolar tracił na wartości, wspierając wzrost ceny kruszcu. Złoto nie przynosi odsetek, ani dywidend, stąd gdy rentowności obligacji USA rosną, inwestorzy wolą ulokować kapitał w "bezpiecznym" długu skarbowym niż w kruszcu.
Bezpośrednim katalizatorem tego ruchu stały się najnowsze dane makroekonomiczne z gospodarki amerykańskiej, przede wszystkim raport o inflacji konsumenckiej (CPI), który okazał się wyższy od rynkowych prognoz. Z kolei ceny producentów w USA odnotowały w październiku największy roczny wzrost od czterech lat i także przewyższyły oczekiwania analityków, co w połączeniu z solidnymi danymi o wzroście PKB przekreśliły nadzieje na szybkie łagodzenie polityki monetarnej.
Rynki finansowe zaczęły wyceniać z ponad 90-procentowym prawdopodobieństwem kolejną podwyżkę stóp procentowych przez Rezerwę Federalną o 25 punktów bazowych na grudniowym posiedzeniu, a część inwestorów nie wyklucza nawet bardziej zdecydowanego ruchu o 50 punktów bazowych, do czego natknęły ich słowa członka FOMC i prezesa Fedu w Nowym Jorku Christophera Wallera oraz szefowej oddziału Fedu z Dallas Lorie Logan. Uwaga skupia się teraz na przewodniczącym Rezerwy Federalnej Kevinie Warshu, który ma zabrać głos w poniedziałek (o godzinie 18.00 czasu polskiego)
Nie mniej w środowisku rosnących stóp procentowych tradycyjne metale szlachetne, które nie przynoszą bieżącego dochodu odsetkowego, borykają się ze zwiększonym kosztem alternatywnym ich utrzymywania, co skłoniło wielu uczestników rynku do zamykania pozycji. Na niekorzystne tło makroekonomiczne nakłada się załamanie nastrojów spekulacyjnych oraz techniczne przełamanie kluczowych poziomów wsparcia.
Obserwatorzy rynkowi zwracają uwagę, że po parabolicznym rajdzie cenowym, psychologia tłumu zmieniła się o 180 stopni, wywołując powszechny niepokój i chęć ucieczki z rynku. Analitycy techniczni podkreślają, że utrata strefy wsparcia w przedziale 3942–4000 dolarów za uncję otworzyła drogę do testowania niższych pułapów, takich jak dołek na poziomie 3870 dolarów, a potencjalnie nawet rejonów 3738 czy 3476 dolarów.
Wsparciem dla wyprzedaży stało się również uspokojenie na arenie międzynarodowej, gdzie postępy w rozmowach dyplomatycznych mających na celu zakończenie konfliktu między Stanami Zjednoczonymi a Iranem osłabiły popyt na aktywa uznawane za bezpieczną przystań. Do tego trwają rozmowy na temat zakończenia wojny na Ukrainie. Chociaż one od lat kończą się bez przełomu, to teraz temat ewentualnego pokoju ma być poruszony w trójstronnym spotkaniu Trump – Putin – Jinping.
W przypadku srebra skala przeceny jest dodatkowo potęgowana przez pogarszające się perspektywy popytu przemysłowego i konsumenckiego. Szczególnie drastyczny regres, sięgający aż 22 procent, widoczny jest w sektorze jubilerskim, lecz to załamanie w kluczowym segmencie fotowoltaiki budzi największe obawy inwestorów.
Fundamenty bez zmian
Mimo bieżącej presji podażowej, ocena perspektyw metali szlachetnych wyłącznie przez pryzmat krótkoterminowych wahań stóp procentowych zaciemnia obraz stabilnych fundamentów, na których opiera się wartość metali szlachetnych w wieloletnim horyzoncie inwestycyjnym. Najważniejszym i najbardziej niezmiennym filarem popytowym na złoto pozostają banki centralne, które wbrew chwilowym wahaniom cenowym systematycznie i na wielką skalę akumulują fizyczne złoto. Równie istotnym czynnikiem długoterminowym jest pogłębiający się kryzys fiskalny i bezprecedensowy poziom zadłużenia państw rozwiniętych, na czele ze Stanami Zjednoczonymi, których dług przekroczył barierę 40 bilionów dolarów.
To tylko niektóre z nich, ale rozpatrując okresowe spadki, pamiętajmy, że współczesna specyfika rynków finansowych sprawia, że krótkoterminowe wahania są znacznie bardziej gwałtowne niż w przeszłości, co wynika z dominacji algorytmów oraz inwestowania pasywnego. Szacuje się, że ponad 60 procent kapitału na amerykańskim rynku akcji funkcjonuje w ramach strategii pasywnych, w których decyzje inwestycyjne są zautomatyzowane i eliminują racjonalną ocenę wartości fundamentalnej.
Oznacza to, że rynki przesadnie reagują na pojedyncze publikacje danych makroekonomicznych, napływ informacji politycznych mogących na nie oddziaływać wywołując gwałtowne fale likwidacji pozycji. W takim wypadku często dochodzi do potrzeby ratowania płynności. Zalewarowani spekulanci czasami nie sprzedają tego, co chcą, tylko to, co muszą, aby wygospodarować gotówkę potrzebną na uzupełnienie depozytów na innych rynkach. Wtedy po prostu upłynniają kontrakty na złoto, co prowadzi do spadku cen na rynku terminowym. W przypadku wyprzedaży na rynkach akcji scenariusz poszukiwania płynności na metalach szlachetnych a w efekcie spadków ich kursu także należy brać pod uwagę, choć ostatnie dni nie wydają się być tego przykładem.



























































