Pensje podgoniły ceny mieszkań, ale dwa lata temu było znacznie lepiej

Stabilne ceny mieszkań i wysoka dynamika sprawiają, że o mieszkanie jest znacznie łatwiej niż przed rokiem – wynika z analizy Bankier.pl. Tak różowo nie jest jednak, jeśli na dane spojrzymy w dłuższej perspektywie. Sprawdziliśmy, jak długo na własne „M” muszą pracować przedstawiciele poszczególnych grup zawodowych.

Ostatnie 12 miesięcy to czas zmniejszającego się rozwarstwienia pomiędzy średnim wynagrodzeniem a przeciętnymi cenami transakcyjnymi mieszkań w największych polskich miastach.

W naszej analizie posłużyliśmy się uproszczonym współczynnikiem wskazującym, ile miesięcznych pensji brutto trzeba by w całości odłożyć, by kupić 50-metrowe mieszkanie i 35-metrową kawalerkę. Wykorzystaliśmy dane o przeciętnych cenach transakcyjnych mieszkań w III kw. 2024 r. udostępnione Bankier.pl przez Cenatorium oraz dane Głównego Urzędu Statystycznego o średnim wynagrodzeniu brutto w poszczególnych sektorach gospodarki. Dla ułatwienia pod uwagę wzięliśmy średnie pensje netto, czyli „na rękę”.

Nawet siedem lat krócej – ile trzeba odkładać na 50-metrowe mieszkanie?

Najmniej czasu, zgodnie z przyjętymi powyżej założeniami, by odłożyć na mieszkanie potrzebują pracujący w sektorze IT. Zgodnie z danymi GUS, w listopadzie 2025 r. zarabiali oni miesięcznie przeciętnie niespełna tyle, ile kosztował metr kwadratowy 50-metrowego mieszkania w Warszawie.

Biorąc pod uwagę wynagrodzenie „na rękę”, w oparciu o umowę o pracę, w przeciętnej cenie transakcyjnej 50-metrowego mieszkania zlokalizowanego w stolicy zawierałyby się 74 średnie pensje netto wypłacane w sektorze IT.

Dla porównania, zatrudnieni w przemyśle potrzebowaliby 114 pensji, z kolei na szarym końcu znaleźli się pracujący w gastronomii i hotelarstwie, w przypadku których tak liczony współczynnik wyniósł 157.

Znaczące różnie można było znaleźć także pomiędzy poszczególnymi miastami. Spośród największej szóstki tradycyjnie najtańsze mieszkania można było znaleźć w Łodzi. 50-metrowe lokale kosztowały tam w III kw. 2025 r. średnio 9112 zł. Pracujący w IT za średnią krajową, którzy chcieliby kupić mieszkanie w stolicy woj. łódzkiego, potrzebowaliby 45 miesięcznych uposażeń.

Pracujący w gastronomii i hotelarstwie za średnie wynagrodzenie, na zakup 50-metrowego mieszkania musieliby przeznaczyć 95 miesięcznych pensji, czyli więcej niż pracownicy firm IT, chcący kupić lokal tej wielkości znajdujący się w Warszawie.

Ile trzeba pracować, by kupić kawalerkę?

Mniej średnich pensji trzeba odłożyć, by zostać właścicielem 35-metrowej kawalerki. Ze względu jednak na wyższe średnie transakcyjne ceny metra kwadratowego w przypadku mieszkań o powierzchni do 35 mkw., spadek nie jest liniowy.

Tradycyjnie najtrudniej o własne „M” w przypadku zatrudnionych w gastronomii. W przypadku tej branży średnia cena 35-metrowego mieszkania notowana w największych polskich miastach od 73 do 124 średnich miesięcznych pensji netto.

Zatrudnieni w firmach z sektora IT, by kupić za gotówkę 35-metrową kawalerkę w stolicy województwa, potrzebowaliby od 34 do 58 średnich miesięcznych pensji netto.

Dostępność mieszkań wzrosła, ale bywało znacznie lepiej

Co istotne, na mieszkanie trzeba pracować krócej niż przed rokiem, ale jednocześnie dłużej niż dwa lata temu. Średnie pensje najmocniej dogoniły ceny mieszkań w Gdańsku, gdzie – w zależności od sektora – liczba pensji wypłacanych „na rękę”, zawierająca się w przeciętnej cenie transakcyjne 50-metrowego mieszkania, obniżyła się w ciągu roku od trzech do ośmiu.

Najrówniej pensje i ceny mieszkań rosły w poprzednim roku w Poznaniu, gdzie jedynie w przypadku transportu zanotowano wyraźniejszy spadek współczynnika (-4 r/r). Z kolei w budownictwie, handlu i mechanice samochodowej nie uległ on zmianie.

W ujęciu dwuletnim, sytuacja szukających własnego „M” najmocniej pogorszyła się w Warszawie, gdzie – w zależności od branży – liczba miesięcznych pensji potrzebnych do zakupu 50-metrowego mieszkania wzrosła od czterech do nawet dziewięciu w przypadku gastronomii.

Znacznie mniej okazały wzrost cen mieszkań (choć nie mały) w ciągu ostatnich dwóch lat, jaki notowany był w Gdańsku, sprawił, że stolica woj. pomorskiego była jedynym z grona sześciu największych polskich miast, w którym dostępność mieszkań w ujęciu dwuletnim wzrosła.

Źródło: