Przeciętne wynagrodzenie w sektorze przedsiębiorstw wzrosło o 3,5% rdr, ale zmalało o 1,8% mdm. Spadek w sierpniu wynika najprawdopodobniej ze wzrostu zatrudnienia osób o stosunkowo niskim wynagrodzeniu.
Ma to charakter sezonowy i dotyczy głównie ludzi młodych, często zaczynających pierwszą pracę. Lipiec to także miesiąc urlopowy i pracodawcy wypłacają w tym czasie świadczenia na wypoczynek, które minimalnie zawyżają przeciętne wynagrodzenie.
Zatrudnienie rośnie, ale bardzo wolno. W sektorze przedsiębiorstw przybyło raptem 3,5 tys. etatów. To kiepski wynik biorąc pod uwagę dynamikę wzrostu PKB na poziomie powyżej 3%. Równocześnie odnotowujemy stały spadek liczby zarejestrowanych bezrobotnych. Tylko w sierpniu z ewidencji wykreślono 24 tys. osób. Prawdopodobnie tylko połowa z nich znalazła zatrudnienie lub rozpoczęła działalność gospodarczą. Pozostali stracili status bezrobotnego na skutek niedopełnienia obowiązków formalnych wobec PUP-ów.
W teorii sytuacja makroekonomiczna kraju nie jest zła. Jednak nie przekłada się ona realnie na wzrost zatrudnienia – daleko nam do wyników sprzed 2012 roku. Przeciętne wynagrodzenie także rośnie rachitycznie. Niskie realne podwyżki niweluje inflacja bliska zeru (w ostatnich dwóch miesiącach odnotowujemy deflację).
Mit zrównoważonego rozwoju
Niestety, jak tak dalej pójdzie to pojęcie zrównoważonego rozwoju będzie trzeba przedefiniować. Przy wzroście PKB na poziomie 3% zatrudnienie i pensje „stoją w miejscu”. To zła wiadomość dla pracowników, którzy w praktyce nie czerpią korzyści z poprawy sytuacji w tych sektorach, które w praktyce wchodzą w okresy silnego wzrostu. Naturalnie, wynagrodzenia zwykle reagują z opóźnieniem, ale zaraz opóźniony start liczyć będziemy w latach, a nie miesiącach. To wskazuje, że rząd musi podjąć bardziej zdecydowane działania do stymulacji na rynku pracy.
Dopłaty do wynagrodzeń i kosmetyczne uelastycznianie prawa pracy nie przynosi wymiernych efektów. Konieczne jest obniżenie podatków zawartych w wynagrodzeniu. Jedna jaskółka wiosny nie czyni, ale niedawno nawet KE zapowiedziała, że rynek pracy wymaga stymulacji podatkowej poprzez obniżanie kosztów pracy. Czyżby biurokraci w końcu przejrzeli na oczy?
Łukasz Piechowiak
