Pracownicy nie są zainteresowani opodatkowanymi świadczeniami, z których często nie korzystają. Podobnie do świadczeń medycznych problem dotyczy kwestii rozliczania udziału w imprezach integracyjnych, kart sportowych czy przewozów do pracy, w których samo uczestnictwo w świadczeniu stanowi dla pracownika przychód, którego tak na prawdę nie otrzyma. Sytuacja może być na tyle kuriozalna, że płatnik będzie musiał rozpoznać przychód u pracownika, który nie skorzysta ani razu w roku z usługi medycznej lub na imprezę integracyjną nie przyjdzie, ewentualnie przyjdzie, lecz nie będzie zainteresowany czynnym w niej udziałem.
Dodajmy, że dotychczasowe orzecznictwo kształtowało się podobnie. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale podjętej w składzie 7 sędziów 24 maja 2010 r. (sygn. akt II FPS 1/10) wskazał, że wykupione przez pracodawcę pakiety świadczeń medycznych, których wartość nie jest wolna od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowią dla pracowników, uprawnionych do ich wykorzystania, nieodpłatne świadczenie w rozumieniu art. 12 ust. 1 tej ustawy. Obecnie podjęta uchwała stanowi zatem w zasadzie lustrzane odbicie wcześniej wydanego wyroku w sprawie podobnej.
W podobnej kwestii dotyczącej ustalenia wartości hipotetycznego nieodpłatnego świadczenia dotyczącego dowozu pracowników do pracy, NSA stwierdził, że: „świadczenie pracodawcy na rzecz pracownika polega na zagwarantowaniu pracownikowi możliwości bezpłatnego korzystania z dojazdów, zaś pracownik otrzymując taką możliwość – uzyskuje przysporzenie majątkowe, mające postać nieodpłatnego świadczenia. Skoro więc nie budzi żadnych wątpliwości spełnienie świadczenia przez pracodawcę, który zapewniając bezpłatne przejazdy zadeklarowanym pracownikom – daje świadczenie, to jego symetrycznym odbiciem i skutkiem, jest - otrzymanie nieodpłatnego świadczenia przez pracownika. Ma ono postać przysporzenia majątkowego o wartości oferowanych mu usług dojazdu do pracy” (wyrok z 3.11.2010 r., sygn. akt II FSK 1208/09).
Co ciekawe, NSA nie jest jednogłośny w tej sprawie. Przykładem odmiennej uchwały jest wyrok dotyczący imprez integracyjnych z 11 stycznia 2011 r. (sygn. akt II FSK 1531/09), w którym NSA stwierdził, że z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. wynika, że przychodami (...) są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Wyraźnie więc w powołanym przepisie ustawodawca wyróżnia dwa sposoby zaistnienia przychodu: a) otrzymanie i b) postawienie go do dyspozycji podatnika. W przypadku nieodpłatnych świadczeń muszą być one faktycznie otrzymane, w przeciwieństwie do pieniędzy i wartości pieniężnych, które mogą być nie tylko otrzymane, ale również postawione do dyspozycji.
Piotr Szulczewski
Bankier.pl
Tekst jest komentarzem do artykułu Pracownik zapłaci podatek od pakietu medycznego
Źródło:
