Wydatki na sprzedaż promocyjną uznawane są przez orzecznictwo prawa podatkowego za koszty uzyskania przychodu. Należy jednak zwrócić uwagę, iż koszty usług marketingowych, aby mogły zostać uznane za koszty uzyskania przychodu, muszą być celowe i racjonalne. Powyższe zagadnienie było przedmiotem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2001 r. Nieprawidłowa klasyfikacja dla celów podatkowych ponoszonych w ramach promocji wydatków może wiązać się ze znacznym ryzykiem w postaci dodatkowych zobowiązań podatkowych, odsetek karnych, kosztów prowadzenia sporów czy też odpowiedzialności karno-skarbowej.
Z uzasadnienia wyroku NSA z 13.03.1998 r., syg. akt SA/Lu230/97: „Zgodnie z art. 22 ust.1 (...) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów określonych w art. 23 tej ustawy.
Ustawa nie zawiera zatem wykazu wydatków, które przesądzają o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów.
Generalnie można przyjąć, iż kosztami uzyskania przychodu są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów (...)”.
Problem z interpretacją definicji
Szczególnie dużo problemów stwarza brak definicji podstawowych pojęć, którymi posługują się ustawy podatkowe. Wykorzystywane definicje pochodzą najczęściej ze słowników języka polskiego lub też z interpretacji wydawanych przez organy skarbowe lub NSA.
Zgodnie z encyklopedyczną definicją reklama to zespół środków stosowanych przez jednostkę gospodarczą reprezentującą podaż określonych towarów lub usług, by za ich pomocą wywołać u potencjalnych nabywców zainteresowanie i wzbudzić w nich chęć zakupienia danych produktów.
Słownik Wyrazów Obcych określa reklamę jako rozpowszechnianie informacji o towarach, ich zaletach, wartości, miejscach i możliwościach nabycia, zwykle za pomocą plakatów, ogłoszeń w prasie, radiu i telewizji, stanowiące zachętę do nabywania towarów lub korzystania z określonych usług.
W piśmie z 6 grudnia 1995 r. (nr PO 4/AK-722-1110/95) minister finansów wskazał, że rozszerzenie znaczenia słowa reklama na wszelkie działania podatnika zmierzające do zwiększenia przychodów poprzez uatrakcyjnienie towarów produkowanych czy sprzedawanych przez niego, w świetle wykładni językowej, jak i celowościowej, nie znajduje uzasadnienia.
Wydatki związane ze sprzedażą premiową, która polega na uatrakcyjnieniu zakupu towarów przez dołączanie do nich nagród, nie są traktowane jako wydatki na reklamę; nie ma do nich zastosowania art. 16 ust.1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. updop, ale są kosztami uzyskania przychodu na podstawie art.15 ust.1 tej ustawy.
Informacja natomiast to wg Słownika Języka Polskiego dane dotyczące określonej rzeczy, fakty na których można się oprzeć, określony stan rzeczy.
Informacja, w przeciwieństwie do reklamy, jest pozbawiona wszelkich elementów wartościujących, zachęcających do kupna. Ulotkę podającą ceny towarów oraz adresy sklepów, gdzie oferowany jest towar po określonej cenie, należy uznać za informację.
Rozgraniczenie tych dwóch pojęć jest ważne, ponieważ zużycie ulotek na cele reklamy nakłada obowiązek podatku VAT zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o VAT, natomiast przekazanie informacji nie zostało wymienione w powyższym przepisie. Przykładem jest wyrok z dnia 10 czerwca 1999 r., syg. akt I S.A./PO 1947/98 NSA w sprawie: kiedy foldery są reklamą? NSA stwierdził, że:
-reklamę stanowią zawsze informacje o konkretnych towarach, o ich zaletach, wartościach i możliwościach nabycia, przekazywane bliżej nieokreślonemu kontrahentowi, mające na celu zachęcenie do kupna,
-kasetony informujące, że w danym punkcie sprzedawane są bliżej nieokreślone wyroby danej firmy, pełnią rolę szyldu informacyjnego i nie można zaliczyć ich do kategorii towarów przekazanych na potrzeby reklamy w rozumieniu art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT.
Jeśli chodzi o pojęcie reprezentacji, to powszechnie organy skarbowe stosują definicję, że jest to „okazałość, wytworność w czyimś sposobie życia związanego ze stanowiskiem lub pozycją społeczną” (pismo PO 4/AK-722-702/95). W art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawodawca przewiduje opodatkowanie podatkiem VAT przekazanie towarów na potrzeby reprezentacji i reklamy. Znaczy to, że „okazałość, wytworność” odnosi się do „dobrego reprezentowania się firmy”, które może polegać m.in. na odpowiednim ubiorze pracowników, wystroju firmy, sposobie podejmowania interesantów i kontrahentów.
Innym ważnym zagadnieniem jest rozróżnienie pojęcia reklamy publicznej i niepublicznej, które ma poważne konsekwencje w podatku dochodowym. A mianowicie wydatki na reklamę publiczną, tzn. reklamę w środkach masowego przekazu skierowaną do nieograniczonej grupy odbiorców, nie są limitowane – art. 23 ust.1 pkt 23 (updof) i art. 16 ust.1 pkt 28 (updop). Oznacza to, że związane z reklamą publiczną wydatki można w całości wliczać w koszty uzyskania przychodów. Natomiast przy reklamie niepublicznej obowiązuje limit określający, że w koszty uzyskania przychodów można wliczyć tylko koszty do wysokości, która nie przekracza 0,25 proc. przychodu (art.23 ust.1 pkt 23 updof i art.16 ust 1 pkt 28 updop).
Jeśli chodzi o sprzedaż premiową, to ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych w żaden sposób jej nie reguluje. Natomiast w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych wspomina o niej art. 21 ust.1 pkt 68.
Definicję sprzedaży premiowej przekazuje Ministerstwo Finansów w piśmie nr PO 4/AK-722-1110/95: sprzedaż premiowa polega na uatrakcyjnieniu zakupu danych towarów i Ministerstwo Finansów wyjaśnia, że nie będą w tym przypadku miały zastosowania postanowienia art.16 ust.1 pkt 28 updop.
Przedmiot opodatkowania
Aby trafnie określić przedmiot opodatkowania, należy rozdzielić dwa rodzaje czynności związanych z reklamą i przygotowaniem akcji promocyjnej:
1)zakup usług reklamowych od innych podmiotów trudniących się taką działalnością, za których pośrednictwem firma reklamuje swoje towary i usługi;
2)przekazanie zakupionych wcześniej towarów lub towarów własnych, świadczenie usług oraz zużycie usług i towarów na potrzeby reprezentacji i reklamy.
W pierwszym przypadku nie mamy do czynienia z przekazaniem usług, o których mowa w art. 2 ust. 3 pkt1 uptu i dlatego nie powstaje obowiązek podatkowy. Firma, otrzymując fakturę za wykonaną usługę reklamową, ma prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od należnego zgodnie z art.19 uptu. Wyjątkiem są usługi hotelarskie i gastronomiczne, gdzie według art. 25 ust.1 pkt 3b uptu nie przysługuje odliczenie podatku naliczonego i ten podatek naliczony powiększa koszty reprezentacji. Przepis ten nie ma zastosowania, gdy nabywcą ww. usług jest podatnik świadczący usługi turystyczne.
Jeśli chodzi o drugi przypadek, to wszyscy podatnicy, którzy nie są zwolnieni podmiotowo od rozliczania VAT, naliczają VAT od przekazania towarów i usług na cele reprezentacji i reklamy zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 1 uptu. Służy do tego faktura wewnętrzna – art. 32 ust.4 uptu, gdzie wykazywany jest podatek należny VAT od wartości przekazywanych towarów na cele reprezentacji i reklamy.
Przy przekazywaniu towarów i usług na cele reprezentacji i reklamy występuje ta sama stawka VAT co i przy sprzedaży towarów i usług.
Podstawa opodatkowania
Zgodnie z art.15 ust. 3 uptu podstawą opodatkowania czynności określonych w art. 2 ust. 3 jest wartość towarów lub usług obliczona wg cen sprzedaży stosowanych w obrotach z głównym odbiorcą lub wg przeciętnych cen stosowanych na rynku miejscowym.
Przy czynnościach przekazania towarów i usług w celach reprezentacji i reklamy obowiązek podatkowy powstaje na zasadach ogólnych określonych w art. 6 uptu, tzn. z momentem dokonania przekazania towarów i usług na ww. cele. Obowiązek podatkowy powstaje z datą wystawienia faktury wewnętrznej, nie później jednak niż w ciągu 7 dni od dnia przekazania towaru lub usługi.
Zgodnie z art. 23 ust.1 pkt 43 updof i art.16 ust.1 pkt 46 updop – należny podatek VAT w przypadku przekazania lub zużycia przez podatnika towarów lub świadczenia usług własnych na potrzeby reprezentacji i reklamy jest kosztem uzyskania przychodu, niezależnie od tego, czy wartość przekazanych towarów lub usług przekroczyła 0,25 proc. przychodu, czy też nie.
Z kolei art. 21 ust.1 pkt 68 zwalnia z podatku (od 2002 r.): „wartość wygranych w konkursach i grach organizowanych i emitowanych (ogłaszanych) przez środki masowego przekazu (prasa, radio i telewizja) oraz konkursach z dziedziny nauki, kultury, sztuki, dziennikarstwa i sportu, a także nagród związanych ze sprzedażą premiową – jeżeli jednorazowa wartość tych wygranych lub nagród nie przekracza kwoty najniższego wynagrodzenia za pracę, ogłaszanego na podstawie odrębnych przepisów, za grudzień roku poprzedzającego rok podatkowy; zwolnienie nagród związanych ze sprzedażą premiową nie dotyczy nagród otrzymanych przez podatnika w związku z prowadzoną przez niego pozarolniczą działalnością gospodarczą, stanowiących przychód z tej działalności”.
Przekroczenie kwoty zwolnionej w 2002 r. (760 zł) powoduje opodatkowanie 10-proc. zryczałtowanym podatkiem całej wartości wygranej lub nagrody zgodnie z art. 41 ust. 4 pkt 2. To uregulowanie łącznie z zasadą, że wartość wygranych i nagród otrzymanych w ciągu roku nie sumują się powoduje umieszczenie takich zapisów w regulaminach sprzedaży premiowej, które mają na celu obniżeniu wartości wygranej (nagrody) do poziomu zwolnienia z podatku, nawet za cenę wprowadzenia kilku edycji konkursu lub konkursu wieloetapowego z wygraną na każdym etapie.
Wygrana na loterii promocyjnej, aby mogła być zwolniona z podatku dochodowego od osób fizycznych, musi być zdobyta na loterii urządzonej i prowadzonej na podstawie przepisów o grach losowych, zakładach wzajemnych i grach na automatach. Zgodnie z art. 2 ust.1 pkt 9 o grach losowych loteriami promocyjnymi są loterie, w których „uczestniczy się przez nabycie towaru lub usługi i tym samym nieodpłatnie uczestniczy się w loterii, a podmiot urządzający loterię oferuje wygrane pieniężne lub rzeczowe”. Jeśli więc organizowana loteria jest zgodna z powyższą definicją, wówczas podmiot ją organizujący będzie podlegał restrykcjom wynikającym z ustawy o grach losowych, a wygrana jej uczestnika będzie zwolniona od podatku od osób fizycznych (zgodnie z limitem). W przeciwnym wypadku kwota wygranej, bez względu na wysokość, będzie opodatkowana 10-proc. podatkiem zryczałtowanym. Tak więc od organizatora konkursu i samej konstrukcji regulaminu zależy, czy uczestnik będzie opodatkowany na korzystniejszych zasadach.
Sprzedaż premiowa nazywana zamiennie promocyjną, związana jest z publicznym przyrzeczeniem nagrody na równych prawach dla każdego uczestnika, który spełni warunki regulaminu ogłoszone publicznie przez organizatora sprzedaży.
Gdy uzna się, że sprzedaż premiowa jest formą reklamy, trzeba brać pod uwagę ograniczenie wynikające z art. 23 ust.1 pkt 23 updof oraz odpowiednio art.16 ust.1 pkt 28 updop, a mianowicie brak możliwości zaliczenia w ciężar kosztów dla celów podatkowych wydatków na reklamę niepubliczną i reprezentację przekraczających 0,25 proc. przychodu organizatora.
Najbezpieczniejszym rozwiązaniem z punktu widzenia skutków prawidłowego regulowania zobowiązań VAT byłoby traktowanie wszystkich wydanych nagród rzeczowych jako wydatków o charakterze reklamowym i opodatkowanie ich podatkiem VAT. Obowiązek w podatku VAT nie będzie powstawał przy fundowaniu nagród pieniężnych, wycieczek lub przekazywaniu w miejsce towarów, bonów towarowych na określoną kwotę.
Jeśli natomiast uzna się, że sprzedaż premiowa nie jest ani formą reklamy, ani darowizną, to nie ma obowiązku naliczania VAT od przekazania nagród rzeczowych w ramach sprzedaży premiowej. Czynność ta nie została wymieniona w art. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o VAT jako podlegająca opodatkowaniu.
Z uwagi jednak na brak jednoznacznej interpretacji sprzedaży premiowej organy podatkowe w różny sposób traktują tego typu działania promocyjne, starając się najczęściej zakwalifikować je jako reklamę.
Podatek dochodowy
Na gruncie przepisów o podatku dochodowym wydanie nagrody jest kosztem uzyskania przychodu i nie mają tu zastosowania przepisy art. 16 ust.1 pkt 14 ustawy o pdop, określające wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów darowizn wszelkiego rodzaju. Wręczenie nagrody w wykonaniu złożonego przyrzeczenia publicznego nie stanowi darowizny ze strony sprzedawcy (organizatora). Wykonanie obowiązku wręczenia nagrody w sprzedaży premiowej wiąże się nierozerwalnie z czynnością dokonania wcześniejszego zakupu towarów. Możliwość uznania za koszty uzyskania przychodów w pełnej wysokości kosztów reklamy, uzależniona jest od jej publicznego lub niepublicznego charakteru. Wydatki związane z reklamą publiczną stanowią w pełnej wysokości koszty uzyskania przychodu. Wydawanie przez organizatora nagród w sprzedaży premiowej nie ma charakteru limitowanych wydatków na reklamę niepubliczną, ponieważ ustalenie listy uprawnionych do otrzymania nagród osób odbywa się w sposób przypadkowy, trudny do przewidzenia w momencie uruchomienia sprzedaży premiowej.
Uruchamiając sprzedaż premiową należy w jej regulaminie wymienić przyrzeczone nagrody. Ustalając katalog przyrzeczonych nagród trzeba brać pod uwagę zagwarantowaną przez ustawę kwotę wolną od podatku od osób fizycznych wynoszącą w 2002 r. w sprzedaży premiowej 760 zł.
Otrzymywane przez nabywców będących osobami fizycznymi nagrody z uruchomionej przez organizatora sprzedaży premiowej stanowi dochód wymieniony w art. 30 ust. 1 pkt. 2 ustawy o updof. Podlegają opodatkowaniu 10-proc. zryczałtowanym podatkiem dochodowym i nie podlegają łączeniu z innymi dochodami podatnika otrzymującego te nagrody.
Przepis ustawowy nie uzależnia uznania wygranych lub nagród za dochód opodatkowany w formie zryczałtowanej w zależności od statusu podatkowego osoby fizycznej otrzymującej, jak też od formy uczestnictwa w sprzedaży premiowej – czy osoba fizyczna uczestniczy jako przedsiębiorca czy też jako osoba nie prowadząca działalności gospodarczej. Tym samym brak jest podstaw do różnicowania sposobu opodatkowania nagród od statusu podatkowego otrzymującego nagrody.
Jeżeli przedmiotem wygranych lub nagród są rzeczy, podatnik jest obowiązany wpłacić płatnikowi kwotę należnego podatku zryczałtowanego przed wydaniem rzeczy. W terminie do 7 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zryczałtowany podatek, płatnik jest obowiązany przesłać do urzędu skarbowego właściwego dla siedziby płatnika lub jego miejsca zamieszkania zbiorczą deklarację PIT-8A. Ponadto płatnik jest obowiązany przesłać podatnikowi imienną informację o wysokości przychodu i pobranego podatku.
Ustalenie uprawnionego do nagrody
Prawo do nagrody przysługuje temu, kto przestrzega regulaminu sprzedaży premiowej. Wydanie nagrody zgodnie z regulaminem powinno być dokonane osobie upoważnionej.
Zupełnie inny charakter mają działania reklamowe, które poprzedzają zawarcie umowy sprzedaży. W działaniach reklamowych nie powstaje żaden stosunek zobowiązaniowy pomiędzy wręczającym a przyjmującym upominki reklamowe. Wydawanie upominków, które nie są następstwem złożonego przyrzeczenia publicznego przez sprzedawcę, może być traktowane na gruncie przepisów podatkowych jako:
-wykonanie czynności reprezentacyjnych,
-darowizna.
Dla upominków przekazywanych jako reprezentacyjne obowiązują ogólne warunki dla rozliczania wydatków na cele reprezentacyjne:
-w podatku dochodowym limit do 0,25 proc. przychodu,
-w podatku VAT skutek wynikający z art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT i konieczność wystawienia faktury wewnętrznej.
Dla darowizn będzie miał zastosowanie przepis art.16 ust.1 pkt 14 ustawy o pdop o wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów.
W podatku od towarów i usług, do darowizn zastosowanie będzie miał art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o VAT. W obu przypadkach wystąpi u sprzedawcy obowiązek wystawienia faktury wewnętrznej stosownie do art. 32 ust.4 ustawy o VAT.
Z punktu widzenia zasad rozliczania kosztów uzyskania przychodu w podatku dochodowym, poniesione wydatki na zakup nagród rzeczowych oraz wypłacone nagrody pieniężne stanowić będą w pełni koszty ponoszone dla osiągania przychodów.
Rozliczanie poniesionych wydatków w koszty uzyskania przychodu winno być odpowiednio udokumentowane dokumentacją wewnętrzną obejmującą m.in.:
-regulamin, a w nim tryb wyłaniania uprawnionych,
-ostateczną listę uprawnionych,
-potwierdzenie przekazania nagrody, przy nagrodach pieniężnych dokument kasowy lub bankowy, przy nagrodach rzeczowych dokument magazynowy.
W ramach akcji reklamowych i promocyjnych przedsiębiorcy często decydują się na nieodpłatne przekazanie określonych rzeczy na cele reprezentacji i reklamy. Z punktu widzenia otrzymującego taką rzecz może być ona traktowana jako darowizna lub przychód z innych źródeł. Art. 42a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nakłada na przedsiębiorców, którzy “dokonują wypłaty należności lub świadczeń zaliczanych do przychodów z innych źródeł, od których nie są obowiązani pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego – mają obowiązek sporządzić w trzech egzemplarzach, odrębnie dla każdego podatnika, informację wg ustalonego wzoru o wysokości przychodów i w terminie do dnia 15 marca następnego roku podatkowego przekazać jeden egzemplarz podatnikowi, a drugi urzędowi skarbowemu właściwemu miejscu zamieszkania podatnika”.
Formularz, na którym powinna być sporządzona powyższa informacja, został określony jako PIT-8C.
Omawiany przepis odnosi się do sytuacji wypłaty należności lub świadczeń, gdy:
-świadczenia wypłaca jakikolwiek podmiot, z wyjątkiem osoby fizycznej nie prowadzącej działalności gospodarczej,
-należność lub świadczenie zaliczane jest do dochodów, o których mowa w art. 20 ust.1 updof, tzn. zaliczane jest do przychodów z innych źródeł,
-świadczenie nie stanowi dochodu zwolnionego od podatku dochodowego na podstawie art. 21 i 52 updof,
-podmiot wypłacający należność lub świadczenie nie jest w stosunku do nich obowiązany pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego.
Wymienione przesłanki muszą być spełnione jednocześnie, aby zastosowanie miał omawiany przepis. W piśmie przesłanym do izb i urzędów skarbowych, a dotyczącym informacji PIT-8C, resort finansów pisze, iż:
„(...) PIT-8C należy sporządzić wówczas, jeśli dokonane świadczenia lub wypłaty adresowane są do konkretnej osoby i nie stanowią przychodów określonych w art.12-14 i 17 ustawy oraz nie zostały wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych (art.21 i 52). Zatem nie podlegają wykazaniu w tej informacji świadczenia stanowiące: przychody z wykonywanej pracy (ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy), przychody z działalności wykonywanej osobiście, przychody z działalności gospodarczej oraz przychody z kapitałów pieniężnych (...)”.
Na zakończenie należy nadmienić, że poza sprzedażą premiową są inne działania marketingowe, np.: prowadzenie sprzedaży po obniżonej cenie, udzielanie rabatów, upustów, organizacja konkursów, szkolenia dla kontrahentów oraz różnego rodzaju darowizny.
Skrótowo wymieniona różnorodność interpretacyjna przepisów, brak spójności w przepisach podatkowych i niekonsekwencja stosowania ich w praktyce podatkowej stwarza dla doradców podatkowych pole dla planowania w tym zakresie, celem obniżenie kosztów podatkowych.
Aby mieć pewność co do skutków podatkowych sprzedaży premiowej, organizator promocji powinien wystąpić do właściwego urzędu skarbowego o udzielenie pisemnej informacji na temat zakres zastosowania prawa podatkowego w jego indywidualnej sprawie. Posiadając taką odpowiedź, wydaną w trybie art.14 par. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137, poz.926 z późn. zm.), można uniknąć negatywnych skutków podjęcia błędnej decyzji.
Ze sprzedażą premiową wiążą się problemy powstałe z powodu braku jednoznacznych interpretacji odpowiednich przepisów w zakresie podatku dochodowego i VAT. Szczególnie dużo kłopotów stwarza brak definicji podstawowych pojęć, którymi posługują się ustawy podatkowe.
Marian Jankowski
Autor jest właścicielem firmy doradczej Lidmar.
Z pisma Ministerstwa Finansów z 6.12.1995 r. (PO 4/AK-722-1110/95, Biuletyn Skarbowy 1996/4/21):
„(...)Spółka prowadzi sprzedaż premiową niektórych produkowanych przez siebie wyrobów. Sprzedaż ta polega na tym, że do każdego sprzedanego w danym okresie wyrobu dołączona jest nagroda. Wątpliwości spółki dotyczą kwestii zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z tymi nagrodami.
Sprzedaż premiowa polega na uatrakcyjnieniu zakupu danych towarów. Wydatki związane z takim uatrakcyjnieniem sprzedawanych towarów (atrakcyjne opakowanie, koszty związane z dostawą zakupionego towaru do domu odbiorcy itp.) pozostają w bezpośrednim związku z przychodami ze sprzedaży, stanowią więc w całości, stosownie do art.15 ust.1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 1993 r. Nr 106, poz.482 ze zm.) koszty uzyskania przychodów, o ile nie zachodzą przesłanki określone w art.11 wspomnianej ustawy. Jednocześnie Ministerstwo Finansów pragnie wyjaśnić, iż nie będą w tym przypadku miały zastosowania postanowienia art.16 ust. 1 pkt 28 tej ustawy (...)”.
Źródło:
