Źródło: Thinkstock
Portugalia, jak inne peryferyjne kraje strefy euro, chyli się ku upadkowi. Tymczasem świetnie rozwija się była portugalska kolonia – Angola.
Największym problemem portugalskiego rządu jest bezrobocie, które w lipcu wzrosło do 15,7%. Wraz ze wskaźnikami bezrobocia rośnie oburzenie opinii publicznej, szczególnie jej młodszej części. W Portugalii pracy nie ma obecnie 36% osób, które nie ukończyły 25. roku życia.
Premier do młodych - emigrujcie!
Oliwy do ognia kilka miesięcy temu dolał premier Portugalii Pedro Passos Coelho. W jednej z wypowiedzi na temat sytuacji na rynku pracy stwierdził, że młodzi bezrobotni powinni... wyemigrować z kraju.
Jak się żyje w najtańszych krajach Europy? |
  |
  |
| "Tam mieszkam" - sprawdź też inne kraje świata |
Wielu obywateli rady tej posłuchało. Tylko w ubiegłym roku kraj opuściło 150 000 Portugalczyków, z czego 30 000 nowy dom znalazło w Angoli. Mniejszość portugalska liczy już w tym kraju ponad 120 000 osób – sześciokrotnie więcej niż w 2003 r. Do Afryki wyjeżdżają nie tylko ludzie młodzi. Wśród emigrantów znajdują się też Portugalczycy, którzy urodzili się w byłych koloniach, lecz w latach 70. musieli je opuścić po uzyskaniu przez nie niepodległości.
Afrykański cud ekonomiczny
Zdecydowanie odmienne nastroje panują obecnie w Angoli. Pod względem wzrostu gospodarczego ten prawie 20-milionowy kraj plasuje się w ścisłej światowej czołówce. W poprzedniej dekadzie kraj rozwijał się średnio w tempie 11,1%. Żadna gospodarka, nawet chińska, nie rosła w tym okresie szybciej. Tak mocne wejście na ścieżkę wzrostu było możliwe dzięki zakończeniu trwającej 27 lat wojny domowej, którą poprzedziły jeszcze trwające 14 lat walki o oderwanie się od Portugalii.
| »To państwo tworzy bezrobocie |
Kluczową rolę w gospodarce Angoli odgrywa ropa naftowa. Kraj ten jest drugim po Nigerii producentem ropy w Afryce. Według szacunków Międzynarodowego Funduszu Walutowego sektor naftowy odpowiada za 95% przychodów z eksportu. Dochody z ropy stanowią też 75% wpływów do budżetu. Głównymi odbiorcami angolskiej ropy są USA i Chiny, które mocno angażują się w inwestycje w tym regionie Afryki. Rosnące ceny tego surowca stanowią błogosławieństwo dla angolskiej gospodarki.
Angola nie zamierza jednak opierać swojego rozwoju jedynie na ropie. Chcąc uniknąć „choroby holenderskiej”, kraj ten próbuje przyciągnąć wykwalifikowanych pracowników, na wykształcenie których na terenach tak długo ogarniętych wojną nie było środków ani warunków. W tym momencie angolski popyt na pracowników spotyka się z portugalską podażą bezrobotnych. A wspólny język ułatwia kontakty.
Angola ściąga, Angola kusi
Jeszcze kilka lat temu migracja odbywała się w odwrotnym kierunku – to w Portugalii lądowali głównie słabo wykwalifikowani robotnicy z Afryki. Dziś w portugalskojęzycznych portalach roi się od ofert pracy w Angoli. Poszukiwane są głównie osoby posiadające wysokie kwalifikacje. Na zatrudnienie w byłej kolonii mogą liczyć finansiści, budowlańcy, informatycy, inżynierowie, lekarze i kucharze.
Angolskie firmy szukają w Portugalii nie tylko pracowników, ale też aktywów do przejęcia. Dysponując środkami ze sprzedaży ropy, inwestorzy skupieni wokół rządzących elit łowią okazje, nabywając udziały w spółkach, których właściciele potrzebują gotówki. Kapitał byłej koloni jest już zaangażowany m.in. w portugalski sektor paliwowy, bankowy i spożywczy.
Niepewne powitanie z Afryką
Portugalczycy opuszczający swój kraj w poszukiwaniu pracy mogą w Angoli liczyć na zatrudnienie, lecz z całą pewnością nie czeka na nich eldorado. Jakość życia w Afryce odbiega od tego, do czego przyzwyczajeni są Europejczycy. Na porządku dziennym są przerwy w dostawach prądu i wody, internet pozostaje luksusem, a rozwarstwienie społeczne sprzyja wysokiej przestępczości.
| »Mongolia - niedoceniany kraj miedzią i złotem płynący |
Ogromnym problemem jest także korupcja. Transparency International sklasyfikowała Angolę na 168. miejscu pod względem przejrzystości życia gospodarczego. Przyzwyczajeni do demokratycznych swobód Portugalczycy muszą też zaakceptować to, że Angolą i jej gospodarką od 33 lat rządzi prezydent José Eduardo dos Santos – niezwykle sprytny autokrata. Dla większości Europejczyków angolska wiza jest zbyt cenna, aby ryzykować jej utratę za krytykę władz.
Dalszy napływ Portugalczyków do Angoli zależy od rozwoju sytuacji w strefie euro. Niewygody życia w słabiej rozwiniętym kraju, położonym ponad 5 tysięcy kilometrów od domu, rekompensuje szansa na wyrywania się z bezrobocia. Jak to ujął dziennik Visão: „Na każdy wrak w Portugalii przypada jedno koło ratunkowe w Angoli”.
Michał Żuławiński
Bankier.pl
Źródło:
