|
Instalacje
Kanalizacyjna
Często w czasie remontu okazuje się, że konieczna jest wymiana instalacji kanalizacyjnej, szczególnie tej wykonanej z rur żeliwnych. Instalację z PVC wymienia się rzadko i tylko wtedy, gdy jej dotychczasowy przebieg ogranicza podłączenie nowych przyborów sanitarnych.
Przebieg rur. Ustala się go na samym początku, uwzględniając istniejące piony i podejścia.
Spadek rur. Powinien być jednakowy na całej długości odcinków poziomych i wynosić 2–3% (2–3 cm na każdy metr). Większy spadek nie jest wskazany, bo wtedy przepływ Ścieków będzie wywoływać szumy. Zbyt mały natomiast może utrudniać spływ ścieków, a to sprzyja zatykaniu się instalacji.
Odległość sedesu od pionu. Nie może przekraczać trzech metrów.
Syfony. Chronić przed napływaniem gazów kanalizacyjnych do pomieszczeń, dlatego powinny być zamontowane między każdym przyborem sanitarnym a rurą odprowadzającą ścieki do kanalizacji. Syfon musi być zawsze wypełniony wodą.
|
Wentylacja. Każdy pion kanalizacyjny powinien być odpowietrzany za pomocą wywiewki lub zaworów napowietrzających.
Uwaga! Wielu inwestorów, by zminimalizować koszty modernizacji łazienki, świadomie rezygnuje z montażu wywiewki. Jest to niezgodne z przepisami i wcześniej czy później doprowadzi do wypływu gazów kanalizacyjnych do wnętrza.
Wodna
Musi być przebudowana lub rozbudowana, jeśli ma się zmienić dotychczasowa lokalizacja urządzeń sanitarnych. Stare instalacje (najczęściej stalowe), zarośnięte kamieniem i skorodowane, będą także wymagały wymiany.
Rury. Poziome odcinki rur powinno się prowadzić jak najbliżej podłogi, by zminimalizować zagrożenie, że zostaną uszkodzone podczas zawieszania na ścianach elementów wyposażenia łazienki. Podejścia pod baterie stojące doprowadza się poniżej przyborów. Do ich łączenia używa się sztywnych rur lub elastycznych wężyków.
W instalacji wodnej stosuje się rury z tworzyw sztucznych: PVC, PP, PE, PB oraz rury miedziane i stalowe. Jednak to, jaki rodzaj rur zostanie użyty do wykonania instalacji, nie ma większego wpływu na późniejszą jej eksploatację.
Baterie, potocznie zwane kranami, dobieramy do rodzaju i kształtu urządzeń sanitarnych: umywalki, wanny, prysznica czy bidetu.
Naścienne mocuje się bezpośrednio do przewodów z ciepłą i zimną wodą, zachowując następujące odległości w pionie:
– od brzegu umywalki – 25–35 cm;
– od brzegu wanny – 10–18 cm;
Stojące, zwane też sztorcowymi, montuje się w otworach o średnicy 28–35 mm w brzegu przyborów sanitarnych (wanny, umywalki, bidetu). Otwory mogą być fabrycznie wykonane, można też je wywiercić na budowie. Obecnie najczęściej stosuje się baterie jednootworowe, które – w odróżnieniu od dwuotworowych – wymagają jednego otworu w przyborze sanitarnym.
Uwaga! Montując baterie, należy pamiętać o zasadzie: ciepła woda – z lewej, zimna – z prawej strony.
Ogrzewanie
Remontując łazienkę, warto pomyśleć o wymianie starego grzejnika na nowy lub nawet o zainstalowaniu ogrzewania podłogowego. Współczesne grzejniki różnią się bardzo od tych dawniej stosowanych, jakich wiele jeszcze w naszych łazienkach. Wykonane z aluminium, stali polerowanej czy nawet szkła, mogą pełnić funkcję ścianek działowych, rozgraniczających przestrzeń łazienki na kąpielową i wypoczynkową, mogą służyć jako wieszaki na ręczniki lub stanowić obudowę lustra.
Planując ogrzewanie łazienki do wyboru mamy:
- grzejniki panelowe c.o. – zapewniają utrzymanie temperatury na poziomie około 20˚C;
- grzejniki drabinkowe c.o. – pionowe przewody rozdzielające, połączone poziomymi rurkami; mogą mieć dowolny kształt i kolory;
- ogrzewanie podłogowe – w łazience najlepiej sprawdzi się ogrzewanie
- elektryczne, które szybko nagrzewa posadzkę; w tego typu ogrzewaniu
- maty lub kable grzewcze układa się bezpośrednio pod posadzkę lub na płytkach, jeśli na stare płytki układamy nowe.
Elektryczna
Remont instalacji elektrycznej w łazience nie należy do najprostszych, dlatego nie powinny się do niego brać osoby, które się na tym nie znają. Musi być wykonany z zachowaniem wszystkich warunków bezpieczeństwa:
- źródło prądu nie powinno być umieszczone w tzw. I strefie, wyznaczonej przez zewnętrzne krawędzie wanny i kabiny prysznicowej;
- w odległości 60 cm od wanny i brodzika nie można instalować żadnych gniazd elektrycznych; poza tą strefą należy stosować gniazda bryzgoszczelne, to znaczy z samozamykającą się osłonką;
|
- do wszystkich punktów trzeba prowadzić przewody trzyżyłowe z przewodem ochronnym;
- niskonapięciowe oświetlenie halogenowe trzeba podłączyć do transformatora;
- jeśli w łazience ma być zainstalowany wentylator uruchamiający się automatycznie po zapaleniu światła (wentylator sprzężony z wyłącznikiem), przed jego zamontowaniem trzeba ułożyć obwód, który będzie sterować jego pracą.
Ściany i podłogi
Wykończenie ścian i podłóg powinno być nie tylko ładne, ale przede wszystkim funkcjonalne, to znaczy bezpieczne, odporne na działanie wody i wilgoci oraz łatwe do utrzymania w czystości. Wokół prysznica, wanny i umywalki ściany i podłogi muszą być odporne na zachlapywanie, a w pozostałej części łazienki – na wilgoć.
Uwaga! Przed ułożeniem w łazience nowych okładzin, na ścianach i podłodze należy zastosować izolację przeciwwilgociową z dwóch-trzech warstw preparatu uszczelniającego, zwanego płynną folią. Do wykańczania ścian i posadzek w łazience można zastosować różne materiały.
Płytki ceramiczne. Są najpopularniejsze, a dostępne w tak wielu rodzajach, wzorach i kształtach, że można je dobrać do każdego gustu i możliwości każdej kieszeni – mogą nawet imitować drewno, beton czy tapety. Do większości z nich można dokupić specjalne elementy dekoracyjne: listwy, dekory czy mozaikę w identycznej kolorystyce.
|
Szkło. Jest modne w łazience, od kiedy współczesne technologie umożliwiły stosowanie go jako wykończenie ścian i podłóg. Jest to rozwiązanie kosztowne (około 200–400 zł/m2 – szkło na ścianę i 500–1000 zł/m2 – szkło na podłogę), dlatego jego amatorzy rezygnują z krycia nim całych ścian czy podłóg na rzecz dekoracyjnych detali. W sprzedaży są dostępne płytki szklane bezbarwne lub barwione.
Beton. Ceniony przez zwolenników prostoty, bo nadaje wnętrzu surowy, zimny wygląd. Jeśli jest wypolerowany, nie kruszy się i nie wchłania wody. Aby się nie brudził i był łatwo zmywalny, musi być impregnowany. A to sprawia, że jest drogi (85–165 zł/m2).
Żywica epoksydowa. Stosuje się ją tylko na podłogi (w tym także na podłogi z ogrzewaniem podłogowym). Jest trwała, łatwa do utrzymania w czystości, odporna na wilgoć i ścieranie. Można w niej zatopić dowolne elementy dekoracyjne.
Drewno. Do łazienek nadają się odporne na wilgoć gatunki egzotyczne: iroko, teak, ipe, doussie. Mają one różnorodną kolorystykę: od delikatnych barw oliwkowych, przez czerwień, brąz, do czerni. Najczęściej łączy się je z innymi materiałami lub stosuje tylko w jednej z wybranych stref. Drewno musi być impregnowane.
Uwaga! Płytkami, kamieniem czy szkłem nie
trzeba pokrywać całych ścian. Można ułożyć je w wybranych strefach – tuż obok umywalki,
wanny czy natrysku i w ten sposób
optycznie podzielić łazienkową przestrzeń.
Trzeba to jednak zrobić z rozwagą, bo jeśli łazienka
jest mała – podzielona – wyda się jeszcze
mniejsza.
|
Współczesne urządzenia sanitarne produkuje się nie tylko z ceramiki. Umywalki i brodziki, a także inne sprzęty wykonuje się ze szkła, kamienia, żywicy epoksydowej, drewna i stali. Ich kształty często odbiegają od klasycznych, prostych form.
Miska ustępowa i bidet. Każde z tych urządzeń może być wiszące lub tradycyjne stojące – mocowane do podłogi. Zaletą pierwszych jest to, że zbiornik na wodę i wszystkie podłączenia wodne ukryte są za ścianką instalacyjną, która może być praktyczną półką. Urządzenia wiszące są wygodniejsze w użyciu i ułatwiają sprzątanie łazienki. Zainstalowane w małym pomieszczeniu optycznie dodają przestrzeni. Urządzenia stojące wybiera się przede wszystkim ze względu na niższą cenę i łatwość montażu. Miski ustępowe i bidety produkuje się głównie z ceramiki, ale można także kupić ich luksusowe wersje ze stali nierdzewnej.
Spłuczki. Mogą być zbiornikowe lub ciśnieniowe. Nie stosuje się już spłuczek umieszczanych wysoko nad miską ustępową, lecz tworzywowe lekkie pojemniki zawieszane bezpośrednio nad nią albo ceramiczne spłuczki zintegrowane z miską. Spłuczki misek wiszących są zawieszone na stelażach i ukryte za ich obudową.
Umywalki. Mogą mieć kształt koła, półkola, elipsy, kwadratu i prostokąta o różnych wymiarach. Najbardziej typowe to:
– szerokość – 35, 40, 45, 50, 55, 60 cm;
– głębokość – od 25 do 60 cm.
Umywalki różnią się sposobem montażu. Można je przykręcić do ściany na śruby, wkręty lub używając wsporników, w taki sposób, by syfon być widoczny lub zasłonięty postumentem lub półpostumentem. To ostanie rozwiązanie, jako dodatkowe podparcie, stosuje się także wtedy, gdy umywalka jest ciężka. Umywalki można także wbudować w szafki: podwieszając lub nakładając na blat, w ten sposób uzyska się miejsce na kosmetyki i przybory sanitarne.
Wanna i kabina prysznicowa. Najlepiej, jeśli w trakcie remontu można tak zorganizować przestrzeń, by w nowej łazience mieć oba te urządzenia. Jeśli jednak jest to niemożliwe, można kupić wannę połączoną z prysznicem. Nowoczesne wanny dostępne są w różnych kształtach i kolorach. Najczęściej wykonuje się je z akrylu i stali, rzadziej z żeliwa. Dodatkowym wyposażeniem wanien lub kabin natryskowych mogą być:
– panele prysznicowe – oprócz słuchawki prysznicowej mają dysze, przez które z różną siłą wypływa woda i w ten sposób masuje ciało; intensywność wypływu i temperaturę wody reguluje się przyciskami;
– deszczownice – dość kosztowna odmiana pryszniców; montuje się je przy suficie. Rozpryskują wodę tak, by kąpiący miał wrażenie, że stoi w strugach deszczu lub pod wodospadem;
– panele z funkcją chromoterapii, czyli leczenia światłem i aromaterapii, czyli leczenia zapachami; są to urządzenia luksusowe – każde z nich może kosztować nawet 70 tys. zł.
Uwaga! Nowe urządzenia – wannę, umywalkę, brodzik, miskę ustępową i bidet oraz baterie należy kupić, zanim rozpocznie się montaż nowej instalacji, aby wykonawcy mogli je dokładnie zmierzyć przed ułożeniem rur.
Meble łazienkowe i dodatki
Nowe okładziny na ścianach i podłodze, nowe przybory – wisząca miska i bidet, nowoczesna wanna lub kabina z panelem prysznicowym... Na tym modernizacja łazienki się nie kończy. Warto jeszcze wybrać nowe meble i drobiazgi: uchwyty na ręczniki, mydelniczki i pojemniki na kosmetyki. Meble powinny być rozmieszczone zgodnie z zasadami ergonomii: aby można było z nich swobodnie korzystać, trzeba zostawić przy nich wolną przestrzeń. W sprzedaży są gotowe komplety łazienkowe: szafki pod umywalkę, szafki stojące czy wiszące witryny. Drzwiczki mebli wykonane są najczęściej z płyty MDF, z drewna lakierowanego, szkła, stali nierdzewnej lub z płyty wiórowej. Czasami mogą być też zastąpione lustrem. Konstrukcja szafek jest najczęściej zrobiona z przeznaczonych do pomieszczeń wilgotnych płyt wiórowych lub MDF. Jeśli łazienka jest niewielka, szafki stojące można ustawiać we wnękach ściennych. Do większej łazienki lub pokoju kąpielowego można wstawić komodę, krzesła lub toaletkę z lustrem, a nawet większą szafę wnękową z przesuwanymi drzwiami. Najprzyjemniejszym etapem modernizacji łazienki może być dobór akcesoriów, które podkreślą jej styl i charakter. Warto je kompletować z umiarem, najlepiej w jednym stylu. Mogą to być:
w strefie umywalkowej – lustro z oświetleniem, półka pod lustrem, wieszak na ręczniki, mydelniczka, kubek;
w strefie wanny i kabiny prysznicowej – półka lub koszyk na przybory toaletowe, wieszaki na ręczniki, uchwyty;
w strefie miski ustępowej i bidetu – uchwyt do papieru, szczotka do w.c., mydelniczka, wieszak na ręcznik.
Akcesoria łazienkowe mogą być wykonane z tworzyw sztucznych, ze szkła, metalu (mosiądzu) lub ceramiki.
Aleksandra Kuśmierczyk
Źródło:
