To, kim jesteś, udowadniasz przez wybory, jakich dokonujesz w życiu, a nie przez fakt, że jesteś gwiazdą filmową. (A. A. García Menéndez)
Pomimo swoich 51 lat wciąż jest przystojny, do tego bogaty i znany, jednak popularność nie przewróciła mu w głowie. Może żelazne zasady wyniósł z domu, może wypracował je sam, nie zmienia to faktu, że nie jest bezwolnym trybikiem w wielkiej maszynerii zwanej Hollywood.
Bratanek Dona Corleone
Kiedy Andy miał 5 lat, jego rodzice, uciekinierzy przed reżimem Castro, osiedlili się w Miami Beach. Ojciec był prawnikiem, matka – nauczycielką, on sam uczył się na stanowym uniwersytecie Florida International University i marzył o karierze koszykarza. Czy jego 180 cm nie wystarczyło, żeby zrealizować to marzenie, czy też porzucił je na rzecz aktorstwa, nie wiadomo, ale czas pokazał, że dobrze się stało. Po studiach zadebiutował w teatrze, a w 1983 roku w filmie A night in heaven. Świat usłyszał o Andym w 1990 roku, kiedy to Francis Ford Coppola obsadził go w roli zabijaki Dona Vincenta „Vinniego” Manciniego-Corleone w Ojcu chrzestnym III. Za tę kreację Garcia otrzymał nominację do Oscara. Od tego czasu jest znany przede wszystkim z ról policjantów, gangsterów i „wrażliwych” mężczyzn, zawdzięcza to m.in. filmom Ocean's Eleven i Kiedy mężczyzna kocha kobietę.Idealny ojciec rodziny
W życiu jest ideałem męża i ojca, praktykującym katolikiem, kultywuje wyniesione z domu kubańskie dobre tradycje. Bezwzględnie chroni swoją prywatność, nie bywa wątpliwym bohaterem plotek, afer i pierwszych stron tabloidów, nie występuje w scenach łóżkowych, a jeśli już, to nie zdejmuje nawet podkoszulka! Jak mawia: Mój dom i rodzina są najważniejsze na świecie, ludzi powinienem interesować wyłącznie jako aktor.Kuba – moja miłość
Poza aktorstwem pasjonuje się muzyką, gra na bongosach i produkuje płyty. Interesuje się też reżyserią, co zaowocowało filmem dokumentalnym o twórcy mambo i opowieścią o stolicy Kuby z końca lat pięćdziesiątych Hawana – miasto utracone. Kuba jest bliska jego sercu. Aktor „promuje” ją we właściwy sobie, szczery sposób: Nigdy nie wyrzeknę się swoich kubańskich korzeni. Dajcie mi scenariusz, w którym byłyby drzewka awokado, cygara i bongosy, a wchodzę w to natychmiast. Słynny jest już jego apel do młodzieży o to, by nie nosiła koszulek z wizerunkiem Che Guevary. Garcia zdaje sobie sprawę, że młodzież traktuje Che jako symbol buntu, nie dociekając, że dla Kubańczyków jest on przypomnieniem koszmarnej epoki w historii ich kraju, uosobieniem okrutnego oprawcy i mordercy.
Golfista samotnik
Andy Garcia powraca na ekrany w hollywoodzkich superprodukcjach, utrzymuje się na topie, został uhonorowany m.in. nagrodą Fundacji Uniwersytetu Harvarda za wybitne zasługi dla amerykańskiej sztuki oraz kontaktów międzykulturowych, gwiazdą w Alei Sław, a także Hiszpańską Nagrodą Sztuki.Angażuje się w działania charytatywne, w produkcję filmów, reżyseruje, muzykuje, czy zatem ktoś tak zajęty kiedyś odpoczywa? Otóż okazuje się, że od 1985 roku, kiedy to po raz pierwszy stanął na polu golfowym, golf stał się nieomal jego obsesją! Niestety, nigdy nie ma dość czasu, by poświęcić się grze na tyle, na ile by chciał, ale regularnie grywa raz w tygodniu, a przed występem w Pebble Beach stara się grać częściej, 4 lub 5 dni z rzędu, aby nabrać trochę tempa. Jego handicap 10 to i tak niezły wynik jak na weekendowego gracza. Garcia zwykł mawiać, że golf jest dla niego jak samotny spacer z papierosem, bo z reguły aktor gra sam. Sposób, w jaki odnosi się do golfa, można porównać do tego, jak odnosi się do życia – wychodzi na pole sam, czerpie z gry przyjemność, posuwa się do przodu, nie przejmując się specjalnie wynikiem. Taka filozofia pokazuje, dlaczego większość jego wyborów to kino niezależne.
autor: Edyta Brzozowska
Źródło:
