Większość pracujących Niemców deklaruje przynależność do klasy średniej, choć część z nich kwalifikuje się już do grona najbogatszych, zarabiając ponad 6 tysięcy euro miesięcznie - informuje DW, powołując się na raport Instytutu Gospodarki Niemieckiej (IW). Wyznaczył on granice poszczególnych grup dochodowych w zależności od wielkości i składu gospodarstwa domowego.
Federalny Urząd Statystyczny Niemiec (Destatis) odnotował w drugim kwartale 2026 roku realny wzrost wynagrodzeń o 1,5 proc. w ujęciu rocznym, po wzroście o 1,8 proc. w pierwszych trzech miesiącach roku. Wzrost siły nabywczej hamowany jest przez skok cen energii, który ponownie napędził inflację CPI. We wrześniu 2026 r. wyniosła ona 3,3 proc. i po raz pierwszy od końca 2023 r. przekroczyła psychologiczną barierę 3 proc. To wymagające otoczenie odczuwają nawet Niemcy, którzy w większości należą do klasy średniej, wynika z badania Instytutu Gospodarki Niemieckiej.
Bogatszy Niemiec, niż mu się wydaje
Badanie opisywane przez DW. com pokazuje, że wielu Niemców nieprawidłowo ocenia swoją pozycję na tle reszty społeczeństwa. Jak zauważono, obywatele oceniają swoją zamożność przez pryzmat najbliższego otoczenia – współpracowników czy sąsiadów o podobnym wykształceniu i statusie społecznym.
W efekcie specjaliści z obiektywnie wysokimi uposażeniami wciąż postrzegają siebie jako statystycznych średniaków. Tymczasem ogólnokrajowa mediana miesięcznego dochodu netto, po skorygowaniu o strukturę gospodarstwa domowego, wyniosła 2419 euro. Zgodnie z unijną metodologią próg ubóstwa względnego wyznacza 60 procent tej kwoty (1450 euro dla singla), podczas gdy status osoby zamożnej przysługuje po przekroczeniu 250 procent mediany (6047,50 euro).
Kiedy ubóstwo, a kiedy klasa wyższa-średnia?
To, ile trzeba faktycznie zarabiać, aby zakwalifikować się do jednej z grup dochodowych zależy przede wszystkim od liczby osób przy wspólnym stole – wynika z analizy Instytutu Gospodarki Niemieckiej. Dla osoby gospodarującej w pojedynkę próg względnego ubóstwa wyznacza kwota poniżej 1450 euro netto, podczas gdy ścisła klasa średnia zaczyna się od 1940 euro i sięga 3630 euro.
Zupełnie inaczej wygląda perspektywa bezdzietnych par: tutaj granica ubóstwa przesuwa się na 2180 euro, a wejście do rdzenia klasy średniej wymaga łącznego budżetu rzędu 2900–5440 euro miesięcznie. Górną granicą jest poziom 9070 euro. Pary dysponujące wyższym wspólnym dochodem netto zaliczane są do grupy zamożnych.
Dochody rodzin z dziećmi
Obecność dzieci całkowicie redefiniuje strukturę wydatków i drastycznie podnosi poprzeczkę finansowego bezpieczeństwa. Samotny rodzic z jednym dzieckiem potrzebuje co najmniej 1890 euro netto, by uniknąć ryzyka względnego ubóstwa, a status ścisłej klasy średniej osiąga dopiero w przedziale 2520–4720 euro.
Jeszcze większe wyzwania stoją przed rodzinami w modelu 2+1 oraz 2+2. Pary z jednym dzieckiem balansują na granicy ubóstwa przy dochodach do 2610 euro, a ich właściwa klasa średnia to wpływy rzędu 3480–6530 euro netto. Przepustką do zamożności zaczyna się od miesięcznych dochodów przekraczających 10 890 euro.
W czteroosobowym domu widmo ubóstwa oddala się dopiero po przekroczeniu 3050 euro, a utrzymanie standardu typowej klasy średniej wymaga wpływów między 4060 a 7620 euro miesięcznie. Aby rodzina z dwójką dzieci została zaklasyfikowana do grupy bogatych, jej wspólny miesięczny dochód netto musi przekroczyć kwotę 12 700 euro.
Eksperci IW stawiają przy kalkulacjach istotną gwiazdkę: badanie uwzględnia wyłącznie bieżące dochody. Pomija natomiast zakumulowany majątek, posiadane aktywa, nieruchomości oraz znaczne dysproporcje w kosztach życia między metropoliami a prowincją. Wysoka pensja we Frankfurcie czy Monachium nie oznacza tyle samo co na meklemburskiej wsi.
MKu
