O sławie tego terminu, jak i o działalności fotografów określanych mianem paparazzich, słyszeli chyba wszyscy. Historia samego pojęcia sięga niemalże 50 lat wstecz do Włoch - kraju, który ówcześnie stopniowo poddawał się masowej industrializacji. I, jak zauważa Pier Paolo Pasolini, społeczność włoska tamtych czasów zajęta była wyłącznie pobłażaniem własnemu egocentryzmowi, zatapiając tożsamość narodową w coraz to głębiej sięgającym otępieniu i agresji, które okazywały się doskonałym narzędziem do pomnażania majątków.
W roku 1960 Federico Fellini unieśmiertelnił amatorów rejestrowania cudzej intymności w szeroko znanym La Dolce Vita (Słodkie życie), którego głównym bohaterem jest Marcello – dziennikarz prasowy, odpowiedzialny za rubrykę plotek w rzymskiej gazecie. Marcello życie spędza obracając się w towarzystwie bogaczy oraz podziwianych przez ogół gwiazd showbiznesu. Archetyp natrętnego fotografa ukazał Fellini poprzez wprowadzenie Paparazzo, „artysty” współpracującego z dziennikarzem.
Sam pomysł terminu Fellini rzekomo zaczerpnął z książki George'a Roberta Gissinga By the Ionian Sea (Nad Morzem Jońskim). Reżyserowi przypadło podobno do gustu nazwisko jednego z właścicieli hotelu Coriolano Paparazzo, opisywanego przez Gissinga, które to zapożyczył na potrzeby własnej produkcji.
„Paparazzo kojarzy mi się z przerośniętym, sycylijskim komarem (papataceo), który brzęczy, buczy i żądli” mówił reżyser. Fellini sugerował tym samym, co niejednokrotnie podkreślał, iż takie osoby z owadami łączy o wiele więcej niż sama nazwa. Według Włocha paparazzi to humanoidalne postaci bez układu kostnego (a tym samym brak im kręgosłupa moralnego), wyglądem przypominające raczej krwiożercze szkodniki, które egzystują głównie dzięki najzwyklejszemu pasożytnictwu.
Po premierze filmu, "paparazzi" (liczba pojedyncza: "paparazzo") stało się synonimem określającym fotografów, których – w ich własnym mniemaniu – nie obowiązują praktycznie żadne zasady, reguły i obyczaje. W Stanach Zjednoczonych pojęcie to pojawiło się na krótko przed amerykańską premierą La Dolce Vita (Sweet Life) w roku 1961 na łamach magazynu Time. Za zakończenie artykułu Paparazzi on the Prowl (Grasujący paparazzi) posłużyło zdanie będące chyba najtrafniejszą, dotychczas sformułowaną definicją: „paparazzi to wataha wygłodniałych wilków, którzy pieniądze zarabiają prześladując wielkie gwiazdy i celując fleszami w ich kierunku”.
Źródła: Janice J. Johnson „Paparazzi Mania”,
Kazimierz Wolny-Zmorzyński „Fotograficzne gatunki dziennikarskie”,
„Dni Passoliniego” realizowane przez Teatr Stary.
