W Sudanie, gdzie pomocy potrzebuje ponad 30 mln ludzi, trwa największy kryzys humanitarny świata, a mimo to nie przyciąga on uwagi opinii publicznej i stał się symbolem obojętności świata na katastrofy humanitarne – powiedział PAP Jan Egeland, były wiceszef ONZ ds. pomocy humanitarnej.
Egeland, obecnie szef Norweskiej Rady ds. Uchodźców (NRC), jednej z największych organizacji humanitarnych świata, przypomniał, że tocząca się od 2023 r. wojna domowa w Sudanie najmocniej uderza w ludność cywilną. Ocenił, że uwaga świata skupia się na innych konfliktach, m.in. w Ukrainie i Strefie Gazy.
– Sudan praktycznie zniknął z międzynarodowej debaty mimo dziesiątek milionów ludzi wymagających wsparcia. Pomocy potrzebuje nawet 30 mln ludzi, od których świat się odwrócił. Jak to możliwe, że (ten kryzys humanitarny - PAP) nie jest na szczycie politycznej i medialnej agendy? – zauważył w rozmowie z PAP.
Egeland porównał obecną sytuację z konfliktem zbrojnym w sudańskim regionie Darfur w latach 2004–2006. Rada Bezpieczeństwa ONZ regularnie debatowała wówczas na ten temat, a w zakończenie konfliktu i wywołanego nim kryzysu humanitarnego zaangażowali się główni światowi liderzy, w tym ówczesny prezydent USA George W. Bush i ówczesny premier Wielkiej Brytanii Tony Blair.
– Dziś katastrofa jest trzy razy większa niż wtedy, a ze strony świata w ogóle nie widzimy reakcji podobnych do tych sprzed 20 lat – podkreślił Norweg, który był wówczas zastępcą sekretarza generalnego ONZ ds. pomocy humanitarnej.
W jego ocenie obecnie najbardziej dramatyczna sytuacja panuje w sudańskiej prowincji Kordofan Południowy, którą określił jako jedno z najgorszych miejsc na świecie. Po wielomiesięcznym oblężeniu w stolicy regionu, Kadukli, panuje tam powszechny głód, a liczba organizacji pomocowych na miejscu jest ograniczona.
Mimo skrajnie trudnych warunków pomoc nadal dociera do części potrzebujących dzięki lokalnym społecznościom - podkreślił Egeland.
– To miejscowi wolontariusze organizują znaczną część operacji ratunkowych: oceniają, jakie są potrzeby, budują szkoły, rozdzielają żywność i utrzymują punkty żywienia tam, gdzie duże organizacje nie są w stanie działać samodzielnie – opisał.
Jak dodał, dzięki wykorzystaniu lokalnych struktur i wolontariuszy nakarmienie 500 osób kosztuje niespełna 30 centów dziennie, a na zakup żywności przeznacza się prawie 95 proc. środków przekazywanych przez NRC.
– Dystrybucją zajmują się wolontariusze. Nie potrzeba wielu profesjonalnych pracowników, by ugotować owsiankę i nakarmić głodujące dzieci – powiedział szef tej norweskiej organizacji pomocowej.
Według Egelanda właśnie takie lokalne społeczności pokazują, że nawet niewielkie środki mogą ratować życie, jeśli trafiają szybko i bezpośrednio do potrzebujących. Dla NRC i innych organizacji pomocowych najbardziej dotkliwym problemem pozostaje jednak malejące finansowanie z zagranicy.
– Gdzie są państwa G20? To miało być 20 największych gospodarek świata, a u większości z nich nie widać w międzynarodowej solidarności – ocenił Egeland. Dodał, że świat znajduje środki na igrzyska olimpijskie, programy kosmiczne i inne prestiżowe projekty, lecz nie potrafi skutecznie reagować, gdy w kryzysach humanitarnych giną dzieci.
W Sudanie od kwietnia 2023 roku trwa wojna domowa. Wybuchła w wyniku rozłamu między regularną armią a paramilitarnymi Siłami Szybkiego Wsparcia (RSF), które dwa lata wcześniej wspólnie przejęły władzę w wyniku wojskowego przewrotu. Według danych ONZ w konflikcie zginęło dotąd ponad 40 tys. ludzi, zdaniem organizacji pomocowych liczba ta w rzeczywistości może być znacznie wyższa.
Z Oslo Mieszko Czarnecki (PAP)
cmm/ akl/
