Sejm uchwalił w piątek ustawę o ratyfikacji traktatu o partnerstwie w dziedzinie bezpieczeństwa i obronności między Polską a Wielką Brytanią. Traktat zakłada m.in. wzajemną pomoc wojskową w razie napaści na któreś z państw czy współpracę przy wzmacnianiu wschodniej flanki NATO.
Za przyjęciem ustawy zagłosowało 392 posłów, 3 było przeciw, a od głosu wstrzymało się 20 posłów.
Traktat został podpisany przez premiera Donalda Tuska i ówczesnego premiera Wielkiej Brytanii Keira Starmera w londyńskim Northolt 27 maja. Zgodnie z przepisami, tego typu umowy wymagają ratyfikacji w formie ustawy, przyjętej przez parlament i podpisanej przez prezydenta.
W ustawie wyraża się zgodę na dokonanie przez Prezydenta RP ratyfikacji tego Traktatu.
W trakcie prac legislacyjnych posłowie opozycji wyrażali swoje zastrzeżenia wobec umowy, choć często wskazywali na zasadność idei umowy w dziedzinie bezpieczeństwa z Brytyjczykami, krytykowali procedowany dokument jako zbyt szeroki, wykraczający poza typowy traktat obronny.
W podpisanym w maju przez premierów RP oraz Wielkiej Brytanii traktacie oba państwa potwierdziły „głębokie zaangażowanie we wzajemną obronę oraz w przypadku napaści zbrojnej na którąkolwiek ze stron, zobowiązały się do udzielenia wzajemnej pomocy, w tym przy zastosowaniu środków wojskowych zgodnie z Artykułem 5. Traktatu Północnoatlantyckiego”.
Oświadczono też, że strony „działają wspólnie, wraz z pozostałymi sojusznikami z NATO, w celu wzmocnienia odstraszania i obrony wschodniej flanki NATO, uznając jej strategiczną rolę i koordynując swoje siły i działania w możliwym zakresie”.
Traktat obejmuje kwestie dotyczące szeroko pojmowanego bezpieczeństwa. Oba państwa zobowiązały się do współpracy przy zwalczaniu zagrożeń dla bezpieczeństwa wewnętrznego, w tym zorganizowanej przestępczości transgranicznej i zagrożeń dla infrastruktury krytycznej (w tym infrastruktury lądowej i morskiej). Współpraca ma też dotyczyć walki z nielegalną migracją, wymiany informacji o zagrożeniach cybernetycznych oraz wymiany doświadczeń w zakresie walki z sabotażem oraz wrogim wykorzystywaniem sztucznej inteligencji i dronów.
Ponadto Polska i Wielka Brytania zadeklarowały potrzebę ochrony strategicznych sektorów gospodarki i rozwoju infrastruktury podwójnego zastosowania (cywilno-wojskowej). Mają też pogłębiać wymianę handlową i współpracę w dziedzinie nauki i technologii.
Współpraca ma być też zacieśniona w obszarze energetyki, w tym transformacji energetycznej, dążeniu do neutralności klimatycznej do 2050 roku, rozwoju energetyki jądrowej i odnawialnej. Do dokumentu dołączono listę 14 projektów, które mają być realizowane w ramach wypełnienia zapisów traktatu. To m.in. współpraca nad „bronią przyszłości”, współpraca na rzecz wzmocnienia wschodniej flanki Europy w obliczu zagrożenia ze strony Rosji czy walka z zagrożeniem ze strony dronów.
Na podpisanie traktatu w maju zareagował prezydent Karol Nawrocki, który stwierdził, że „dobrze byłoby przed podpisywaniem zobowiązań w imieniu narodu polskiego informować kancelarię prezydenta i samego prezydenta o tym, że takie rozwiązania są przygotowywane”. Dodał, że informacje na ten temat pozyskiwał wyłącznie „z opinii publicznej”, a szef prezydenckiego Biura Polityki Międzynarodowej Marcin Przydacz stwierdził, że treść traktatu „trafiła do Kancelarii Prezydenta 26 maja br. na dzień przed podpisem w Northolt”.
Rzecznik Ministerstwa Spraw Zagranicznych Maciej Wewiór poinformował wtedy, że „MSZ od początku procesu regularnie informowało Kancelarię Prezydenta RP o stanie negocjacji i planowanej treści Traktatu”. Premier Tusk stwierdził, że ratyfikacja traktatu przez prezydenta „powinna być oczywistością. „Tu nie może być miejsca na jakiekolwiek wahania. Chyba że prezydent Karol Nawrocki inaczej definiuje zagrożenie” - stwierdził szef rządu.(PAP)
from/ ugw/
