Strata podatkowa może być odliczana przez podatnika od osiągniętego dochodu w ciągu kolejnych pięciu lat podatkowych z zastrzeżeniem, iż w jednym roku podatkowym nie może przekroczyć 50% straty. Oznacza to, iż najkrótszy okres rozliczania straty z danego roku podatkowego wynosi 2 lata, najdłuższy natomiast 5 lat i po upływie tego terminu strata podatkowa zostaje utracona. Podatnik zamierzający zrealizować niniejszą strategię podatkową powinien dokonać takiego planowania podatkowego, aby w danym roku podatkowym dochód stanowiący podstawę opodatkowania był na poziomie umożliwiającym rozliczenie straty. Jeżeli koszty bieżącego roku uniemożliwiają rozliczenie straty w pożądanej przez podatnika wielkości, jego działania będą się koncentrowały na przesunięciu tych kosztów na przyszłe okresy lub zwiększeniu przychodów podatkowych.
W celu zapewnienia możliwości rozliczenia podatkowego straty z lat ubiegłych podatnik może wykorzystywać następujące prawne rozwiązania:
• wybór roku podatkowego,
• obniżenie stawek amortyzacyjnych,
• rozliczenie międzyokresowe kosztów,
• sprzedaż aktywów.
Wybór roku podatkowego jest możliwy dzięki dopuszczeniu przez ustawodawcę możliwości rozliczenia straty podatkowej w ciągu najbliższych pięciu kolejno po sobie następujących lat podatkowych. Zasady zmiany roku podatkowego określa ustawodawca, definiując rok podatkowy jako rok kalendarzowy, o ile podatnik nie postanowi inaczej w statucie, umowie spółki, lub w innym dokumencie regulującym zasady ustrojowe podatnika. Przepisy prawa podatkowego przewidują możliwość dokonania przez podatnika wyboru roku podatkowego. Podatnik we właściwym dokumencie jako rok podatkowy wskazuje dowolne 12 kolejnych miesięcy kalendarzowych i informuje właściwe organy podatkowe o dokonaniu wyboru. Jeżeli podatnik szacuje, iż w zbliżającym się okresie rozrachunkowym będzie osiągał zwiększone przychody podatkowe, to zmiana roku podatkowego umożliwia rozliczenie straty podatkowej. Działania związane ze zmianą roku podatkowego pozwalają na zachowanie prawa do rozliczenia straty podatkowej nawet do 11 miesięcy dłużej, przy każdorazowej zmianie roku podatkowego, w odniesieniu do podatników kontynuujących działalność, wobec których uregulowania w zakresie roku podatkowego stanowią, iż pierwszy rok po wprowadzeniu zmiany może trwać do 23 miesięcy. Narzędzie to stanowi korzystny sposób wydłużenia prawa do rozliczenia straty podatkowej.
Raport specjalny Bankier.plA CO, JEŚLI NIE ZAPŁACĘ?Nie zapłaciłeś podatku PIT, CIT, VAT lub Akcyzy? A może zapomniałeś odprowadzić składki do ZUS? Czy wiesz, co Ci za to grozi i jak zminimalizować kary? Ten raport jest właśnie dla Ciebie! |  |
Obniżenie stawek amortyzacyjnych to instrument polityki podatkowej pozwalający na takie kształtowanie poziomu kosztów bieżącego okresu, aby umożliwić podatnikowi rozliczenie straty podatkowej z lat ubiegłych. Minimalizacja stawek amortyzacyjnych może ułatwić rozliczenie strat z lat ubiegłych zwłaszcza w spółkach, w których amortyzacja stanowi istotną pozycję kosztową. W ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych ustawodawca nie określił dolnej granicy obniżenia stawek podatkowych, jakiej może dokonać podatnik w ramach prowadzonej polityki podatkowej. Ograniczeniem w zastosowaniu opisanej metody pozwalającej na zmianę momentu i tempa rozliczania straty podatkowej jest to, iż obniżenie stawek podatkowych nie może nastąpić w trakcie roku podatkowego, ale najwcześniej w miesiącu, w którym środki trwale zostały wprowadzone do ewidencji, lub w pierwszym miesiącu każdego następnego roku podatkowego, o ile podatnik nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych na koniec każdego kwartału lub roku podatkowego. Wyłączeniu z metody obniżonych odpisów amortyzacyjnych podlegają wartości niematerialne i prawne, w stosunku do których podatnicy ustalają stawki amortyzacyjne na cały okres amortyzacji przed dokonaniem pierwszego odpisu amortyzacyjnego.
Kolejną metodą umożliwiającą efektywne zarządzanie stratą podatkową jest rozliczanie kosztów działalności w przyszłych okresach rozrachunkowych. Za koszty uzyskania przychodu ustawodawca uznał koszty poniesione w ciągu roku, którego dotyczą. Taki zapis pozwala na rozliczenie kosztów uzyskania przychodu z poprzednich lat podatkowych, ale dotyczących przychodów danego roku podatkowego. Kosztami uzyskania przychodu będą koszty racjonalnie i gospodarczo uzasadnione, związane z działalnością gospodarczą podatnika i dotyczące danego okresu sprawozdawczego. Podatnik ma prawo wyodrębnić takie kategorie kosztów, które są związane z przychodami osiąganymi w przyszłych okresach. Nie ma zatem obowiązku rozliczenia poniesionych kosztów w bieżącym okresie i ma prawo do przeniesienia ich na przyszłe okresy sprawozdawcze. Do takiej grupy kosztów należą m.in.: koszty ogólne zarządu, koszty związane z realizacją projektu, który przyniesie korzyści w przyszłych okresach, koszty wynagrodzeń oraz składek z tytułu ich wypłat.
 | Zobacz raporty produktów finansowych dla firm |
Więcej ciekawych informacji o obniżaniu podatków firmy w Polsce i w Unii Europejskiej - m.in. 7 strategii krajowych i 14 strategii unijnych w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, 6 strategii krajowych i 9 strategii unijnych dotyczących podatku VAT - znajdziesz w książce „Strategie podatkowe osób prawnych w Unii Europejskiej” Waldemara Szymańskiego (Wydawnictwo C.H. Beck, 2009). Książka jest dostępna w cenie ze zniżką w e-księgarni www.sklep.beck.pl. Wykorzystanie za wiedzą Wydawcy.
Mariusz Ludwiński dla Wydawnictwa C.H. Beck
» Odliczenie składek na ubezpieczenie zdrowotne a strata podatkowa
» Jak rozliczyć stratę podatkową?
» Przejęcie spółki jako sposób na wykorzystanie straty podatkowej
