Weszła w życie definicja drewna energetycznego oraz zakaz spalania przez energetykę zawodową drewna innego niż energetyczne, czyli takiego, które można wykorzystać przemysłowo w inny sposób. Regulacja nie dotyczy m.in. drewna do palenia w kominkach.
Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Klimatu i Środowiska ws. szczegółowych cech jakościowo-wymiarowych drewna energetycznego, surowiec ten to drewno, które nie nadaje się do wykorzystania przemysłowego lub możliwości jego wykorzystania w sektorze innym niż energetyczny są ograniczone. Rozporządzenie nie dopuszcza możliwości przerobienia drewna pełnowartościowego na energetyczne np. poprzez jego zmielenie czy zrębkowanie.
Przepisy nie wprowadzają zakazu dla spalania drewna w indywidualnych gospodarstwach domowych, np. w kominkach.
W przypadku drewna okrągłego, aby mogło zostać uznane za energetyczne, musi spełniać następujące cechy:
- średnica dolna mniejsza niż 5 cm bez kory lub 7 centymetrów w korze, bez względu na długość drewna,
- długość do 2 m i średnica górna równa lub większa niż 5 cm bez kory lub 7 cm w korze.
Musi też dodatkowo wystąpić co najmniej jedna z wymienianych wad - np. zbyt duża krzywizna, zgnilizna miękka, zwęglenie co najmniej 50 proc. powierzchni sztuki drewna.
Drewnem energetycznym są też pozostałości drzewne, których ze względów jakościowych nie można przyporządkować do innych sortymentów drewna, odpady drzewne lub pozostałości drzewne z produkcji rolniczej; produkty uboczne powstałe z przetworzenia drewna w celach niezwiązanych z wytworzeniem drewna energetycznego, ale jednocześnie niezanieczyszczone substancjami niewystępującymi naturalnie w drewnie. Są też nim odpady powstałe z przetworzenia drewna lub odpady drewnopochodne – pierwotnie zanieczyszczone substancjami niewystępującymi naturalnie w przyrodzie. Definicja obejmuje też drewno z upraw energetycznych, a także drewno pozyskane wskutek działań zaradczych wobec inwazyjnego gatunku obcego. (PAP)
wkr/ pad/
