Karty płatnicze zmieniły sposób, w jaki podróżujemy. Dziś nie musimy już co do grosza planować wakacyjnego budżetu i nosić ze sobą wymienioną wcześniej gotówkę. Dzięki kawałkowi plastiku można wygodnie zarezerwować hotel lub wynająć samochód, a także zapłacić za nieprzewidziane wydatki.
Źródło: Thinkstock
Mimo że płacenie kartą na całym świecie wygląda podobnie, to warto wiedzieć o niektórych różnicach, z jakimi możemy się spotkać w trakcie zagranicznych wojaży. Przede wszystkim nie należy zakładać, że karta płatnicza zadziała w każdym miejscu, do którego się udamy. W wielu krajach działają lokalne systemy kartowe, a Visa lub MasterCard nie są tak popularne, jak w Polsce. W innych częściach świata, zwłaszcza nieco dalej od utartych turystycznych szlaków, rządzi gotówka, a z karty skorzystamy tylko w większych miejscowościach. Dlatego nie należy w stu procentach polegać na plastikowym pieniądzu i z wyprzedzeniem zaopatrzyć się w lokalną walutę.
Blokada kwoty na karcie może zmniejszyć wakacyjny budżet
Jedną z pułapek, jakie czyhają na użytkowników kart za granicą, są blokady stosowane przez wypożyczalnie samochodów i hotele. Tzw. preautoryzacja używana jest jako forma zabezpieczenia przed uszkodzeniem wypożyczonego auta lub rezygnacją z hotelowej rezerwacji. Korzystając z naszej karty sprzedawca blokuje określoną kwotę, ale jeszcze nie obciąża rachunku. W ten sposób kwota dostępnych środków na koncie (lub limitu kredytowego w przypadku kart kredytowych) zostaje uszczuplona, chociaż nie dokonaliśmy żadnej transakcji.
Blokada zostaje zwolniona po zwrocie auta lub uregulowaniu należności za hotel, ale jeśli wyruszamy na wakacje z bardzo ciasno zaplanowanym budżetem, to może okazać się, że taka operacja pozbawi nas w międzyczasie środków na inne wydatki. Dlatego warto mieć na przykład kartę kredytową z większym limitem i używać jej tam, gdzie sprzedawca informuje, że będzie chciał zablokować środki.
Paszport zawsze pod ręką
Pytanie o dowód osobisty w sklepie, gdy płacimy kartą, zdarza się u nas stosunkowo rzadko. Sprzedawcy mają co prawda prawo sprawdzenia tożsamości posiadacza plastiku, ale korzystają z niego tylko w wyjątkowych sytuacjach.
Za granicą możemy się spotkać z zupełnie innymi zwyczajami. Często, gdy pokażemy, że chcemy płacić kartą, zostaniemy od razu poproszeni o paszport, a sprzedawca sprawdzi, czy nazwisko w dokumencie zgadza się z danymi na plastiku. Zdarza się również, że oprócz podania PIN-u będziemy musieli dodatkowo podpisać się na potwierdzeniu transakcji. Nie należy traktować tego jako szykany, ale jako przejaw ostrożności.
Niespodzianki w bankomacie
W niektórych sklepach i bankomatach możemy spotkać się z sytuacją, w której będziemy mogli wybrać, czy życzymy sobie zapłacić w lokalnej walucie, czy też wolimy zobaczyć kwotę w złotych. Ta usługa nosi nazwę DCC (ang. dynamic currency conversion). Dzięki niej możemy być pewni, ile dokładnie zapłacimy za dany zakup - przeliczona kwota będzie taka sama, jak obciążenie naszego rachunku.
Zazwyczaj transakcje wykonane kartami płatniczymi za granicą przeliczane są na złote w dość skomplikowany sposób. W pierwszej kolejności kwota zamieniana jest na odpowiednik w walucie rozliczeniowej karty (np. euro), a potem na polskie złote. Trudno z góry określić, jaka kwota obciąży nasze konto, zwłaszcza że organizacje kartowe stosują czasem dodatkowe prowizje towarzyszące wymianie. Dzięki DCC wiemy, ile kosztuje nas zakup, jednak warunki wymiany nie zawsze będą korzystniejsze w porównaniu z domyślnym sposobem rozliczenia transakcji.
PIN ma sześć cyfr?
Nieznane zwyczaje mogą nas zaskoczyć również w bankomatach. W niektórych krajach, w momencie wpisywania PIN-u będziemy mieli do dyspozycji sześć cyfr. Wystarczy wpisać cztery, tak jak w Polsce. Wypłata pieniędzy z bankomatu może także wiązać się z dodatkowymi kosztami. Należy zwrócić uwagę, czy komunikat nie informuje nas o naliczeniu opłaty. Dotyczy to szczególnie automatów umieszczonych nie w oddziale bankowym, a raczej w sklepach i innych ruchliwych lokalizacjach.
Michał Kisiel, analityk Bankier.pl
