Pod względem egalitaryzmu prawie dogoniliśmy unijną średnią. Udział bogatych w dochodzie spadł. Najrówniej jest na wsi i w małych miastach.
Najbardziej czytelnym wskaźnikiem opisującym zróżnicowanie dochodowe jest współczynnik Giniego. Jeśli w danym kraju zarobki należą do jednego gospodarstwa domowego, przyjmuje on wartość 100. W odwrotnej sytuacji — gdyby wszystkie gospodarstwa miały taki sam dochód — wynosiłby zero. Im niższy wskaźnik, tym większa równość w podziale dochodu. Z najnowszego europejskiego badania dochodów i warunków życia EU-SILC wynika, że Gini dla Polski obniżył się z 32,7 w roku 2007 do 30,7 w 2013 r.
— Warto podkreślić, że nie mówimy o jednorazowym spadku współczynnika, lecz o tendencji, która rysuje się wyraźnie już od dobrych kilku lat. Mamy do czynienia ze zjawiskiem trwałym, a nie przejściowym — mówi Jan Gmurczyk, ekonomista z Instytutu Obywatelskiego (IO). W 2005 r. współczynnik Giniego wynosił aż 35,6.
— To bardzo krzepiące, a dla wielu będzie nawet szokujące: nierówności w Polsce nie tylko nie rosną, ale wręcz maleją. Oczywiście nie znikną. Nierówności dochodowe czy majątkowe były, są i będą częścią gospodarki kapitalistycznej — podkreśla Jakub Borowski, główny ekonomista Credit Agricole. Dzisiaj Polska jest już blisko średniej w UE na poziomie 30,5. Daleko nam jeszcze do Czech, Słowacji, Słowenii czy państw skandynawskich, których współczynnik oscyluje wokół 24. W ostatniej dekadzie zostawiliśmy jednak w tyle kraje będące w ogonie egalitaryzmu.
