Żeby oznaczyć stopień zawartości złota w stopie, stosuje się wartości liczbowe. I tak, w najpopularniejszej w Polsce próbie złota – 0,585, zawiera się 0,585 g czystego złota w 1 gramie stopu. Czyli reszta wagi złota o próbie 0,585 to 0,415 g innych metali. Mają one decydujący wpływ na ostateczną twardość i kolor wyrobu.
Do końca XIX wieku, zamiast oznaczeń liczbowych, stosowano pojęcie karatów (ct), które przetrwało w sumie do dziś. Do czystego złota przypisano wartość 24 karatów, co przedstawia poniższe zestawienie:
24 karat – próba 0,999
22 karat – próba 0,916
18 karat – próba 0,750
14 karat – próba 0,585
12 karat – próba 0,500
10 karat – próba 0,417
9 karat – próba 0,375
Oprócz tego istnieje szereg innych oznaczeń w zależności od kraju pochodzenia wyrobu. Tak więc pojawiać się może jeszcze urzędowe oznaczenie probiercze, oraz znaki wytwórcy – czyli tzw. „imiennik”. Na rynku można spotkać także wyroby oznaczone tzw. cechą konwencyjną z wizerunkiem wagi, którą stosują kraje należące do Konwencji o Kontroli i Cechowaniu Wyrobów z Metali Szlachetnych (W. Brytania, Szwajcaria, Austria, Norwegia, Szwecja, Dania, Finlandia, Czechy, Irlandia, Portugalia).
Pamiętaj!
W Polsce obowiązuje Prawo Probiercze (Ustawa z dnia 3 kwietnia 1993 r, Dz.U. nr 55/1993r, poz. 249), które mówi, że wyroby przeznaczone do handlu, podlegają obowiązkowi badania i cechowania przez specjalne organy probiercze. Wszystkie wyroby z metali szlachetnych, po uprzednim badaniu, powinny zostać opatrzone cechą probierczą, określającą rodzaj metalu szlachetnego oraz próbą, wyrażoną w częściach tysięcznych. Obowiązkowi cechowania nie podlegają wyroby ze złota lub platyny o masie mniejszej niż 1 gram oraz wyroby ze srebra o masie mniejszej niż 2 gramy w sztuce lub w dwóch sztukach, gdy w obrocie stanowią parę (np. kolczyki). Jednak dla każdego wyrobu z metalu szlachetnego powinna być przypisana jego masa i próba.
Źródło:
